ไม่มีคำว่าสาย....สำหรับการเรียนรู้
สวัสดีค่ะ....ข้าวสวยไม่ได้หายไปไหนเพียงแต่เตรียมตัวสอบกลางภาคอยู่ค่ะ......แต่ว่าไม่ได้สอบค่ะเพราะต้องไปเข้าค่ายพอดีๆ....แล้วเรื่องสอบทำยังไงหรือค่ะก็ตามสอบทีหลังค่ะ....การเข้าค่ายนี้จัดขึ้นสวนแสนปาล์ม(แสนปาล์มจริงๆค่ะเพราะมองไปทางไหนก็เจอแต่ต้นปาล์ม ต้นปาล์ม และต้นปาล์ม....)เราเข้าค่ายกันตั่งแต่วันที่21-24ก.ค. 2551 ค่ะ.... ค่ายนี้นะคะข้าวสวยได้รับความรู้แบบสุดๆคะ มากถึงมากที่สุดในเรื่องการเขียนกลอน เรื่องสั้น นอกจากได้ความรู้ ข้าวยังได้ความสุขอีกไม่ว่าจะเป็นจากเพื่อนๆ ครูกวีที่มีชื่อเสียง จากธรรมชาติที่สวยงามของสวนแสนปาล์ม

ข้าวมีเรื่องเล่าจากค่ายนี้มากมายเลยคะ....เริ่มแรกเล่ามาทำความรู้จังกับเจ้าพ่อและเจ้าแม่ที่นี่ก่อนนามว่าสุดหล่อ สุดสวย ....อิอิ (ข้าวตั้งเอง)

ไม่ว่าสุดหล่อของเราจะเข้าออกที่ไหนไม่มีใครบ่น ไม่มีใครว่า ยกเว้นที่เดียวที่ร้านอาหาร.....พูดถึงอาหารกับข้าวที่นี่อร่อยมากๆ


อืม....เกือบลืมมาเข้าค่ายนี้ข้าว ครูพรรณนา และเพื่อนๆได้กินไอศกรีมฟรีด้วยไม่ใช่ใครที่ไหนที่เลี้ยงหรอกค่ะ ก็ อ.ขจิต ฝอยทองสุดหล่อของเราไงคะที่เลี้ยง...อิอิ..อร่อยจังตังค์อยู่ครบ.....พอกินข้าวเย็นเสร็จเราก็ไปที่พักกัน...ห้องนอนสะอาด สวย ห้องน้ำก็สะอาดมากๆ....

จบวันแรกไปอย่างเรียบง่าย...แล้วข้าวจะมาเล่าวันที่สองใหม่พร้อมภาพสวยๆนะคะ...ต้องรอวันจันทร์หนะคะเพราะรูปอยู่ที่กล้องครูพรรณา.....อดใจรอนิดนึง....อิอิ





สวัสดีค่ะ
* สุดสวยสุดหล่อของข้าวสวยสู้ตัวนี้ได้ไหมคะ
มันมานอนหลังบ้านทุกวัน....หลังเลิกเรียน....แบบว่าขอกินมั่งฮี่!
ตัวนี้ลูกของมัน....มันเป็นหมาวัยรุ่น....อินเทรนซะด้วย...ปากแดงแป๋(ลิ้นของมัน)
* ลูกแม่...ตาแย่ๆ....แยกไม่ได้
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชและสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา พระองค์ท่านได้สละเวลาส่วนพระองค์เพื่อเป็นแบบอย่างที่ดีของข้าราชการและประชาราษฏร์ทั่วทั้งแผ่นดิน คือพระองค์ทรงเสด็จลงเกี่ยวข้าวในนาที่ อ.บ้านสร้าง จ.ปราจีนบุรี เมื่ออดีตที่ผ่านมา ด้วยความซาบซึ้งในพระมหากรุณาที่มีต่อพสกนิกร ชาวนาซึ่งเป็นคนของแผ่นดินที่สร้างผลผลิตให้คนทั้งโลกได้กินกัน จึงนำเอาบทกวีมาให้ได้อ่านกันเพื่อเฉลิมพระเกียรติของพระองค์ท่านที่ทรงเป็นพระมหากษัตริย์ผุ้เปี่ยมล้
นด้วยทศพิธราชธรรม
พระเสด็จ จากฟ้า สง่าศรี
สัมผัสดิน ทุกถิ่นที่ เป็นศรีสง่า
พระเสด็จ จากชั้น สวรรคา
สัมผัส ทุกทั่วหน้า ประชาชี
ชาวนาไทย ขัดสน ทนทุกข์ร้อน
เกษตรกร อ่อนด้อย น้อยศักดิ์ศรี
ไทยทอดทิ้ง ทุ่งนา สู่ธานี
เคยปลูกข้าว เขียวขจี ก็จากจร
พระเสด็จ จากฟ้า สู่นาข้าว
ทรงโน้มน้าว สำนึกไทย ที่ไถ่ถอน
ประเทศไทย เป็นประเทศ เกษตรกร
ไทยทอดทิ้ง แผ่นดินดอน อยู่หนใด
กว่าแปดสิบปี ในหลวง ของปวงราษฎร์
ไทยทั้งชาติ ได้ชื่นชม สมสมัย
ภาพที่เห็น เด่นชัด ถนัดใจ
กษัตริย์ไทย ทรงปกเกศ เกษตรกร
อ.ขจิตก็บอกข้าวเหมือนกันค่ะครูลำดวน...
แบบว่า อ.ขจิตเขาเก่ง...
ครูพรรณาคะ...
ถ้าทางจะดุ....
ไม่ไปบ้านครูพรรณาดีกว่า...
เดี๋ยวขาหาย(ขาหมู)....อิอิ
ขอบคุณค่ะสำหรับกลอนเพราะๆ...
ที่มีความหมายอย่างมากล้น....
รูปก็สวยด้วยคะ...