ผมก็เคยคิดอย่างคุณ แต่ถ้าผมทำตามที่คุณแนะนำ ผมคงไม่มีเวลามาผูกเปลนอนอย่างนี้

      มีเรื่องเล่าจากหมู่บ้านริมทะเลแห่งหนึ่ง  ซึ่งชาวบ้านยังไม่รู้จักคำว่าพัฒนา  พวกเขาใช้ชีวิตเรียบง่าย  มีเวลาให้กับทุกๆคน ไม่เบียดเบียนตัวเอง  ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม  มีการเอื้อเฟื้อ  เผื่อแผ่แบ่งปันกัน  และทุกคนคิดเหมือนกันว่า  แรงงานของพวกเขาเป็นของสาธารณะ  ฃ่วยกันอย่างมีความสุข

  ต่อมาบุคคลภายนอกมองว่าเขาล้าหลัง  ไม่พัฒนาไม่ผ่านเกณฑ์ตัวชี้วัดความจำเป็นพื้นฐานชีวิต (จปฐ)

ได้เข้าไปเสนอแนวทางการพัฒนา  เพื่อนำไปสู่คุณภาพชีวิตที่ดีกว่า  ใช้เงินตรา เป็นตัวชี้วัดการพัฒนาคุณภาพชีวิต  ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาระหว่างคนด้อยพัฒนา  กับนักพัฒนา(คนหาปลา กับคนพัฒนา)

นักพัฒนา... คุณครับคุณผูกเปลนอนใต้ต้นมะพร้าวกลางวันอย่างนี้  คุณไม่ประกอบอาชีพหรือครับ

คนหาปลา...ผมมีอาชีพหาปลาครับเมื่อคืนผมออกทะเลหาปลามาได้  ก็ให้แม่บ้านแบ่งปันเพื่อนบ้าน   ที่ เหลือก็ ให้แม่บ้านเอาไปแลกเปลี่ยนกับของใช้ที่จำเป็น

นักพัฒนา .....คุณใช้เคื่รองมืออะไรในการหาปลาหรือครับ

คนหาปลา .....ผมแจวเรือออกไปไม่ไกลฝั่งพอมองเห็นแสงไฟหมู่บ้าน  ก็ใช้เบ็ดตกปลา เลือก

แต่ตัวโตๆ   ถ้าติดตัวเล็กผมปล่อยไป

นักพัฒนา ....ทำไมคุณไม่ใช้เรือที่มีเครื่องยนต์อย่างดี  ใช้อุปกรณ์

หาปลาที่ทันสมัย  จะได้หาปลาได้มากๆ

ได้มีเงินปลูกบ้าน ใหม่  แล้วคุณก็ไม่เหนื่อย

คนหาปลา ...ถ้าผมคิดและทำตามอย่างคุณว่าผมคงไม่มีเวลามาผูกเปลนอนอย่างนี้