ยามบ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมาแล้วผมพาผู้สูงวัยนั่งรถไปด้วยกันเราเลาะลัดไปตามถนนที่โทรม ๆ ขอบข้างมีกระถินดงปกคลุมยื่นยอดเข้ามาปิดทางรถจักรยานเหลือเพียงช่องกลาง ๆ ให้รถผ่านไป  ถนนนี้นานมากแล้วมีหลุมบ่อเยอะแต่ก็ยังใช้เป็นทางผ่านของคนแถวนั้น 

 เราไปถึงบ้านหลังหนึ่งที่ปลูกยื่นไปในหนองน้ำมีชั้นเดียว  ห่างจากตัวเมืองหัวไทร  จังหวัดนครศรีธรรมราชไม่มากนัก  แต่ต้องอ้อมไปเรียกเจ้าของที่นั่งตากลมพัดชายทุ่งอยู่หลังบ้าน  หลังรู้ความประสงค์ของผู้มาเยือนแล้วก็ดำเนินการ 

 มีคนมาที่นี่ไม่ขาดสาย  แต่ละคนล้วนมีมุมคิดที่น่าฟัง  เพราะส่วนมากล้วนเป็นผู้มีประสบการณ์ชีวิตมานาน  วันนี้เปิดประเด็นแกล็บขี้ไก่  คือเจ้าของโรงสีข้าวว่า  แต่ก่อนหลังสีข้าวแล้วไม่รู้จะเอาแกล็บไปทำอะไร 

 กองท่วมเสาไฟฟ้าเลยละ  ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเงินคือขายแกล็บกระสอบละ 30 บาท เขาเอาไปฟาร์มเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่คือรองพื้นให้ไก่ขี้ลงมาผสมในแกล็บแล้วขายขี้ไก่แกล็บให้คนทำสวนต่าง ๆ เป็นปุ๋ยชั้นดีเลยละ

ทุกวันนี้ผลิตแกล็บแทบไม่ทันนะนี่  เออ...ผมพาผู้สูงวัยไปร้านทำหล่อรวมผมด้วยเป็นสองหัวจ่ายให้ 100 บาท  เจ้าของร้านตัดผมเก่งจริง  คุยได้ทุกเรื่อง  มีจิตวิทยาสูงละ  โกนหนวด เครา  ตัดขนรูจมูกฝีมือเนียนจริง ๆ ผมเกือบหลับเลยละ  นี่คือ ห้องเรียนริมหนองนานะนี่ฮิ ฮิ ฮิ.