วาทะความรัก โดย ดังตฤณ

          ผมได้อ่านหนังสือของคุณดังตฤณ  ชื่อ “ดังตฤณวิสัชนา ฉบับรู้จักรัก”  ในบทที่ 3 วาทะความรัก   เป็นวาทะที่เป็นประโยชน์ต่อชีวิตและแฝงปรัชญาดีๆเอาไว้  จึงขอนำมาฝาก ดังนี้ครับ

 

          อำนาจนัยน์ตาของคนที่รักคุณจริง อาจทำให้คุณสงบลงได้ ทั้งที่กำลังวุ่นวายสิ้นดี

          แต่อำนาจนัยน์ตาของคนที่เอาแต่เรียกร้องให้คุณรัก อาจทำให้คุณวุ่นวายสิ้นดี ทั้งที่กำลังสงบอยู่แท้ๆ

 

          คู่รักจะเอาใจใส่อีกฝ่าย  ส่วนคู่เวรจะเอาแต่ใจตัวเอง

 

คู่เทียมเจอเมื่อไรก็ได้

แต่คู่แท้เจอในจังหวะที่จะรักกันจริงเท่านั้น

 

ใจจริงไม่ได้เกิดจากความตั้งใจให้จริงเสมอไป

ถ้าคู่ยังไม่ใช่ ก็คงจริงยาก

 

รู้สึกว่าใช่ ไม่จำเป็นต้องใช่

โดยเฉพาะถ้าได้ความรู้สึกว่าใช่มาจากการเอาแต่มองด้านดีท่าเดียว

 

อำนาจที่ลุ่มหลงส่งมาจากส่วนสกปรกตรงไหนของร่างกายก็ได้

แต่แรงบันดาลใจที่ทำให้รักจริงต้องมาจากกลางใจที่ใสพอเท่านั้น

 

ความลุ่มหลงจะทำให้หน้าตาของเราโง่ลง

ส่วนการเห็นตามความจริงจะทำให้หน้าตาฉลาดขึ้นเป็นคนละคน

 

คนเราตาบอดเพราะชอบทึกทักเอาเองว่าเห็นอะไรมา

ที่จะตาสว่างได้ก็เพราะยอมทบทวนดีๆว่ามีอะไรให้เห็นบ้าง

 

รักที่ตายได้คือรักแต่จะเอา

ส่วนรักอมตะคือรักการสละความเห็นแก่ตัว

 

ความรักไม่ได้อยู่ที่หัวใจ แต่อยู่ที่ใจทั้งดวง เพราะหัวใจกว้างไม่ถึงคืบ

ขณะที่ความรักแผ่กว้างได้ขนาดครอบโลก

 

การเริ่มต้นของความรักที่ซับซ้อน อาจเหมือนปกหนังสือที่ดูดีหลอกตา

แต่เนื้อหาข้างในไม่ตรงกัน คุณจะงงเมื่อพยายามอ่าน

และปวดหัวจนไม่อยากทนอ่านให้ถึงครึ่ง

 

ถ้าตัวอยู่ห่างแล้วยังรู้สึกอบอุ่นและไว้ใจกัน

ก็แปลว่าพวกคุณรักกันด้วยใจ ไม่ใช่หลงติดกันด้วยกาย

 

คนที่เอาแต่คอยความรักจะไม่เจอความรักไปจนตาย

ส่วนคนที่เอาแต่สร้างความรักจะรู้จักความรักในสามวันเจ็ดวัน

 

ความรักที่ให้อภัยไม่ได้ คือ ต้นทางของความเกลียด

ความเกลียดที่ถูกสละทิ้งได้ คือ ต้นทางของความรัก

 

ถ้าดีใจเวลาเห็นใครเป็นสุข คุณอาจไม่จำเป็นต้องรักเขาเสมอไป

แต่ถ้าอ้างว่าคุณรักใครแล้วไม่ยินดีกับความสุขของเขา

แปลว่าคุณเห็นแก่ตัวและดีแต่พูดเท่านั้น

 

คนซื่ออาจพูดคำว่ารักได้ไม่เพราะ  แต่ความรักของเขาจะทำให้ความรู้สึกแสนดีกว่าการได้ยินคำว่ารักอันไพเราะร้อยเท่า

 

เป็นวาทะความรักของคุณดังตฤณ ที่ผมนำมาฝากในเช้านี้ครับ

 

ขอบคุณครับ