การเติบโตของชีวิต
ย่อมมีรากฐานมาจากความกล้าเสมอ
และความกล้าที่ว่านั้น -
ก็หมายถึง ความกล้าที่จะกระโจนขึ้นสู่เวทีชีวิต
และโลดแล่นอยู่บนเวทีนั้นอย่างมีสติ
การใช้ชีวิตบนเวทีชีวิตนั้น
หากบางครั้ง จำต้องมีการแข่งขันเข้ามาเกี่ยวข้อง
เราก็จำต้องเตือนตัวเองเสมอว่า-
การแข่งขันที่ว่านั้น
ควรต้องหมายถึงการแข่งขันเพื่อพัฒนาตัวเอง
หาใช่การแข่งขันเพื่อชนะและอยู่เหนือผู้อื่น
และการแข่งนั้น
คงไม่ได้มาซึ่งสิ่งที่วาดหวังทุกครั้งไป
เพราะการเติบโตของชีวิต
ย่อมต้องการรสชาติความเจ็บร้าวมาเติมเต็มการเติบใหญ่ของชีวิตอยู่บ้างเหมือนกัน
ในขณะที่เรากระโจนลงสู่เวทีชีวิต
และกำลังโลดแล่นอยู่บนเวทีชีวิตนั้น
เมื่อใกล้ถึงจุดหมายปลายฝันของชีวิต
เราอาจต้องเตือนให้ตัวเองตระหนักเสมอว่า
เมื่อใกล้ถึงจุดหมายมากเท่าใด
ชีวิตก็จำต้องพบอุปสรรคอันมากมายและยากยิ่งขึ้นกว่าปกติ
ความกล้า..
พลังใจ...
ความอดทน..
ความมีสติ..
คือกุญแจที่จะนำพาชีวิตเติบโตอย่างมีคุณค่า
เมื่อผ่านพ้นห้วงยามแห่งอุปสรรคนั้นไปได้
ชีวิตก็จะรู้ถึงคุณค่าและความหมายของชีวิตอย่างมหัศจรรย์
....
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์
บันทึกนี้เป็นบันทึกของการพัฒนาตัวเองได้เป็นอย่างดีครับ
โดยเฉพาะความคิดว่าด้วยเรื่องของ "การแข่งขัน"
ผมเองมักจะชอบ "การแข่งขัน" ครับ
ส่วนใหญ่ก็มักจะได้รับ "บาดแผล" มาจากการแข่งขัน
แต่อย่างน้อย ก็ถือว่าเป็น "บทเรียน" สำหรับการพัฒนาครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดค่ะอาจารย์
ได้อ่าน "การเติบโตของชีวิต" คือการแข่งขัน
การแข่งขันบางอย่างทำให้เกิด "นักล่า" คือนักล่ารางวัล
แต่ในความเป็นจริง ผู้ที่เป็นนักล่า หรือผู้ที่ชนะเลิส ไม่ได้หมายถึงเป็นผู้ที่ทำงานเก่ง หรือดี เหมือนกับรางวัลที่ได้รับเสมอไป
ส่วนการแข่งขันกับตัวเอง ก็หมายถึงการทำตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิม ทำงานดี มีคุณภาพมากขึ้น ทำดีเพิ่มขึ้น อย่างมีสติคือมีเป้าหมาย
ได้รับโจทย์จากนักเรียนชั้น ม.2 ว่า "คุณครูครับการทำความดีทำไมต้องมีการประกวด ถ้าเช่นนั้นการทำดีต้องมีขีดจำกัดใช่ไหม เพราะเอากฏเกณฑ์มาตัดสินการทำความดี"
ขอบคุณค่ะที่ได้แนวคิดเรื่องความกล้า ความแกร่ง การต่อสู้อุปสรรคปัญหาอย่างมีพลังใจ"
ชีวิตก็จำต้องพบอุปสรรคอันมากมายและยากยิ่งขึ้นกว่าปกติ
ใช่เลยค่ะ พัฒนาการที่ดีเยี่ยม คือ พัฒนาตนเอง เริ่มต้นที่ตัวเองก่อน
น้ำท่วมขอนแก่นครับ
ความกล้า..
พลังใจ...
ความอดทน..
ความมีสติ..
คือกุญแจที่จะนำพาชีวิตเติบโตอย่างมีคุณค่า
เมื่อผ่านพ้นห้วงยามแห่งอุปสรรคนั้นไปได้
ชีวิตก็จะรู้ถึงคุณค่าและความหมายของชีวิตอย่างมหัศจรรย์
**************************************
สัจธรรม ค่ะ
แต่ บางครั้งเราก็ต้อง หยุดคิด นิ่ง ก้าวถอยหลัง..หรือเหลียวมองหา รับฟังข้อคิด รับไออุ่น จากเพื่อนร่วมชีวิต(คู่ พี่น้อง เพื่อน..)
เราไม่ได้อยุ่คนเดียวในโลก
(ไม่ปฎิเสธว่าเราควรอยู่คนเดียวอย่างมีสุขให้ได้ มันอาจมี บางครั้งที่ต้องมีตัวช่วยนะคะ);P
เรื่องราวการแข่งขัน มักมีสิ่งกีดขวางเสมอครับ
อุปสรรคเท่านั้นที่เราต้องเผชิญยามเราก้าวย่างครับ
สู้ๆครับพี่
สวัสดีครับ... small man~natadee
ผมไม่ค่อยสันทัดกับวิถีการแข่งขันใด ๆ เลย... และไม่ชอบที่จะวิ่งแข่งกับเวลา เพราะมันทำให้เรารู้สึกอึดอัด แต่ทั้งปวงนั้น ก็รู้และตระหนักเสมอว่า ในชีวิต ย่อมพบพานกับเรื่องเหล่านี้อยู่วันยังค่ำ
และสำหรับกรณีของท่านอาจารย์ฯ นั้น..
ว่าด้วยเรื่องของ "การแข่งขัน"
ผมเองมักจะชอบ "การแข่งขัน" ครับ
ส่วนใหญ่ก็มักจะได้รับ "บาดแผล" มาจากการแข่งขัน
แต่อย่างน้อย ก็ถือว่าเป็น "บทเรียน" สำหรับการพัฒนาครับ
....
ผมเองก็มองในมุมเดียวกันว่า เมื่อเรากรโจนลงสู่เวทีชีวิต หรือแม้แต่เวทีของการแข่งขัน ย่อมเป็นธรรมดาที่เราไม่อาจหลีกหลบ "บาดแผล" ได้
ถึงกระนั้น ก็บอกกับตัวเองเสมอว่า ชีวิตของคนเรา ไม่ได้เติบโตมาอย่างความสุขสำราญเสมอไป หากแต่ส่วนหนึ่งก็ล้วนเติบโตมาจากความเจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น และความเจ็บปวดที่ว่านั้น ย่อมเป็นครูที่ดีกว่าความสุขสำราญทั้งปวง -
....
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ ป้าแดง . pa_daeng [มณีแดง คนสวย แซ่เฮ]
วันนี้ นอนพักทั้งวัน เพราะมีอาการเป็นไข้รื้อรังมาหลายวัน เลยมีโอกาสได้ถอดบทเรียนการดำเนินชีวิตของตนเอง ซึ่งก็ได้มาดังความว่า ...
ความกล้า..
พลังใจ...
ความอดทน..
ความมีสติ..
คือกุญแจที่จะนำพาชีวิตเติบโตอย่างมีคุณค่า
...
สบายดี ...นะครับ
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
ความกล้า พลังใจ ความอดทน ความมีสติ
คือกุญแจที่จะนำพาชีวิตเติบโตอย่างมีคุณค่า...เห็นด้วยค่ะ
เหนือสิ่งอื่นใด เคารพตนเอง ให้กำลังใจตนเอง และเคารพคนอื่น บนเหตุผลของความถูกต้องพอดี ทำแต่ละวันให้ดีที่สุด จริงๆแล้วปลายทางชีวิต ท้ายที่สุด บางครั้งอาจยังตอบไม่ได้ คนเราต้องการอะไรมากที่สุด ณ เวลานั้น
คิดมาก ปวดหมองค่ะ..take it easy!!
ขอบคุณค่ะ....เกศนี
สวัสดีครับ ครูคิม . krukim
ประเด็นทำความดี ทำไมต้องมีการประกวดนั้น... เป็นประเด็นที่น่าสนใจมาก และถือเป็นปรากฏการณ์จริงที่พบเห็นในสังคมอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งเราต่างก็เชื่อว่า การประกวดเป็นเพียงเครื่องมือ หรือกลยุทธเพื่อนำไปสู่จุดหมายเท่านั้น แต่เนื้อแท้ก็คือ การก่อเกิดสิ่งอันดีงามในตัวตนของบุคคลนั้น ๆ เป็นที่ตั้ง
ในงานที่ผมรับผิดชอบ..
ผมมักพูด หรือบรรยายให้นิสิตฟังเสมอว่า งานด้านศิลปวัฒนธรรมนั้น ไม่ค่อยมีการประกวด ประชันขันแข่ง เหมือนกิจกรรมทางสังคมอื่น ๆ ยิ่งเมื่อเทียบกับด้านกีฬาแล้ว ยิ่งเห็นได้ชัดว่า กระบวนการเหล่านี้แตกต่างกันลิบลับ
ยกตัวอย่างเช่น ในมหาวิทยาลัย ผู้หลักผู้ใหญ่มักเชิดชูยกย่องนักกีฬาที่ทำเหรียญรางวัลเสมอ มีการอัดฉีดอย่างใหญ่ ขณะที่กลุ่มที่เป็นด้านศิลปวัฒนธรรมนั้น ไม่ค่อยมีเวทีประกวด แข่งขัน .. แต่มีการขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่องและมีพลัง ซึ่งกลับไม่ถูกชี้วัดคุณค่า หรือดูแลอย่างเท่าเทียมกับกลุ่มกีฬา
นี่คือ ส่วนเล็ก ๆ ที่ผมสัมผัสเจอมาจากการประเมินค่าที่ว่าด้วยการ "ประกวด" นั่นเอง
**ทุกวันนี้ตัวผมเองเปรียบเสมือนม้าแข่งตัวใหม่ของวงการฯ..ที่มีจ๊อกกี้มาคอยควบ
ตอนที่ผมอยู่ในสนามผมเกิดอา่รมณ์ทั้งเหนื่อยล้า ถึงแม้การวิ่งบางครั้งอาจจะไม่มีคู่แข่งหรือจุดหมายปลายทาง.."การแข่งเพื่อพัฒนาตนเอง" เป็นคำที่มีกำลังใจขึ้นมาบ้าง..
คิดถึงเสมอครับ
สวัสดีครับ อ.ใบบุญ
ผมเชื่อเสมอว่า การดูแลตัวเองให้ดี .. เป็นเสมือนการดูแลสังคมไปในตัว ดังนั้น ในแนวคิดเดียวกันนี้ การพัฒนาสังคม ก็จำต้องเริ่มต้นจากการสำรวจศักยภาพตนเองเสียก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ ขยับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของสังคมอย่างพอเหมาะพอควร ..
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ อ.. JJ
ที่หมู่บ้านใกล้ ๆ มหาวิทยาลัย ตอนนี้ก็น้ำท่วมเหมือนกัน หลังจากหายไปนานถึง 5 ปี
พรุ่งนี้เช้า ผมจะลงพื้นที่สำรวจอีกครั้ง และชวนน้องนิสิตมาร่วมด้วยช่วยกัน เพราะเราเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ครับ
สวัสดีครับ ภูสุภา
เราไม่ได้อยุ่คนเดียวในโลก
(ไม่ปฎิเสธว่าเราควรอยู่คนเดียวอย่างมีสุขให้ได้ มันอาจมี บางครั้งที่ต้องมีตัวช่วยนะคะ)
...
ผมเองก็มองในมุมเดียวกันเสมอมา ดังนั้น จึงถือคติประจำใจอีกอย่างหนึ่งในทำนองว่า
.."ศรัทธาต่อตัวเอง และเชื่อมั่นต่อคนรอบข้าง"
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับก้อง...สะเร็น
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม
พี่เองก็มีความสุขเสมอนะที่จะต้องขับเคี่ยวกับอุปสรรค เพราะรู้สึกเสมอว่า อุปสรรค เป็นบทพิสูจน์ศักยภาพของเรา ทั้งในเรื่องการใช้ชีวิตและการทำงาน
เป็นกำลังใจให้เช่นกัน - ครับ
สวัสดีครับ...เกศนี บุณยวัฒนางกุล
บางครั้งเราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เราไม่สามารถมองเห็นอนคตของเราได้ด้วยสองตาของเรา และสิ่งที่ค้นพบในวันนี้ จะเป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับจุดหมายปลายทางแค่ไหน
แต่กระนั้น .. ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ก็คงหนีไม่พ้นว่า เราต้องอยู่กับวันนี้ให้ดีที่สุด ...
ผมเชื่อเช่นนั้น
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ เหน่ง คนชายขอบ
ไม่มีเวลาเขียนบันทึกบ้างเลยเหรอ.. ยังไงเสีย ถ้ามีเวลา เขียนบ้างก็ดีนะครับ จะได้บันทึกและชำระชีวิตของเราไปในตัว
พี่เพิ่งส่งเมล์ไปหานะ.. ชีวิตในโลกของการทำงาน อาจไม่เสรีเหมือนการเป็นนิสิต แต่นั่นก็คือความจริงของชีวิตที่เราต้องเรียนรู้ ..เข้าใจ... และอยู่ร่วมกับมันให้ได้อย่างมีความสุข
ซึ่งพี่เชื่อว่า.. เหน่งทำได้ และทำได้อย่างดียิ่ง, ...
เป็นกำลังใจให้ นะ
การแข่งขัน ไม่ใช่เพื่อเอาชนะผู้อื่น
แต่เป็นการพัฒนาตัวเอง เป็นการเอาชนะตัวเอง
การที่ตนเองชนะก็ไม่ได้หมายความว่าเราอยู่เหนือผู้อื่น
ข้อคิดเหล่านี้ช่างเป็นสิ่งเตือนใจดีแท้
สวัสดีครับ.. คุณฉัตร / คุณยาว และ คุณ remember
สำหรับพี่แล้ว..
ถ้าจำต้องแข่งขันจริง ๆ ...
บางทีก็เตือนตัวเองเสมอเหมือนกันว่า
บางครั้ง..
ก็จำต้องแพ้บ้าง...
เพื่อให้ชีวิตได้เรียนรู้รสชาติของความพ่ายแพ้
และแพ้...
เพื่อให้มีคุณค่าในสายตาของคนรอบข้าง
บางทีความพ่ายแพ่ของเรา
ก็กลายเป็นความเข้มแข็งที่ดีของคนอื่น - ได้เหมือนกัน
ใช่ไหม...
ขอบคุณครับ