วันนี้ฉันไปยืมใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ของกัลยาณมิตรคนหนึ่งเพื่อทำงานบางอย่าง ระหว่างนั่งทำงานไปนั้น ตาก็เหลือบไปเห็นรูปภาพของคนหลายคนติดไว้ที่มุมของจอ ทุกคนในภาพนั้นล้วนยิ้ม ดูแล้วรู้สึกเลยว่า เขาต่างมีความสุขในวันวารที่เขาร่วมถ่ายรูปกัน มองต่ำลงมาอีกนิด เอ๊ะ! มีอะไรติดอยู่อีก มันอดเปิดดูไม่ได้ ท่านอย่าได้หาว่าซุกซน ก็แค่รูปแรกที่เจอ มันก็เป็นเรื่องดีๆใช่ไหม แล้วที่มันชวนเปิด ก็เพราะมุมล่างของกระดาษเขียนว่า "ไว้เตือนใจตัวเองค่ะ"
เปิดดูแล้วก็เจอกับเรื่องที่ดีๆอีกเรื่องเลยค่ะ กระดาษใบนี้เขียนไว้ ซึ่งคำเตือนใจอย่างนี้ค่ะ
ลักษณะคนน่ารัก ฝากไว้นี้
ไม่อวดดี ไม่พูดมาก ไม่อิจฉา
ทั้งอ่อนน้อม ถ่อมตน คนเมตตา
ผ่อนสั้นยาว ด้วยปัญญา หาดึงดัน
พูดอ่อนหวาน มีสัจจะ สาระดี
กตัญญู กตเวที มิแปรผัน
เสียสละ ละตระหนี่ มีแบ่งปัน
อีกสุขุม รอบคอบนั้น ท่านชื่นชม
อ่านแล้วท่านคิดเหมือนฉันมั๊ยว่า ช่างโชคดีซะนี่กระไรที่มีกัลยาณมิตรเยี่ยงนี้
+ สวัสดีค่ะ..คุณหมอ
+ เห็นด้วยค่ะ
+ "ช่างโชคดีซะนี่กระไรที่มีกัลยาณมิตรเยี่ยงนี้"
+ ขออนุญาตนำไปพิมพ์ติดที่ทำงานค่ะ.....
มาร่วมแสดงพลังว่า เห็นด้วยอีกคนหนึ่งครับ
มาชมภาพและลงชื่อไว้ครับแต่ว่า ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ no one is perfect ว่ามั้ยครับ
ขอบคุณบทกลอนดีดีทีนำมาแบ่งปัน
สวัสดีค่ะ อาจารย์หมอ
- แวะเข้ามาทักทายค่ะ ติดตามงาน อาจารย์ตลอดค่ะ
น่าดีใจ ค่ะ ที่มีกัลยาณมิตร เช่นนี้ มิตรแท้แม้หนึ่งเดียวก็ยิ่งใหญ่