คืนที่ผ่านมาทั้งผม  เพื่อนชีวิต  และลูก ๆ นอนกันที่สำนักงาน
คุณลูกกับคุณแม่เอาเบาะรองนั่งของเจ้าหน้าที่แต่ละคนมาจัดเรียงให้เจ้าตัวเล็กได้นอนซุกอยู่ใต้โต๊ะทำงาน
ส่วนผม  ถือโอกาสนอนบนเก้าอี้ 

 

ผมตัดสินใจนอนที่นี่  เพื่ออยู่ให้กำลังใจนิสิตที่มาระดมแรงจัดถุงยังชีพช่วยชาวบ้าน
เรียกแบบตรงไปตรงมาเลยก็คือ ... “นอนเฝ้าของ” ดี ๆ นั่นเอง

 

ดินและแดนเป็นไข้ตัวร้อนจัด
แต่เขาก็สู้  เพราะรู้ตัวดีว่า  ถ้าหายไม่ทันวันเสาร์นี้
เขาก็จะไม่มีโอกาสได้นั่งเหลือไปช่วยชาวบ้านกับผม

 

 

 

 

ผมสะดุ้งและตกเก้าอี้ในราวตีสี่เศษ ๆ  ...
เพื่อนชีวิตตกใจ  รีบลุกมาดูด้วยความเป็นห่วง 

ผมบอกกับเธอว่า ..”ไม่มีอะไร .. แค่ฝันไปเท่านั้นเอง”

 

ผมไม่ปิดบังความฝัน ...
ผมเล่าให้เธอฟังสั้น ๆ ว่า   

ผมฝันว่ากำลังอยู่ในแหล่งน้ำที่ไหนสักแห่ง   คล้ายกับเส้นทางที่จะไปหมู่บ้านที่น้ำท่วม 

บังเอิญเจองูปลาตัวหนึ่งว่ายเข้ามาใหล้ตัว.. 

ด้วยความที่กลัวงู ..
ในฝันนั้น   ผมจึงสะดุ้งตื่น ร้องเสียงหลง และหล่นลงมาจากเก้าอี้ไปโดยปริยาย 

จากนั้น  ก็เดินงัวเงียมาซุกนอนอยู่ปลายเท้าของลูก  ๆ

 

 

 

 

เช้าของวันนี้ 

ผมตื่นตอนตีห้าเศษ ๆ  หอบหิ้วเจ้าลูกชายคนโตที่ยังไม่สร่างไข้กลับที่พัก
เจ้าจุก  ดูสดชื่นกว่าเมื่อวาน 
เดินลงบันไดได้เอง   ไม่งอแง  ซึ่งนั่นน่าจะรู้ว่า “พี่กำลังไม่สบาย”

 

น้องดินยังยืนกรานว่า   เช้านี้จะไปตักบาตรกับพี่ ๆ นิสิต
แต่ผมก็จำต้องตัดบท  และยืนยันว่า “ไม่ให้ไป...”

 

 

 

ผมกลับออกมาร่วมงานตักบาตรในบริเวณหอพัก
การตักบาตรครั้งนี้เป็นความร่วมมือระหว่างกองกิจการนิสิต  ชมรมพัฒนาคุณภาพชีวิต  และวัดป่ากู่แก้ว
โดยมีวัตถุประสงค์หลัก  คือ การนำข้าวสารอาหารแห้งที่ได้จากการตักบาตรไปช่วยผู้ประสบภัย

 

 

 

 

เช้าวันนี้อากาศปลอดโปร่ง โล่งสบาย -
ลมเย็น ๆ  พัดผ่านอย่างเป็นมิตร

 

ผมหิ้วสิ่งของตักบาตรลงจากรถ  และส่งมอบให้นักวอลเลย์บอลเป็นผู้ตักบาตรแทน
เพราะตัวเองอาจต้องทำหน้าที่เป็นประธาน  หรือไม่ก็ผันตัวเองไปบันทึกภาพ

 

 

 

 

การตักบาตรในวันนี้
เป็นการตักบาตรในวาระพิเศษ  เพื่อช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม
ดังนั้น  ...
จึงมีการแสดงธรรม, การนั่งสมาธิ  และการแผ่เมตตาด้วย

ซึ่งพระคุณเจ้าก็สะท้อนให้ฟังอย่างนุ่มเนียนว่ากิจกรรมในทำนองนี้
ถือเป็นกิจกรรมง่าย ๆ ที่ก่อเกิดประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์
ได้บุญกุศล  และยังสะท้อนให้เห็นความงดงามในจิตใจของนิสิต
ที่มีต่อชาวบ้านผู้เดือดร้อน

 

 

 

 


(หลังซ้อมเสร็จ  เจ้านุ้ยนำนักกีฬาวอลเลย์บอลมาร่วมตักบาตร)

 

นี่คือ ...
อีกเรื่องราวหนึ่งของการงานแห่งชีวิตที่ผมและทีมงานกำลังมุ่งมั่นอย่างไม่ย่อท้อ
เป็นจังหวะชีวิตที่ทำให้เราได้เห็นศักยภาพของเรา
เป็นจังหวะชีวิตที่สะท้อนให้รู้ว่า   “ใครอยู่เคียงข้างเราบ้าง ..”

 

ผมโชคดีที่มีคนคอยช่วยเหลือ..
และชาวบ้านก็โชคดีที่มีคนคอยห่วงใย -