ผมมีคติประจำตัวอยู่อย่างหนึ่งครับสำหรับการใช้ชีวิตคู่ คือ "ถ้าในบ้านละก้อยกให้เมียเป็นใหญ่" ดังนั้นช่วงนี้ไม่ว่าจะยุ่งอย่างไร ถ้าคุณภรรยาร้องขอมาละต้องยอมให้ก่อนครับ ไม่งั้นอาจจะไม่ได้ทำงานอะไรที่ยุ่งๆ ต่อเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนลูกสามแล้วนี้ คุณภรรยาก็ยิ่งมีก่อนหนุนมากขึ้น ฮาฮา

ผมตั้งใจจะเขียนบทความวิจัยให้เสร็จวันนี้ครับ แต่แล้วต้องเปลี่ยนแผนทันที เนื่องจากภรรยาต้องการไปบ้านแม่ที่ปัตตานี ก็เลยเก็บเครื่องแล้วก็สตาร์ทรถไปปัตตานีก่อน ซึ่งช่วงนี้อิลฮามและเตาฟิกก็ชอบที่จะไปบ้านยายครับ เนื่องจากพี่ๆ น้องๆ เต็มบ้าน เพราะเป็นช่วงปิดเทอมแล้ว

อิลฮามมีปัญหาเกี่ยวกับการเล่นกับคนอื่นอยู่พอสมควรครับ ทีแรกผมตั้งสมมติฐานไว้ว่า อันเนื่องมาจากการเป็นลูกคนแรก อีกสาเหตุหนึ่งก็คิดว่าเพราะเป็นเพศหญิง (ฮิฮิ คงมีหลายคนค้าน) วันนี้ตลอดช่วงเวลาที่เล่นกับพี่ๆ ก็เห็นอาการของอิลฮามครับ ร้องบ่อยมาก หวีดใส่พี่ๆ ไปก็หลายครั้ง แถมด้วยการห่วงของอีกต่างหาก แต่ผมเดาว่าวันนี้อาการน่าจะเนื่องจากง่วงและหิวมากมาย เพราะดูเหมือนจะแย่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

เรื่องปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของลูก โดยเฉพาะลูกคนแรกนี้ผมคิดไว้ยาวนานครับ เพราะกลัวเขาจะเอาแต่ใจตัวเอง อันเนื่องจากเขาเกิดมาพร้อมๆ กับประสบการณ์ใหม่ของผู้เป็นพ่อเป็นแม่เหมือนกัน ผมคิดว่าการมีน้องช่วยให้อิลฮามมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมที่ดีขึ้น ซึ่งก็เป็นจริงในระดับที่คิดว่ามีนัยสำคัญ ฮิฮิ

วันนี้ผมชวนพี่ของอิลฮามและเตาฟิกมานอนที่บ้านสองคนครับ เนื่องจากพี่ๆ เขาปิดเทอมแล้วเหมือนกัน พอพี่ๆ ขึ้นรถปั๊บ สิ่งแรกที่อุมมีย์จะคุยกับอิลฮามคือ ห้ามทะเลาะกับพี่ๆ และห้ามหวงของเล่น ซึ่งอิลฮามก็ตอบ "ค่ะ"

ฮือฮือฮือ ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว ยังเล่นกันไม่เลิกเลย พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เพราะจะไปบ้านปู่ย่าที่อ.ละงู จ.สตูลแล้ว