ห่างหายจากการเขียน blog ไปนาน นั่งเล็งอยู่หลายครั้งแล้ว ก็เขียนไม่ออก  คุณโอ๋บอกว่า "ใครว่า...การเขียนเป็นเรื่องยากลำบาก"  สงสัยว่า การเริ่มเขียน (หลังหยุดยาว) นี่ ยากไม่น้อยไปกว่ากันเลย  ทั้งที่มีเรื่องอยากบอกเล่ามากมาย   แต่ด้วยหลายเหตุปัจจัย (ข้ออ้าง) ทำให้ไม่ได้เขียนสักที  จริงๆ ก็เสียดายหลายๆ เรื่องราวผ่านไปโดยไม่ได้บันทึกเก็บไว้และเล่าสู่กันฟัง

รำพึงรำพันมาเสียยาว เรื่องที่จะบอกเล่าผ่านบันทึกนี้ คือ การมาตรวจติดตามของผู้ตรวจประเมิน ISO15189 ที่ภาควิชาพยาธิวิทยาของเราเมื่อวานนี้ เสาร์ที่ 4 ต.ค

หลังจากที่ภาควิชาส่งเอกสารการแก้ไข (CAR) ตามคำแนะนำของผู้ตรวจประเมินไปแล้ว คณะกรรมการผู้มีอำนาจพิจารณาตัดสิน เขายังมีเรื่องติดใจอยู่ จึงต้องมีการตรวจติดตามอีกครั้ง  แต่ด้วยเหตุการณ์บางอย่าง ทำให้การตรวจติดตามต้องเลื่อนไปถึง 2 ครั้ง  สุดท้ายต้องลงท้ายที่วันเสาร์ที่ผ่านมา ซึ่งเป็นวันหยุด  แต่พวกเราก็น่ารักเหลือหลาย มากันพร้อมหน้าพร้อมตา

ท่านผู้ตรวจประเมิน ชี้ประเด็นให้เราได้เห็นว่าเรายังมีช่องโหว่ และ ต้องปรับปรุงอีก เช่น

  • การแก้ไข ยังอยู่ในระดับการแก้ไข แต่ยังไม่เห็นภาพ "การป้องกัน" ชัดเจน
  • กระบวนการ CQI ในแต่ละเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องที่พบความไม่สอดคล้อง ยังไม่เห็นการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง
  • หลายๆ เรื่อง เราแก้ไขช้ามาก หรือเมื่อติดขัด ก็ไม่ได้หาทางเลือกอื่น เพื่อให้ปัญหาผ่านไปได้
  • อีกหลายๆ เรื่อง

ทั้งนี้ ทั้งนั้น รากเหง้าของช่องโหว่ มาจากสาเหตุ 2-3 ประการ (อันนี้ สรุปจากที่ผู้ตรวจประเมินพูด และ บางส่วน เป็นความเห็นส่วนตัว)

  • เพราะพวกเรา ไม่เข้าใจมาตรฐานอย่างลึกซึ้ง
  • เพราะกระบวนการถ่ายทอดวิธีปฏิบัติต่างๆ ไปที่คนหน้างานยังน้อยเกินไป
  • เพราะการติดตามงาน (ของหัวหน้าภาค) ยังน้อยเกินไป
  • เพราะพวกเรา ยังไม่นำมาตรฐาน ไปเป็นวิถีชีวิตการทำงานประจำวัน

อย่างไรก็ตาม ท่านบอกว่า พวกเราชาวพยาธิ มอ. คงได้รับการรับรองมาตรฐาน ISO15189 ตามที่ขอไป แต่..

... ท่านจะมาติดตามความก้าวหน้าในการปรับปรุงงาน อีก 6 เดือนข้างหน้า!!!

จะบอกว่า ดีใจ ก็ไม่เต็มปาก เพราะเป็นการรับรองที่ยังมีเงื่อนไข!

แต่คิดอีกมุม (ได้จากการพูดคุยกับพี่เม่ย) ก็เป็นถือเป็นรางวัลสำหรับทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยกับงานนี้ 

มีช่องโหว่ ก็ต้องปิด  มีช่องว่างก็ต้องเติมเต็ม ถือเป็นโอกาสพัฒนา เป็นเส้นทางที่เราจะใช้เดินไปข้างหน้า 

เดินไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดสิ้นสุด

เพราะเส้นทางคุณภาพ เป็นเส้นทางที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

แต่ภาระหนักต่อไปนี้ ต้องฝากให้หัวหน้าภาคคนต่อไปแล้วหละ