หนึ่งหน้าที่..ของชีวิตลูกผู้ชาย

เมื่อวันอาทิตย์(๑๒ ตค. ๒๕๕๑)ที่ผ่านมานี้ ผู้เขียนมีโอกาสได้บวชน้องชาย(ลูกของน้า) ที่วัดโบสถ์บน จ.นนทบุรี ผู้เขียนเดินทางจากดอนเจดีย์เวลาหกโมงนิดๆขึ้นรถเมล์สองแถว ต่อด้วยรถตู้ และรถแท็กซี่ ถึงวัดเกือบๆเก้าโมง งานบวชพระครั้งนี้ ผู้เขียนได้เห็นและสัมผัสกับประเพณีการบวชที่เป็นการบวชจริงๆ เริ่มตั้งแต่การปลงผมนาค การเทศน์สอนนาค การแห่นาค ไม่มีวงดนตรีใดๆทั้งสิ้น มีแต่เสียงสวดมนต์ (อิติปิโสภะคะวา.....) การบวชเป็นเณร การบวชเป็นพระ และการทำบุญฉลองพระใหม่

 

พระที่เทศน์สอนนาค ท่านสอนได้ตรงประเด็นตรงจุดประสงค์ของการบวชโดยใช้ภาษาง่ายๆ (น้าชายของผู้เขียนคนหนึ่งยังหันมายิ้มและเปรยขึ้นว่า เออ..เข้าใจง่ายดีว่...) สรุปว่า จากคนที่เคยมีบ้านก็เป็นไม่มีบ้าน มาเป็นสมมติสงฆ์(ศีล ๒๒๗ ข้อ) จะเป็นพระก็ต่อเมื่อบรรลุคุณธรรมเป็นพระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี ..... รวมทั้งหน้าที่ของสงฆ์ที่จะต้องปฏิบัติในแต่ละวันแต่ละนาที  

ด้านอาหาร ก็ได้พี่ๆน้องๆลูกๆหลานๆมาช่วยกัน (แต่ไม่รวมผู้เขียนนะคะ..อิอิ..ไม่ค่อยถนัดน่ะค่ะ..แต่ว่าช่วยยกล่ะเต็มที่จ้า)

ก่อนกลับก็ล่ำลากัน ผู้เขียนเข้าไปกอดและกราบยาย ยายให้พรผู้เขียนว่า..ขอให้มีบารมียิ่งๆขึ้นไปนะลูกนะ..สาธุ ต่อด้วยการกราบล่ำลาแม่ แม่ก็ให้พรเช่นเดียวกัน แล้วก็ลาน้าๆทุกท่าน เดินทางกลับดอนเจดีย์ ด้วยความปลื้มใจ อิ่มบุญ และอิ่มอุ่นจ้ะ

ผู้เขียนขอแบ่งบุญให้ทุกๆท่านนะคะ..ให้ได้บุญเท่าๆกันเลย... “ขอบคุณค่ะ”