สองสามเดือนมานี้ มีเมลที่ส่งผ่าน g2k มาคุยเป็นการส่วนตัวหลายฉบับครับ ผมเองก็ตั้งใจจะตอบให้ทุกฉบับครับ แต่ผิดพลาดแล้วผิดพลาดอีก ตรงที่ว่าตอนไปลบอีเมลที่ไม่สำคัญแล้ว ไปคลิกลบเมลกลุ่มนี้ไปเยอะ โดยไม่ได้ตั้งใจครับ ทำให้ไม่รู้จะตอบกลับไปยังงัย ท่านใดที่เมลมาแล้วผมไม่ได้ตอบกลับ ต้องขออภัยจริงๆ ครับ (เมื่อวานได้รับเมลจากรุ่นพี่ที่น่ารักครับ พี่ยา (สาธิยา) ให้เบอร์โทรไว้เรียบร้อยครับ แต่โทรกลับไม่ได้ แล้วก็ดันไปเผลอลบเมลทิ้งอีกเสียนี้ เลยหมดช่องทางติดต่อไปเสียกระนั้น ฮือฮือ) เท่าที่จำได้มีเมลหนึ่งสอบถามผมเกี่ยวกับงานวิจัยการสอนอัลกุรอานแบบกีรออาตี ตั้งใจว่าจะรีบตอบครับ แต่บังเอิญวันนั้นระบบอินเตอร์เน็ทที่คณะมีปัญหานิดหน่อย ทำไปทำมาลืมแล้วก็ไปลบทิ้งเสีย ก็ขอฝากตอบไว้ที่นี้นะครับว่า ผมไม่ได้ทำวิจัยเรื่องนี้นะครับ แต่เป็นงานวิจัยของชุมชนตำบลระแว้ง อ.ยะรัง จ.ปัตตานีครับ โดยการสนับสนุนของสกว.สำนักงานภาค โหนดอิสลามศึกษาฯ ครับ งานวิจัยชิ้นนี้เป็นงานดีเด่นของภาคใต้ (ประมาณนี้แหละครับ ถ้าจำไม่ผิด) คิดว่าถ้าต้องการรายงานก็ติดต่อคุณตูแวคอดีเยาะห์ กาแป ผู้ประสานงานสกว.ได้ครับ (หากติดต่อไม่ได้ยินดีช่วยประสานงานให้ครับ แต่ต้องเมลมาใหม่ ฮิฮิ)

ผมว่า เทคโนโลยีสารสนเทศเปลี่ยนวิถีการทำงานของเราไปเยอะมากครับ มันสร้างโอกาสหลายๆ โอกาส แล้วก็ทำลายโอกาสเราไปได้เมื่อเราละเลยมันไป ผมลองทดสอบบทบาทของมันสนุกๆ ครับ ด้วยขอรบกวนเว็บมาสเตอร์ของมหาวิทยาลัยทำลิงค์ไปยังวารสารอันนูร วารสารวิชาการของบัณฑิตวิทยาลัย ซึ่งผมเอามันไปเป็นวารสารฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไว้ในเว็บของผม ที่ http://www.muallimthai.com/ojs/index.php/annur/  ปรากฏเพียงไม่กี่วันนับจากนั้น ยอดคนเข้าไปเยี่ยมชมเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญครับ จนตอนนี้ยอดเข้าชมส่วนนี้มีมากกว่าหน้าแรกของเว็บผมไปแล้ว ฮือๆๆๆๆ (ก็สมควรครับ เพราะจะออกแบบยังงัยๆ ก็ยังไม่สวยอยู่ดี ตอนนี้ยิ่งมาทำกราฟฟิกใหม่ ยิ่งเละ ฮิฮิ)

การสื่อสารผ่านช่องทางนี้มีบทบาทมากขึ้นครับ ซึ่งผมเองเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนเคยได้โวยวายให้คนดูแลเว็บของมหาวิทยาลัยได้ทราบว่า มีความผิดพลาด ทั้งนี้เพราะตอนนั้นไม่มีช่องทางใดเลยที่จะติดต่อกับมหาวิทยาลัยได้ผ่านทางช่องนี้เลย และมีหลายคนเมลมาถามผมว่า ทำไมส่งเมลไปติดต่อหลายรอบแล้วไม่เห็นตอบเลย ทีแรกก็ไม่ได้สนใจหรอกครับ คิดว่าไม่มีคนจะตอบมากกว่า ฮาฮาฮา แต่พอกับตัวเองเลยรู้ว่า ไม่ใช่อย่างนั้น ฮาฮา

พอย้อนกลับมาดูตัวบงชี้ของการประกันคุณภาพก็พบว่ามีหลายตัวที่ชี้ไปยังการนำเทคโนโลยีเหล่านี้มาใช้ในการดำเนินกิจกรรมครับ หากหน่วยงานการศึกษาไม่คิดนำมาใช้ก็เสียโอกาสไปเยอะเหมือนกันครับ

ผมเริ่มใช้อินเตอร์เน็ทจริงๆ จังๆ ตอนเรียนป.โทครับ โดยเฉพาะช่วงที่เห็นไม่ตรงกับอาจารย์ในสาขาวิชา เลยต้องหาข้อมูลมาคัดคาน สุดท้ายก็ได้ข้อมูลมาจากการใช้โปรแกรม ntalk หาคนคุยไปเรื่อยแล้วก็ได้สุ่มเจอพี่คนหนึ่งจากจุฬา กำลังออนไลน์ตอนตีสอง แล้วพี่คนนี้ก็ส่งข้อมูลชิ้นสำคัญมาให้ถึงบ้าน ซึ่งพอจะเอาไปคุยกับอาจารย์ได้น้ำได้เนื้อดี ไม่แน่ใจว่านักเล่นเน็ทปัจจุบันรู้จักโปรแกรมนี้หรือเปล่า

ยังเขียนบันทึกนี้ไม่ทันจบเลยครับ ปรากฏมีเมลฉบับหนึ่งมาจาก อ.สุกรี หลังปูเต๊ะ คณบดีศิลปศาสตร์และสังคมศาสตร์ แจ้งมาว่า ใครตั้งหัวข้อการประชุมวิชาการ (ว่ะ) หนึ่งเดียวในประเทศไทยจริงๆ (ฮิฮิ คำชมหรือคำดุครับท่าน) แต่ท่านก็แจ้งว่าตอนนี้มีบทความจากมาเลย์มาแล้วแน่นอนสองเรื่อง ฮิฮิ ขอบคุณครับท่านที่ช่วยเป็นธุระให้ (เกินคาดของผมครับ เพราะสองบทความนี้จากคนที่เป็น Prof.Dr. )

ก็ขอนำผลการประชุมคณะกรรมการจัดทำเวทีประชุมนำเสนอผลงานวิชาการครั้งที่ 3 ของคณะศิลปศาสตร์นะครับว่า หัวข้อการประชุมวิชาการครั้นนี้ คือ "สหศาสตร์เพื่อสร้างสรรค์สังคมมาดานีย์: แนวคิดและการประยุกต์"

ต้องขอบอกว่ากว่าจะได้มติว่าหัวข้อนี้แหละโอเคแล้ว นี่ใช้เวลาการพูดคุยกันนานมากครับ คัดกันออกมาจากแปดตัวเลือก ปัญหาคือ นักวิชาการไทยอาจจะไม่รู้จักกับคำว่า "สังคมมาดานีย์" ซึ่งเป็นคีย์เวิร์ดสำคัญของประเด็น เอาไว้โอกาสหน้าจะนำเสนอรายละเอียดครับ

จบแค่นี้ก่อนนะครับ