...ความซื่อสัตย์.....

เมื่อวันที่  22  สิงหาคม   2551   ที่ผ่านมาได้ร่วมเป็นวิทยากรกับสาธารณสุขขุนยวม  กลุ่มเครือข่ายสถานศึกษา ได้จัดอบรมตามโครงการป้องกันการติดเชื้อเอดส์ การตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์และยาเสพติด ให้กับนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาช่วงชั้นที่  3-4  ในเรื่องการป้องกันการติดเชื้อเอดส์ การตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์และยาเสพติด   ก็เริ่มทำกิจกรรมอบรมโดยเจ้าหน้าที่สาธารณสุขและคณะครูร่วมกันให้ความรู้และ ดูจาก วีซีดี  แล้วก็ร่วมรับประทานอาหารกลางวัน วันนี้มีแข่งขันชกมวยของสมจิตร  จงจอหอ   พวกคุณครูผู้ชายก็เลยยึดหน้าจอ T.V  เพื่อชมการถ่ายทอดชกมวย   ก็ไม่ชอบเท่าไหร่ในกีฬาประเภทนี้ ก็เลยไม่อยากนั่งอยู่เฉยๆ (ก็เริ่มง่วงนั้นแหละ)   เผอิญมองเห็นหนังสือเล่มหนึ่ง  “ลอง...ดู  ไม่เชื่อดูดิ...”  ของ ชมรมพุทธศาสตร์สากลในอุปถัมภ์สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์

ในเล่มก็จะเป็นนิทานเรื่องสั้นๆ ที่สอดแทรกคุณลักษณะอันพึงประสงค์ให้เกิดขึ้นกับเด็ก จากที่หยิบมาพลิกดู  ก็เลยนั่งอ่านอย่างจริงจัง  พอรู้สึกตัวก็บ่ายกว่าแล้ว  เพราะเด็กจะต้องเรียนรู้ตามฐานความรู้ต่างๆ ซึ่งจะแบ่งเป็น  4 ฐานคือ   การให้คำปรึกษา หากเจอปัญหา, ทักษะการปฎิเสธในกรณี...,ยาคุมกำเนิด และสุดท้าย  ยืดอกพกถุง ซึ่งจะมีเจ้าหน้าที่สาธารณสุขและคุณครูประจำแต่ละฐาน   ดูหนังสือที่อยู่ในมือที่อ่านค้างอยู่ก็อยากจะอ่านต่อนะ...แต่หน้าที่สำคัญกว่า(พูดซะ.........)

ก็เลยรีบไปประจำฐานที่รับผิดชอบ   พอเสร็จก็มานั่งอ่านจนจบ..

                จากที่อ่านหนังสือเล่มนี้ก็รู้สึกประทับใจนิทานที่สอนเกี่ยวกับความซื่อสัตย์ที่ถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญในการที่จะบ่มเพาะหรือสร้างความตระหนักให้เกิดขึ้นกับเด็กนักเรียนของเรา ก็จะเล่าจากที่อ่านให้ฟัง......มีครอบครัวมหาเศรษฐีที่ถือว่าร่ำรวยมากในชุมชนนั้นซึ่งมีลูกชายอยู่  15  คน  ผู้เป็นพ่อก็มีอายุมากแล้ว   คิดจะมอบกิจการต่างๆ ที่มีอยู่ให้ลูกชายดูแล วันหนึ่งได้เรียกลูกชายทั้งหมดเข้ามาพบและมอบเมล็ดดอกทานตะวันให้ลูกชายทุกคนไปปลูกและดูแลจนกว่าจะโต และนัดวันให้มาพบเพื่อตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ได้รับมอบกิจการ  แล้วลูกชายแต่ละคนก็กลับไปปลูกและดูแลต้นไม้ของตนเอง  เมื่อถึงวันตัดสินลูกชายแต่ละคนก็นำต้นดอกทานตะวันที่ปลูกมาให้พ่อดูเพื่อตัดสิน   จะมีแต่ลูกชายคนสุดท้องที่ไม่มีต้นดอกทานตะวันมาให้พ่อ และร้องไห้ด้วยความเสียใจว่าตนไม่สามารถที่จะปลูกต้นไม้ได้เหมือนพวกพี่ๆ ทั้งที่เค้าเองก็ดูแลในการให้น้ำ  ใส่ปุ๋ย   และกล่าวโทษตนเองว่าแค่ปลูกต้นไม้ก็ทำให้พ่อไม่ได้ ..แต่พ่อไม่ตำหนิลูกชายคนสุดท้องเลยพร้อมกับยกกิจการทั้งหมดให้เค้าเป็นคนดูแลทุกอย่าง.......  เพราะอะไร ?