แม่คะ

บ้านเราฝนตกปรอยๆน่านอนแต่ทำไมหนูไม่รู้สึกง่วงนอนเลยคงเพราะอยากให้หนูเขียนจดหมายถึงแม่กระมัง

 

เมื่อวานนี้หนูไปทักน้องคนหนึ่ง ว่า ดูเสื้อจะออกแน่นไปนะคะ เล่นเอาน้องโกรธมากเลยค่ะ บ่นให้หนูไปหลายคำ ความปากไม่ดีของหนูเองแหละค่ะ หากหนูเฉยๆก็คงไม่เกิดเรื่องให้เสียความรู้สึกกันทั้งสองฝ่าย

 หนูจะจำไว้ หนูจะไม่ทักผู้หญิงคนไหนๆ ว่าอ้วน สมบูรณ์ อวบอั้น หรืออะไรก็ตามแต่ที่นำไปสู่การบ่งบอกว่าเขาอ้วนอีก แม่ช่วยเตือนหนูด้วยนะคะ

 

หนูมาคิดไตร่ตรองหลังจากที่โดนต่อว่า ว่า

 

คนเราชอบไม่เหมือนกัน

เราอย่าเอาบรรทัดฐานของตัวเองไปใช้กับคนอื่น

อย่างที่หนูชอบเสื้อผ้าตัวโคล่ง ก็ไม่ได้หมายว่าคนอื่นจะชอบไปด้วย

บางสิ่งที่เรามองว่าพอดี คนอื่นอาจจะบอกว่าหลวมไป คับไป แน่นไป

 

บางครั้งคนเราก็ไม่ชอบความจริง

บางครั้งรู้ทั้งรู้ว่าเขาหลอกเอาใจ แต่เราก็เป็นสุขยิ้มได้

เรามักจะเข้าข้างตัวเองเสมอเวลาอยู่หน้ากระจก

เรามักจะมั่นใจในเสื้อผ้าชุดเก่งที่เราชื่นชอบและอยากให้คนอื่นชื่นชมไปด้วย

เพราะฉะนั้น แม้ว่าความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่เราอาจจะตายได้ จงสงบปากสงบคำ เพื่อมิตรภาพและความเสี่ยงกับปากที่จะมีสี ใช่มั้ยจ๊ะแม่

เริ่มมึนหัวนิดๆเข้านอนแล้วนะคะ

อย่าลืมรักษาสุขภาพและอวยพรให้ลูกนะจ๊ะแม่

 

ลูก

6 ตุลาคม 2551 : 23.20 น.