เรื่องที่ ๒๑ ดินสอกับยางลบ
มีดินสอที่เขียนอย่างไรที่ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง มียางลบ ที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง
ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน ดินสอจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอ ตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ หน้าที่ของยางลบคือลบ ยางลบจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา
เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา จนกระทั่งดินสอ เอ่ยกับยางลบว่า “เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว” ยางลบจึงถามว่า “ทำไมล่ะ”
ดินสอจึงตอบกลับไปว่า “ก็เราเขียนนายลบ แล้วก็ไม่เหลืออะไรเลย”
ยางลบจึงเถียงว่า “เราทำตามหน้าที่ของเรา เราไม่ผิด”
ทั้งคู่จึงแยกทางกัน ดินสอพอแยกทางกับยางลบ ก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจ แต่พอเวลาผ่านไป ดินสอเริ่มเขียนผิด ข้อความสวย ๆ ที่เคยเขียนได้ก็สกปรก มีแต่รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด ดินสอคิดถึงยางลบจับใจ
ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอ ก็ดีใจที่ตัวไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป พอเวลาผ่านไป ยางลบกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า เพราะไม่มีอะไรให้ลบ ยางลบคิดถึงดินสอจับใจ
ทั้งคู่จึงกลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลง เขียนแต่สิ่งที่ดี ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิดเท่านั้น
ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ ดินสอในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี แต่พอเปลี่ยนไป ก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดี ๆ เท่านั้น ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี ตอนหลังเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี คือการให้อภัยนั่นเอง
ฉะนั้น เปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ การจำแต่สิ่งที่ดี ๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง
