อุดมการณ์กินไม่ได้

        "หมอน้อย"เป็นนิกเนมที่เขาเรียกผู้เขียนซึ่งทำหน้าที่พยาบาลประจำหมู่ตั้งแต่สมัยอยู่กองร้อย ตชด.445 อ.เบตง จ.ยะลา เมื่อ 24 ปีที่แล้ว เขาเรียกจนติดปากจนกลายมาเป็นชื่อเล่น มาจนทุกวันนี้ กำลังพลในมว.1 หมวดมี บก.หมวด 5 คน  มี กพ.3 หมู่ๆละ 12 นาย แต่ละหมู่มีพยาบาลหมู่ๆละ 1 นาย ส่วนพยาบาลหมวดอยู่ในส่วน บก.หมวด 1 นาย ซึ่งตอนนั้นผู้เขียนยังอยู่ชุดรบอยู่ทำงานในพื้นที่เบตง 6 ปีด้วยกัน ก่อนจะถูกย้ายมาประจำ ร้อย ตชด.447 อ.สุไหงปาดี นราธิวาส ปีแรก(2531)อยูหมวด สสก.(สนับสนุนการรบ) ก่อนที่จะมาอยู่หมวดมวลชนสัมพันธ์ จนถึงปัจจุบันนี้

          "อุดมการณ์มันกินไม่ได้" เป็นคำพูดของเพื่อนร่วมงาน ในขณะที่ผู้เขียนมีความมุ่งมั่นที่จะทำงานตามอุดมการณ์ของตำรวจที่ท่องกันทุกเช้าหน้า บก.ร้อย  เมื่อใดไปตั้งฐานที่ รร.ตชด.อย่างโรงเรียน ตชด.บ้านตืองอ อ.ศรีสาคร ครูขอช่วยให้สอนนักเรียนแทนเขาก็จะทำหน้าที่อย่างเต็มความสามารถ แต่สอนเด็กมุสลิมมีหลักอยู่อย่างคือสอนช้าๆ พูดช้าๆชัดถ้อยชัดคำ อธิบายซ้ำแล้วซ้ำอีก ต้องใช้ควาสุขุมใจเย็นอย่างมากเด็กถึงจะรับได้ฟังเข้าใจ

หรืออีกที่หนึ่งที่โรงเรียนโฆษิต ตากใบ ครูย้วนซึ่งเป็นครูใหญ่ขอร้องผู้เขียนให้ไปสอนแทน เวลาครูใหญ่ไปประชุม ปีนั้นหลักสูตรยังเป็นแบบเรียนสำเร็จรูปอยู่ เลยสอนง่ายหน่อย ไม่ต้องเตรียมการอะไรมากนัก ที่ผู้เขียนภูมิใจจนทุกวันนี้คือการสร้างเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่บ้านสากอ สุไหงปาดี ตอนนั้นผู้เขียนไปตั้งฐานอยู่ไม่ไกลจากบ้าน ด.ญ.แวรอฮะยา มากนัก เห็นแวรอฮะยาครั้งแรกผู้เขียนถูกชะตาทันที นึกรักอย่างลูกหลาน รูปร่างหน้าตาออกไปทางขี้เหร่นิดๆ ผิวสองสีมาทางคล้ำ อยู่กับพ่อแม่ บ้านชั้นเดียวฐานะยากจน มีอาชีพทำนา มีพี่น้อง 6 คน ชาย 1 หญิง 5 แวรอฮะยาเป็นลูกคนที่ 5  หลักการทำงานของหมวด มชส.ในตอนนั้นไปอยู่พื้นที่ไหน ตำรวจ 1 คนต้องทำความรู้จักติดต่อเข้าถึงให้ได้อย่างน้อยคนละ 2 ครัวเรือน ผู้เขียนกำลังมีอุดมการณ์แก่กล้าเลยสนองนโยบายกรมตำรวจอย่างเต็มที่ จนสนิทสนมทุกคนในบ้านมีการไปมาหาสู่กันตลอด จนเมื่อย้ายไปอยู่ฐานอื่นก็ยังคงขับรถมอเตอร์ไซค์แวะเวียนไปเยี่ยมเสมอ ผู้เขียนให้แวรอฮะยาเรียกผู้เขียนว่า"อา" มีเรื่องอะไรก็ปรึกษาหารือกันเรื่อยมา แวรอฮะยาเองก็เรียนเก่ง ได้เกรด 3 เกรด 4 มาตลอด กระทั่งเรียนจบชั้นมัธยม 6 ที่โรงเรียนมัธยมสุไหงปาดี จนสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ปัจจุบันนี้เป็นอาจารย์สอนอยู่โรงเรียนบ้านสากอ ใกล้ๆบ้าน นั่นคือความสุขของหมอน้อย ผู้อยู่กับอุดมการณ์...