ทำไมต้องเปรียบเทียบเรากับคนอื่น

หมู  หมา  กา  ไก่  เปรียบเทียบกันเข้าไป  ไม่เห็นสบายใจขึ้นมา

 

1

เคยสงสัยไหมว่า   บางครั้งมีลูก  2  คน    คนที่หนึ่งดี๊ดี  อีกคนหนึ่งทำไมไม่ได้ดังใจ  แล้วทำไมถึงไม่ดีแบบพี่บ้าง  แล้วทำไมถึงไม่ขยัน  ตื่นสายอยู่ได้  ลูกบ้านนู้นไม่เห็นเป็นอย่างนี้เลย 

รู้อย่างงี้เอาขี้เถ้ายัดปากก็ดี  ไก่มันยังตื่นเช้ารู้ไหม  ขี้เกียจอย่างหมู  ฯลฯ

2

เด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง  เพิ่งย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอมได้ไม่กี่วัน  ดิฉันสังเกตเห็นว่านักเรียนคนนี้มีสายตาที่แข็งกร้าว  ซึ่งเป็นลักษณะของคนที่ไม่ยอมคน  แต่พฤติกรรมที่แสดงออกมา

ไม่ก้าวร้าว  จึงเรียกมาพูดคุย  ซักถาม  ประกอบกับนักเรียนแอบใช้โทรศัพท์มือถือในห้องเรียน  ดิฉันทำการยึดโทรศัพท์มือถือ  ก็เลยต้องการทำความเข้าใจถึงเหตุผลของการยึดโทรศัพท์ดังกล่าว   นักเรียนคนนี้เล่าให้ฟังว่าตอนนี้มาอาศัยอยู่กับป้า  เมื่อก่อนอยู่กับแม่  แต่ที่ต้องย้ายมาเพราะไม่ค่อยเข้าเรียน  ติด 0  เวลาเรียนไม่ครบ  ดิฉันถามต่อไปว่า  คิดถึงแม่ไหม  เด็กบอกว่า  ไม่  อ้าวไม่รักแม่เหรอ  รักค่ะ  แล้วอยู่กับป้าหรือแม่อันไหนสนุกกว่ากัน  น่าเบื่อทั้งคู่แหละ  ชอบเอาหนูไปเปรียบเทียบกับหมูกับหมา  ที่คุยโทรศัพท์เนื่องจากเพื่อนมีปัญหา  จะตีกัน  ดิฉันจึงถามว่า ไปยุ่งอะไรกับเขาด้วยตัวเองย้ายมาอยู่ถึงที่นี่แล้ว  นักเรียนบอกว่า  ก็เพื่อนกันต้องช่วยเหลือกัน   ทำไมรักเพื่อนมากกว่าแม่  ก็ไม่ได้รักเพื่อนมากกว่าแม่หรอก  แล้วทำไมล่ะอยู่กับเพื่อนมันตื่นเต้นเร้าใจดีหรือไง  นักเรียนก็มองหน้า

3

                การสอนคน  ต้องอาศัยทั้งศาสตร์และศิลป์  วิธีการสอนแบบหนึ่งอาจเป็นที่ประทับใจของคนหนึ่ง  แต่ก็อาจไม่เป็นที่ประทับใจของอีกคนหนึ่งก็ได้  และคนส่วนใหญ่มักไม่ชอบและไม่ต้องการที่จะเอาเราไปเปรียบเทียบกับใคร  หรืออะไร 

                เมื่อย้อนคิดไป  ตอนที่ดิฉันเด็ก  พ่อของดิฉันก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกับคนนู้น  คนนี้    สิ่งนู้น  สิ่งนี้เหมือนกัน  ดิฉันยังเคยบอกพ่อไปว่า  ไม่ชอบใจเลย  แต่เมื่อมาเป็นครู  ก็มีอยู่ครั้งหนึ่งอีกเหมือนกันที่นำนักเรียนไปเปรียบเทียบกับสิ่งต่าง ๆ  พวกนี้

                คนเราทุกคน มักจะลืมไปว่า  ตอนเด็ก ๆ เราต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร ไม่ชอบสิ่งไหน  ที่สำคัญสิ่งที่ตนเองไม่ชอบให้ทำแบบนั้น  ผู้อื่นก็ต้องไม่ชอบเหมือนกัน

                บางครั้ง  ความตั้งใจและความมุ่งมั่นต้องการและคาดหวังให้ลูก  หรือคนที่เรารักได้ดี  มันก็ไม่ผิดหรอก  แต่ถ้ามีอารมณ์มาเป็นความรู้สึกร่วมด้วยแล้ว  สิ่งต่าง ๆ  ก็มักจะเกิดผลในลักษณะตรงกันข้ามเสียมากกว่า  และที่สำคัญอย่าลืมว่าวุฒิภาวะของผู้สอนมีมากกว่า  เราย่อมสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่า  และไม่ว่าใครก็ไม่ชอบคนที่บ่นซ้ำซาก  แต่บางครั้งหรือหลาย ๆ ครั้ง  เรามักจะคิดสิ่งเหล่านี้ได้  เมื่อทำไปแล้วเสมอ  ดิฉันก็เช่นกัน

4

                ดิฉัน  มองหน้านักเรียนหญิง  แล้วบอกว่า  พี่ชายของครูโดนรถชน  รู้ไหมว่าใครดูแล  วูบหนึ่งของสายตาที่เหลือบมองและเด็กนักเรียนก็บอกว่า  แม่ใช่ไหม  ดิฉันบอกว่า  ใช่  เพื่อนไม่เห็นมาดูแลเลย  มาเยี่ยมในช่วงแรก  แล้วก็หายไป  เมื่อเกิดอะไรขึ้นกับเรา  คนที่เสียใจที่สุดก็คือพ่อแม่  ไม่ใช่เพื่อน  ถ้าไม่ต้องการให้เขาบ่น  ก็ต้องทำให้เขาเชื่อถือและเชื่อใจ  ว่าเราเป็นคนดี  และเราทำได้

5

                หลังจากที่บอกพ่อไปว่า  ไม่ชอบให้พ่อเปรียบเทียบเรากับคนอื่น  หรือสิ่งอื่นเลย  พ่อก็ทำการยกตัวอย่างหรือเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟังกลาย ๆ  แล้ววกเข้ามาสอนเรื่องที่ต้องการให้เรารู้แทน

 

                                                                                                ชีวิตที่สมบูรณ์  คือ  การรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา

                                                                                                                                ครูแนน