ความหยากที่ไร้สติปัญญาคือจะเอาท่าเดียว

ในยามว่างผมชอบดูความเป็นไปของสรรพสิ่งอย่างการเฝ้ามองดูพฤติกรรมของสัตว์ต่าง ๆตามสารคดี เช่น  การได้เห็นนกอินทรีย์ตัวโตออกค้นหาเหยื่อ  ขณะบินอยู่กลางอากาศสายตาอันคมกริบนั้นจ้องลงไปที่เหยื่อตัวโปรดคือกระต่ายป่า

  และแล้วมันก็ถลาลงไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็วดังสายฟ้าฟาด  เสียงดังพอที่จะทำให้กระต่ายตื่นแล้วมองเห็นภัย  กระต่ายจะทำอย่างไรดีละ  เพื่อชีวิตอยู่มันออกวิ่งขึ้นเนินเขาที่มีโขดหินน้อยใหญ่ทันที 

 เมื่อเป้าหมายเคลื่อนไหวการกางปีกและกางกรงเล็บเพื่อจับเหยื่อก็ไร้ทิศทางและผิดเป้าหมายผลคือ เจ้านกอินทรีย์หัวกระแทกโขดหินเท้ากระแทกดินแข็งและปีกหักเพราะกระทบก้อนหินอย่างแรง  เจ้ากระต่ายวิ่งไปแบบตื่นตูมไปสักพักแล้วหยุดเหลียวมอง 

 เห็นมันยิ้มน้อย ๆ นะนี่  ไม่รู้ว่าใครเป็นเหยื่อของอะไร  แต่ที่แน่ ๆ หมาป่ากำลังเดินดมสำรวจเข้าไปตรงที่นกใหญ่โหม่งโลกนั้นแล้ว  นี่ละหนอแง่คิดเรื่องความหยากที่ไร้สติปัญญาคือจะเอาท่าเดียวละนี่  ฮิ ฮิ ฮิ