เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมาตั้งใจกลับบ้านเพื่อไปเยี่ยมพ่อกับแม่ในวันพิเศษปีนี้ เลยได้โอกาสออกไปทานข้าวนอกบ้านกันครับ มีหลาน ๆ ไปด้วย พ่อกับแม่เลยยิ้มแก้มปริเลยครับ มีลูก ๆ หลาน ๆ อยู่รายล้อม ผมว่า ความสุขของคนเป็นพ่อ เป็นแม่ คงไม่มีอะไรจะสุขเท่าเห็นลูก ๆ หลาน ๆ อยู่กันพร้อมหน้านะครับ...
ผมว่าคนเราหลาย ๆ คนพยายามแสวงหาความสุขจากสิ่งต่าง ๆ มากมาย โดยบางครั้งความสุขนั้นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อมันมา และสุดท้ายมันก็สร้างความสุขให้เราได้เพียงประเดี๋ยวประด๋าว ซึ่งหลาย ๆ คนมองข้ามความสุขง่าย ๆ ที่อยู่ใกล้ตัว...
คำตอบของความสุขง่าย ๆ นั้น ก็คือ "ครอบครัว" ครับ การได้ใช้เวลาเพียงเล็กน้อย ทำกิจกรรมง่าย ๆ ร่วมกันในครอบครัว แค่นี้ก็เป็นความสุขแล้วครับ แถมเป็นความสุขที่แม้มีเงินมากมายแค่ไหนก็ซื้อหามาไม่ได้ครับผม...
...ถามตัวเรากันมั้ยครับว่า "นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้ใช้เวลาของเราร่วมกับคนที่เรารัก"...
เพื่อน...บอกให้รออ่านบันทึก
ด้วยความรักเพื่อนเราจึงรอ...เมื่อรอแล้วเราก็ได้สัมผัสถึงเรื่องราวดีดี ที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แม้อาจสั้นไปนบางที แต่นี่ก็มีความหมายถึง... "ชีวิต" ความสุข ภายใต้ความเรียบง่าย...
Give Care Share....
ง่ายๆ ในชีวิต..ที่ไม่ต้องดำรงถึงความซับซ้อนใดใดมากมายนัก ทุกห้วงเวลา คือ ช่วงที่ดีที่สุดเสมอ...
ความโชคดี คือ การได้เกิด และเรียนรู้ถึงความหมายของการเกิด และการดำรงอยู่...
(^___^)
ให้ความเห็นยาวไป เพราะให้เหมาะสมต่อการรอคอยบันทึกนี้...ฮา
จริงค่ะ..เวลาที่มีความสุขที่สุดคือเวลาที่เราได้อยู่กันพร้อมหน้าครอบครัว..
ชื่นใจด้วยจริงๆค่ะ..^^
ในมุมมอง..
ครอบครัว เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิต ค่ะ
เริ่มจาก...คลานออกมา...จากท้องแม่
เรียนรู้จากสังคมเล็กๆ สู่สังคมใหญ่
ครอบครัว..มีความสุข
ความสุขก็เผื่อแผ่ไปยังสังคมค่ะ
บรรยากาศสวยจัง...นะคะ ดูสงบๆดี ดูน้องหนู...ท่าทางจะสนุกมาก
ครับ...คุณกะปุ๋ม
...
บันทึกนี้ไม่มีอะไรไปมากกว่า การได้บอกกล่าวถึงความสุขเล็ก ๆ ที่ได้รับเสมอ ๆ จากครอบครัวครับ...
เผื่อใครบางคนอาจทำความสุขเหล่านี้หล่นหายไปครับ...
ขอบคุณครับผม...
ครับ...คุณครูแอ๊ว
...
ไม่ต้องแสวงหาอะไรมากมาย แค่ได้ใช้เวลาอยู่กับครอบครัว แค่นี้ก็สุขใจที่สุดแล้วครับ...
ขอบคุณครับผม...
ครับ...คุณสายธาร
...
ครอบครัวเป็นจุดเริ่มต้นที่สร้างความสุขให้ผู้คน เมื่อผู้คนมีความสุขก็แบ่งปันความสุขแก่คนรอบ ๆ ข้างครับ สังคมก็เป็นสุขครับผม...
ขอบคุณมากครับ...
เห็นบันทึกนี้คิดถึง เจ้าคาเบรียล ครับ
ครับ...ผอ.ประจักษ์
...
ขอบคุณนะครับที่มาเยี่ยมเยียน...
มีความสุขมาก ๆ ครับผม...
ขอบคุณมากครับ...
ครับ...เพื่อนเอก
...
คิดถึงเหมือนกันครับ...
หนุ่มน้อยฝรั่งแห่งเมืองปาย...
ขอบคุณครับผม...
สวัสดีครับ.
ผมเชื่อเสมอว่า สักวันหนึ่งสายลมจะพาผมกลับบ้าน และกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของหมู่บ้านอย่างจริงจัง
ครับ...คุณแผ่นดิน
...
เป็นความตั้งใจของผมเช่นกันครับ...
...สำนึกรักบ้านเกิด...
ขอบคุณครับผม...
ครอบครัว พ่อ แม่ รักแท้ที่มั่นคง
พร้อมให้เราพักใจและพักกายอย่างไม่มีข้อแม้
ไม่สบายใจก็กลับบ้านนอนหนุนตักแม่ดีกว่าเนอะ
ครับ...น้องลูกปลา
ไม่มีรักใดยิ่งใหญ่เท่ารักของพ่อกับแม่แล้วครับ...
แล้วก็ไม่มีที่ใดที่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเท่าที่บ้านเราครับ...
ขอบคุณครับผม...