สิ่งที่ทำให้เราต้องหนักใจ หรืออยู่ในภาะ "ใจหนัก" เป็นเพราะการยึดติดที่ตัวเรา หรือแบกรับ "อัตตา" ของตัวเราอยู่นั่นเอง

          เมื่อวันศุกร์ที่แล้วผมลาป่วยหนึ่งวัน เนื่องจากว่ารู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย พอกลับมาทำงานอาทิตย์นี้น้อง ๆ ที่ทำงานก็แซวว่า พี่ดิเรกลาป่วยไปนี่ "ผูกเนคไทไปหาหมอหรือเปล่า" ผมฟังแล้วก็รู้สึกขำ ๆ เลยตอบน้อง ๆ ไปว่า "แสนรู้" จริง ๆ ...

          ในชีวิตการทำงานเรามักจะเจอเรื่องที่เราจะต้องตัดสินใจเพื่อจะเลือกหรือไม่เลือกอะไรหลาย ๆ อย่างเสมอ ๆ  จนบางครั้งสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้นมักจะทำให้เราต้องอยู่ในภาวะ "หนักใจ" เป็นภาวะที่เราไม่สามารถที่จะฟันธงลงไปได้ว่าเราจะเลือกทางไหนดี...

          มีกัลยาณมิตรท่านหนึ่ง สะกิดมาที่ "ใจ" ผมว่า สิ่งที่ทำให้เราต้องหนักใจ หรืออยู่ในภาวะ "ใจหนัก" เป็นเพราะการยึดติดที่ตัวเรา หรือแบกรับ "อัตตา" ของตัวเราอยู่นั่นเอง ลองเราทิ้งอัตตาลงเสีย ตัวเราก็จะรู้สึกผ่อนคลาย เป็นภาวะที่ตัวเรารู้สึกสบาย ๆ "ใจเบา ๆ" นั่นเอง...

          ผมลองนำสิ่งที่กัลยาณมิตรของผมท่านนี้สะกิดเตือนผมมาพิจารณาดู ก็รู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ ครับ การที่คนเรายึดติดกับอะไรก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการยึดติดกับ "ตัวกู" "ของกู" มันทำให้เราจิตใจของเรารู้สึกหนักอึ้ง แต่พอเราปล่อยวางเสีย ใจเราก็รู้สึกสบายขึ้นจริง ๆ ครับ...

                                                

          เริ่มต้นที่ "ผูกเนคไทไปหาหมอ" แต่จบที่เรื่องของ "อัตตา" ยังงัย ๆ ก็ฝากไว้เป็นข้อคิดกับเพื่อน ๆ ชาวโกทูโนว์ทุก ๆ ท่านครับ...