ช่วงบ่าย อาการปลาร้าดีขึ้น ลุกขึ้นมานั่งเรียนด้วยความตั้งอกกตั้งใจ ไม่เหลือเค้าความดื้อหรือซนอีกเลย หรือนี่จะคือนิมิตรหมายอันดีของปลาร้า

 

 

 

 

จำปลาร้ากันได้ไหมคะ  ถ้าจำไม่ได้หรือไม่รู้จัก  ตามไปที่บันทึกนี้นะคะทำไมต้องทำให้เสียใจ ปลาร้า...ที่รัก

ในแถวขณะรอเคารพธงชาติ

            “ ครูขา...วันนี้ปลาร้าเหลือเงินค่ะ  ไม่ได้ซื้อขนมตอนเช้า ”

โอ้ว..NO  ครูตุ๊กแกหูฝาดไปหรือเปล่า  เป็นไปได้ยังไงเนี่ย  นายปลาร้าไม่ซื้อขนมหรือของเล่นตอนเช้าจนเงินหมดเหมือนทุกวัน  แน่ะ..วันนี้มาแปลก  เข้าแถวอย่างสงบเสงี่ยมไม่เล่นหรือแกล้งเพื่อนเหมือนทุกวันซะด้วย

วิชาแรกของวันนี้ คณิตศาสตร์ เจ้าค่ะ

            “ ครูขา  หนูเขียนวันที่มาจากบ้านแล้วค่ะ ”

            “ ดีมากลูก  เตรียมพร้อมแบบนี้เรียนเก่งแน่ๆเลย ”

            “ ผม/หนู ก็เขียนมาจากบ้านแล้วค่ะ ” ( เสียงให้เซ็งแซ่ไปหมด )

            อ้าว....แล้วทำไมนายปลาร้านอนฟุบไปกับโต๊ะแบบนั้นล่ะ (สงสัยจะประท้วงอะไรอีกแล้ว  ตามกระแสน่าดู)

            ครูตุ๊กแกเป็นโรคจิตที่เห็นเด็กนอนฟุบกับโต๊ะไม่ได้  จะชอบลูบๆคลำๆ  อ๊ะๆ..อย่าคิดมาก  แค่ดูว่าเผื่อจะไม่สบายเท่านั้น  และก็เป็นจริงดังคาด  ตัวปลาร้าร้อนมาก  มิน่าถึงได้ดูสงบเสงี่ยมนัก

            สอบถามได้ความว่าทานยาแก้ปวดศีรษะแล้ว  จึงหาฝ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เป็นระยะๆ  และให้นอนอยู่ในห้องเรียน   ไม่อยากให้ลงไปนอนในห้องพยาบาลถ้าครูไม่อยู่ ไม่มีใครดูแล  เด็กๆโตๆชอบมาป่วน

            สภาพของปลาร้าวันนี้น่าสงสารมาก แตกต่างกับปลาร้าจอมดื้อและซนโดยสิ้นเชิง (ทำให้นึกถึงที่อาจารย์ชีวฯเคยชมครูตุ๊กแกเมื่อสมัยเรียนมัธยมปลายไม่ได้  “ยายวัลย์วิสา เธอนี่จะสงบเรียบร้อยได้เฉพาะวันที่ไม่สบายเท่านั้นแหละ” อิ..อิ..)

            อ้อ...ลืมเล่าความคืบหน้าของปลาร้าค่ะ

            หลังจากที่หาวิธีแก้ไม่ให้ปลาร้าซื้อของเล่นจนเงินหมดตั้งแต่ตอนเช้าและนิสัยชอบเกเรเพื่อนไม่ได้ ประกอบกับได้คุยกับลุงของปลาร้า(พ่อแม่ปลาร้าเสียหมดแล้ว)  ลุงเขาบอกว่า

            “ อยู่บ้านงานไม่ช่วยทำ  ชอบไปเล่นที่อื่น  กลับเข้าบ้านจนมืด  ผมตีทุกวันแหละครับ ครูก็ตีเลยเวลาทำผิด ”

            โอ..พระเจ้าช่วยกล้วยอบน้ำผึ้งม้วน สินค้า OTOP ห้าดาว....

            ถึงบางอ้อแล้ว  ทำไมปลาร้าถึงมีนิสัยแข็งนอกอ่อนใน  ก็เล่นโดนตีซะบ่อย  บ่อยจนกลายเป็นความเคยชิน  เลยไม่รู้สึกอะไรเวลาโดนครูทำโทษ  ก็เจ็บเดี๋ยวเดียว  เดี๋ยวก็หาย ชินซะแล้ว นี่เอง  คิดเหมือนครูตุ๊กแกไหมคะ

            ครูตุ๊กแกจึงเลิกเป็นนางมารร้ายทำโทษปลาร้าโดยการตี เปล่าประโยชน์เจ็บหัวใจตัวเองเปล่าๆ เนอะ

            จากนางมารร้ายกลายมาเป็นนางฟ้า  ใช้ไม้หน้าสาม อุ่ย..ไม้อ่อนค่ะ  ไม่อ่อน  อิ..อิ..

            คุยกับปลาร้าว่า “ที่ปลาร้าไม่เชื่อที่ครูบอกแสดงว่าปลาร้าไม่รักครูใช่ไหม ในเมื่อปลาร้าไม่รักครู ครูก็ไม่รักปลาร้า  ต่อจากนี้ไปลูกครูเหลือแค่ 25 คนเท่านั้น  ” (ทั้งห้องมี 26 คนค่ะ)

            “ และถ้าวันไหนปลาร้าซื้อขนมจนเงินหมดตอนเช้า  ครูก็จะไม่ให้คูปองอาหารกลางวัน  จะได้อดข้าวตายไปเลยทั้งเช้าและกลางวัน ”  (นางฟ้าอะไร  โหดจริงๆ)

            และบอกเล่าถึงโทษของการไม่ทานอาหารเช้าและกลางวันว่าเป็นอย่างไร

            แต่ปลาร้าก็ยังคงเป็นปลาร้า

            “เดี๋ยวผมกินข้าวเช้ามาก็ได้ครับ (อ้าว ก็ไหนตอนแรกบอกไม่มีใครหุงข้าวเช้าให้กิน จึงต้องซื้อของเล่น เอ๊ย ขนมกินแทนข้าวไง) และตอนกลางวัน ผมก็เข้าห้องคอมฯเลยไม่กินข้าวก็ได้”      

            แต่ดีอย่าง  การแกล้งเพื่อนแบบแรงๆหายไป  วันดีคืนดีก็จับเพื่อนถอดกางเกงแทน  หนักเข้าก็ถอดกางเกงโชว์ช้างน้อยของตัวเองให้เพื่อนดูตอนพักกลางวันซะงั้น

            ไม่ต้องให้บอกนะคะว่าลูกสาวครูตุ๊กแกจะกรี๊ดสนั่นขนาดไหน (ว่างๆจะพาไปเป็นหน้าม้ารับจ้างกรี๊ดตามคอนเสิร์ต  อิ..อิ ) และเสียงฟ้องก็ดังแบบไม่มีใครยอมใคร  กว่าจะแก้ปัญหานี้ได้ต้องขู่ว่าจะตัดกันเลยค่ะ  หุ..หุ..

            วีรกรรมของปลาร้ายังมีอีกมากมายหลายกิโลค่ะ  เมื่อวานนี้ครูตุ๊กแกพานักเรียนไปแข่งขันเปตอง  กลับมาก็ได้รับข่าวดี คือ ปลาร้าแกล้งหัวหน้าห้องจนหัวหน้าห้องผู้หญิงนะคะ โมโหจะเอาเก้าอี้ทุ่มใส่ปลาร้าดีที่ครูเข้าไปเห็นพอดี (โหดกันน่าดูห้องนี้ อิ..อิ..)

            กลับมาที่ปลาร้าไม่สบายต่อนะคะ 

            ขณะที่เช็ดตัวให้ปลาร้าอยู่นั้น   ครูตุ๊กแกก็ลูบหัวปลาร้าไปด้วยหลอกล่อไปด้วย

“เนี่ยเห็นไหม โทษของการไม่ทานข้าวมันเห็นผลเร็วแบบติดจรวดแค่ไหน แต่ก่อนปลาร้าแข็งแรง มีแรงเกเพื่อนได้ แต่พอปลาร้าไม่กินข้าวบ่อยๆ ปลาร้าก็ไม่สบายและไม่มีแรงเกใครเลย น่าสงสาร สม.........”

นักเรียนหญิงคนที่1 “ ครูขา..วันนี้ครูมีลูก 26 คนค่ะ  ปลาร้าไม่สบายครูเลยรักเพราะปลาร้าไม่

เกเร”

นักเรียนหญิงคนที่2 “ ครูขา..ร่างกายปลาร้ากลับใจ  แต่ใจปลาร้าไม่กลับค่ะ ”  โอ้ว..พระเจ้า 

คิดได้ไงเนี่ย

นักเรียนหญิงคนที่3 “ นี่เธอ  ครูตุ๊กก็เป็นแม่เรา  เป็นแม่ที่ให้ความรู้แก่เรา  แต่แม่แท้ๆก็เป็นแม่ที่

                                    ให้ความอบอุ่นแก่เรา ” โอ้...ซาบซึ้ง  น้ำตาพาลจะไหล  ช่างคิดจริงๆ

 

หลังรับประทานอาหารกลางวัน   ครูตุ๊กแกเห็นเด็กๆ  ช่วยกันฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็กๆ  ก็เตรียมจะบ่นทันที

            “ นี่..ฉีกกระดาษกันทำไม  เลอะเทอะรู้ไหม”

            “ ฉีกทำหมอนให้ปลาร้านอนค่ะ  เดี๋ยวเอากระดาษแผ่นใหญ่หุ้ม  ปลาร้าจะได้ใช้หนุนแทนกระเป๋า ”

โอ้หนอ..ก้อนความตื้นตันมันจุกอยู่ที่คอพูดต่อไม่ออกเลยค่ะ

            เด็กๆต่างซื้อขนมมาให้ปลาร้าเยอะแยะไปหมด  ขนาดหัวหน้าที่ทะเลาะกันขนาดจะใช้เก้าอี้ทุ่มใส่กันยังพับกระดาษเป็นพัดแล้วนั่งพัดให้ปลาร้าเลยค่ะ

...หมอนที่เพื่อนๆช่วยกันทำให้ปลาร้า...อาจจะรอภาพเลื่อนช้าไปหน่อยนะคะ

            ครูตุ๊กแกนั่งสังเกตพฤติกรรมลูกลิงของครูตุ๊กแกตั้งแต่รู้ว่าปลาร้าไม่สบาย  วันนี้ห้องเรียนของครูตุ๊กแกเงียบมาก (ใครผ่านไปมาพากันแปลกใจ )

            เด็กก็คือเด็ก  คือผ้าขาวอันบริสุทธิ์อยู่เสมอ  ถึงแม้ว่าปากจะบอกว่าเกลียดกันเพียงใด  แต่ในยามที่เพื่อนเดือดร้อนไม่สบาย  สายใยแห่งความเป็นเพื่อน  ที่ร้อยรัดเป็นความผูกพัน  ก็ยังคงทอสายความห่วงใยถึงกัน  มิตรภาพ  จึงงดงามเสมอไม่ว่าอยู่ที่ใด

            ช่วงบ่าย   อาการปลาร้าดีขึ้น  ลุกขึ้นมานั่งเรียนด้วยความตั้งอกกตั้งใจ ไม่เหลือเค้าความดื้อหรือซนอีกเลย  หรือนี่จะคือนิมิตรหมายอันดีของปลาร้า

            วันนี้...ลูกชายของครูตุ๊กแกกลับมาแล้ว  ครูตุ๊กแกมีลูกครบ 26 คน  และก็ได้แต่ภาวนาในใจว่า  ขอให้ปลาเป็นลูกชายที่น่ารักของแม่ครูแบบนี้ต่อไปทุกๆวัน  สาธุ...ปลาร้าที่รัก

 ฤดูกาลผันผ่าน

อาจเปลี่ยนวันวานตามไปได้

แต่ตราบใดที่ภาษายังไม่เปลี่ยนไป

คำว่า  เพื่อน  เขียนอย่างไร

ความหมายย่อมเหมือนเดิม

            ..............................................................................................