ดีแต่อย่าเด่น

กวีวรรคทอง ๒๓  อย่าเด่น

                       

           อันที่จริงคนเขาอยากให้เราดี

            แต่ถ้าเด่นขึ้นทุกทีเขาหมั่นไส้

            จงทำดีแต่อย่าเด่นจะเป็นภัย

            ไม่มีใครเขาอยากเห็นเราเด่นเกิน

                        พลตรี หลวงวิจิตรวาทการ

                        ปี พ.ศ. ๒๔๗๗

บันทึกหลังบทกลอน

เมื่อมืดพอ  ท่านก็มองเห็นดวงดาวได้