มาตรฐานจากหัวใจ มากกว่าการยินยอมด้วยข้อมูล

เรามีมาตรฐาน HA เรื่องสิทธิผู้ป่วย (บทที่ 13) การให้ข้อมูลเพื่อให้ผู้ป่วยยินยอมรับการรักษา การดูแลผู้ป่วยที่มีความต้องการเฉพาะได้รับการเอาใจใส่ดูแลอย่างเหมาะสม... การตอบสนองความต้องการของผู้ป่วยระยะสุดท้ายของผู้ป่วยและครอบครัว... มีรูปธรรมของการปฏิบัติตามมาตรฐานมาฝากผ่านเรื่องเล่าเรื่องนี้ค่ะ...

เป็นเรื่องเล่าของพยาบาลชายท่านหนึ่ง....

ผู้ป่วยชาย วัยสูงอายุ บ้านอยู่จังหวัดกำแพงเพชร เป็นมะเร็งต่อมไทรอยด์ได้รับการผ่าตัดไทรอยด์ที่โรงพยาบาลราชวิถี และถูกส่งมารักษาต่อที่ศูนย์มหาวชิราลงกรณ์ จ.ปทุมธานี มารับการรักษาด้วยวิธีกลืนน้ำแร่ การรักษาวิธีนี้จำเป็นต้องที่ต้องอยู่ในห้องพักคนเดียวเป็นเวลา4-5 วัน เพื่อป้องกันอันตรายจากรังสีที่อาจมีผลต่อผู้อื่น....พอผู้ป่วยได้ยินว่าต้องอยู่คนเดียว เริ่มเหม่อลอยไม่ยอมเข้าอาคารได้แต่มองมาที่สวน และชายน้ำ พยาบาลชายคนหนึ่งก็กุลีกุจอ เตรียมห้องของผู้ป่วย ผ่านมาครึ่งชั่วโมง จะนำผู้ป่วยเข้าห้องพักเพื่อบำบัด กลับไม่พบผู้ป่วยเสียแล้ว ได้สอบถามลูกสาวผู้ป่วยก็ไม่ทราบว่าพ่อหายไปไหนในใจนึกว่าหนีกลับบ้าน... จึงเอามอเตอร์ไซด์ออกตามหา ออกมาพบยาม ที่ป้อมยาม บอกว่า สงสัยว่ามีคนลักษณะเดียวกับลุง เดินออกจากรพ.ไปเมื่อสักครู่นี้เอง...จึงรีบขี่มอเตอร์ไซด์ออกไปตามที่ถนนใหญ่ และเห็นผู้ป่วยอยู่ฝังตรงข้ามจึงรีบข้ามถนนอย่างรีบด่วน ได้พูดคุย อธิบายกับผู้ป่วยอยู่นานแสนนาน มากกว่า 1 ชั่วโมง กลางแดดที่ร้อนระอุ ..แต่ก็ไม่ยอมแพ้เพราะด้วยความเข้าใจผู้ป่วยเนื่องจากมีพ่อป่วยเป็นมะเร็งเหมือนกัน จึงทำให้เข้าใจทั้งผู้ป่วยและลูกสาว....แรกๆ ผู้ป่วยไม่ยอมกลับ จนคนเริ่มรู้กันหลายคน ตำรวจที่อยู่ตู้เริ่มเห็นสิ่งผิดสังเกต มีพยาบาลอีก2 คนเข้ามาสมทบ เพื่ออธิบายทุกอย่าง ทั้งผลดี ผลเสีย รวมทั้งสถานที่พักในหอผู้ป่วย ที่เราจัดให้ผู้ป่วย มีธรรมชาติ เพื่อให้ผู้ป่วยรู้สึกเหมือนบ้าน.. ทำให้ผู้ป่วยรับรู้ว่าอย่างไรก็ต้องกลับไปที่โรงพยาบาล...เหมือนการยอมจำนน “ผมให้สัญญาว่าจะดูแลลุงให้ดีที่สุด ” เป็นคำพูดที่ทำให้ผู้ป่วยไว้ใจผมมากขึ้น เปลี่ยนใจมารับการรักษาในที่สุด..

เมื่อครบสูตรการรักษาผู้ป่วยอาการดีขึ้น ผมและคุณลุงก็สนิทสนมกันเป็นอย่างมาก “สถานการณ์กลางถนนนั้นแหละที่ทำให้เกิดความผูกพันธ์กัน” และทุกครั้งที่ผู้ป่วยมาตามนัดก็จะแวะมาเยี่ยมพวกเราที่หอผู้ป่วยไม่เคยขาดเลย......