ท่องอดีต ณ เมืองโบราณ ตอนที่ 5

 

"สิ่งนี้แหละคือความเป็นคนตะวันออก ที่ไม่ยอมออกตัวแสดงตัวว่าทำอะไร

แต่รู้ตัวว่ารู้อะไรและทำอะไรเป็นเรื่องของความพอใจในส่วนตัวเอง โดยไม่ต้องการให้ใครมาร่วมด้วย

ความถ่อมตัวและไม่ต้องการปรากฏตัวจึงเป็นลักษณะของบรรดาผู้รู้ทางตะวันออก

ซึ่งมักจะสะท้อนออกมาเหมือนๆ กันว่า

สิ่งที่ตนได้เรียนรู้หรือได้ค้นพบนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่น้อยนิดในจักรวาล และก็ไม่ใช่สิ่งใหม่ๆ ด้วย

มนุษย์จึงเป็นแค่เศษธุลีของจักรวาลที่มีทั้งพื้นที่และเวลาเป็นนิรันดร์

คุณเล็กเคยพูดให้ฟังบ่อยๆ ว่าท่านเป็นเพียงแค่ฝุ่นบนพื้นพิภพในจักรวาล

ในบางครั้งจึงพูดเป็นทีเล่นทีจริงเชิงฝากฝังกับหลานชายสองคนซึ่งเป็นบุตรของคุณสุวพร

ในเวลาที่ทานอาหารกลางวันร่วมกันว่า

"ถ้าตาตาย อยากให้เถ้าถ่านที่เป็นอังคารขึ้นเครื่องบินโปรยไปในอากาศในที่ต่างๆ ของโลก" "


ศรีศักร วัลลิโภดม

บทความ "คนตะวันออก" ในหนังสือ ริมขอบฟ้า หน้า 79

 

 

 

ตอนที่แล้ว : ท่องอดีต ณ เมืองโบราณ ตอนที่ 4

 

ข้อมูลเกี่ยวกับวัดจองคำ จากหนังสือ นำเที่ยวเมืองโบราณ

 ตามประเพณีของคนไทใหญ่ หรือเงี้ยว ในภาคเหนือ

วัดสำคัญของบ้านเมืองมักชื่อว่า วัดจองคำ มีแทบทุกจังหวัดแถบภาคเหนือ

ลักษณะเด่นของวัดไทยใหญ่ก็คือ ทั้งเขตพุทธาวาสและเขตสังฆาวาสเชื่อมต่อกัน

ในอาคารหลังเดียวกัน ไม่ได้แยกส่วนกันเช่นในวัดไทยภาคกลาง

เพราะเป็นวัดของชุมชนที่มีพระน้อย

และเป็นหน้าที่ของชาวบ้านที่ต้องช่วยกันดูแลทั้งพระและวัดในเวลาเดียวกัน

วัดจองคำแห่งนี้เป็นสถาปัตยกรรมแบบไทใหญ่ตามแบบพุกามประเทศ อันหาดูได้ยาก

 


วัดจองคำ จ. ลำปาง

 

เมืองโบราณได้ขอผาติกรรมมาจากวัดจองคำที่อำเภองาว จังหวัดลำปาง

ซึ่งรื้อถอนมาโดยเก็บรายละเอียดของส่วนต่างๆ อย่างดีที่สุด

อาคารมีลักษณะพิเศษคือ สร้างด้วยไม้สักทั้งหลัง

วิหาร ศาลา และกุฏิ รวมอยู่ในชุดเดียวกันหมด

หลังคาเป็นชั้นๆ ซ้อนเป็นทรงสูง ต่อด้วยยอดหอทรงแปลก

ฝีมือช่างสลักไม้แสดงความองอาจในฝีมือช่างไทยภาคเหนือเป็นอย่างยิ่ง

ทั้งการซ้อนหลังคาและการจัดจังหวะช่องไฟของลวดลายตกแต่ง

ก็มีความวิจิตรงดงามอย่างลงตัว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ครั้งต่อไป : เขาพระวิหาร