การประชุมสภามหาวิทยาลัยมหิดล ครั้งที่ ๔๑๙ เมื่อวันที่ ๑๗ ก.ย. ๕๑ ใช้เวลาทั้งสิ้นถึง ๕ ชั่วโมงเต็ม เป็นการร่วมกันทำงานหนักในกระบวนการเรียนรู้ร่วมกัน ในช่วง chaos ของการเปลี่ยนแปลงออกไปสู่มหาวิทยาลัยของรัฐที่ไม่ใช่หน่วยราชการ
วาระที่ใช้เวลายาวมาก กว่า ๒ ชั่วโมง คือวาระ ๓.๒.๑ ร่างข้อบังคับว่าด้วยการเปลี่ยนสภาพเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย พ.ศ. ๒๕๕๑
แต่ผมเชื่อว่าเป็นการทำงานหนักที่คุ้มค่า เพราะเราได้ข้อสรุปเชิงหลักการ หรือเชิงปรัชญา ที่สำคัญมาก ว่า การประเมินที่มหาวิทยาลัยมหิดลจะใช้นั้น เน้นการประเมินเพื่อสร้างสรรค์ เพื่อการปรับตัว พัฒนาตนเอง พัฒนาส่วนงาน/มหาวิทยาลัย เน้นให้การประเมินช่วยเป็น positive reinforcement ต่อการเปลี่ยนแปลง
เราไม่ต้องการให้การประเมิน เป็นเครื่องมือที่ทำให้เกิด negative reinforcement ไม่ต้องการทำให้การประเมินเป็นเครื่องมือแสดงอำนาจ หรือกลั่นแกล้งกัน ไม่เน้นประเมินเพื่อ ได้ – ตก (summative) แต่เน้นประเมินเพื่อพัฒนา (formative)
วิจารณ์ พานิช
๑๘ ก.ย. ๕๑
เรียนท่านนายกสภา การประเมินเพื่อพัฒนา โดยเน้นที่พัฒนาการ เป็นกิจกรรมที่ชาวอุดมศึกษา น่าจะมาเรียนรู้ ที่ มหิดล ครับ