หลังจากประกาศหยุดยิง...ผมไม่ทราบอะไรมากกับสถานการณ์ช่วงนี้ ...แต่ผมยังคิดว่า ท้องฟ้าที่มืดครึ้มยังคงมีลมพัดเเรง พายุก็ยังคงตั้งเค้าอยู่ไกลๆ

 

๑๘ ก.ค.๕๑ 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

น้องสาวนุ้ย มะปรางเปรี้ยว  บอกผมว่า ผมเดินทางมาที่ยะลามากกว่าเธอที่เป็นคนพื้นที่เสียอีก ผมยอมรับว่าใช่ครับ ชะรอยผมคงมีอะไรผูกพันกับดินแดนแห่งนี้ในอดีต ยะลาจึงเป็น "บ้านแค่แค่" (บ้านใกล้ๆ)ของผม

ผมชอบความสวยงามของดินแดนแห่งนี้ ผมชอบความสะอาดของท้องถนน ผังเมืองที่สวยงาม รวมถึงอัธยาศัยคนพื้นที่

ในช่วงเช้าที่ร้านกาแฟใกล้โรงแรม เรามานั่ง "แตออ" (จิบชา) กันที่นี่ คนขายทักทายผมด้วยความสนิทสนม ด้วยเพราะคุยกันบ่อย โดยไม่ต้องสั่งว่าจะทานอะไร เธอจัดการมาพร้อมสรรพ์ นอกจากกาแฟหอมกรุ่น ผมยังหยอกล้อและแซวคนขายได้...เป็นของแถม

สาวนุ้ย ไกด์นำทางที่ปักษ์ใต้

 

ผมยังมีสาวนุ้ยสาวใต้ คนพัทลุง เป็นไกด์รอบนี้ครับ

เธอชมผมว่า ผม "แหลงชั้บ" (พูดใต้ชัดมากขึ้น) ผมพยายามครับ เพราะภารกิจส่วนใหญ่ผมคลุกกับวิถีคนใต้ค่อนข้างลึกซึ้ง การฝึกพูด(แหลงใต้) เป็นการพยายามเรียนรู้อย่างหนึ่งของผมครับ รวมถึงการพยายามทานขนมจีนแกงไตปลา ที่ผมนั่งทานไป ร้องไห้ไปด้วยความเผ็ดแบบไม่เคยเจอมาก่อนที่เมืองคอนไม่กี่วันที่ผ่านมา

นี่คือ สีสันปักษ์ใต้ที่ผมสัมผัสได้

หลังจากประกาศหยุดยิง...ผมไม่ทราบอะไรมากกับสถานการณ์ช่วงนี้ ...แต่ผมยังคิดว่า ท้องฟ้าที่มืดครึ้มยังคงมีลมพัดเเรง พายุก็ยังคงตั้งเค้าอยู่ไกลๆ

อย่างไรก็ตาม ผมอยากแบ่งปันกำลังใจที่ดีของคนไทยทั้งชาติให้กับพี่น้องในพื้นที่ ตลอดจนเจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานในพื้นที่ทุกท่านครับ

และ เราอยากเห็น "สันติสุข"ที่แท้จริงเกิดขึ้นในพื้นที่โดยเร็วครับ

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

๒๑ ก.ค.๕๑

กรุงเทพฯ