๕.ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกในธรรมวินัยนี้ เป็นผู้ละสุราเมรยมัชชปมาทัฏฐาน
คืองดเว้นจากการเสพ ของมึนเมาให้โทษ(อบายมุข) อันเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท อริยสาวกผู้งดเว้นได้นั้น ย่อมชื่อว่าให้ความปลอดภัย ความไม่มีเวรกัน ความไม่เบียดกันแก่สัตว์โลก อันหาประมาณมิได้

ครั้นให้ความปลอดภัย ความไม่มีเวร ความไม่เบียดเบียนแก่สัตว์โลกอันหาประมาณมิได้แล้ว
ย่อมเป็นผู้ได้รับความปลอดภัย ความไม่มีเวร ความไม่ถูกเบียดเบียนอันหาประมาณมิได้ด้วย
แต่ผู้ที่ไม่งดเว้น กระทำสุราเมรยมัชชปมาทัฏฐานอยู่ เสพแล้ว กระทำให้มากแล้ว ย่อมทำให้ผู้นั้นเป็นไปในนรก ในกำเนิดสัตว์ดิรัจฉาน ในเปรตวิสัย วิบากบาปแห่งการเสพของมึนเมาให้โทษ(อบายมุข)นี้ อย่างเบาที่สุดแก่ผู้ได้มาเกิดเป็นมนุษย์อีก ก็คือความเป็นบ้า.. จากศีลข้อที่ ๕นี้ ที่จริงก็คือการให้งดเว้นจากอบายมุขนั่นเองพราะอบายมุขนั้นคือ ทางแห่งความฉิบหาย ๖ประการ ซึ่งหากใครไปเสพคุ้นเข้าแล้ว ก็จะได้รับโทษภัย มีวิบากบาปติดตามมาสร้างความเดือดร้อนให้เกิดขึ้น พระพุทธองค์จึงให้ละเลิกอบายมุขเสีย อย่าไปทำ เพราะทั้งหมดของอบายมุขพาให้เสื่อมต่ำ ทั้งเสียนิสัยและเสียทรัพย์ โดยทรงชี้โทษของอบายมุขเอาไว้ใน"สิงคาลกสูตร"พระไตรปิฎกเล่มที่ ๑๑ ข้อที่ ๑๗๘-๑๘๔..ติดตามต่อไปนะสาธุชนทุกท่านวันนี้เอาแค่นี้ก่อน..อนุโมทนาสาธุ