หลังจากถ่ายภาพเหล่านี้เสร็จแล้ว 

                    

                                  

                    

                   

 ครูพรรณาก็เดินกลับบ้านด้วยความสำราญใจเพราะได้ภาพฟ้าสวยถูกใจ

เมื่อเดินถึงบริเวณบ้านพักหลังแรก ก็เห็นคุณหมาทั้ง ๒ ตัว คืออีนังพะแนงของครูดวงมันเป็นลูกอีพะโล้น้องสาวอีปุยมีอายุห่างจากอีปุยเกือบ ๒ ปี และอีดำอีกหรืออีนังกาละแมของครูจุกมันเป็นลูกของอีดำ  ที่คุณๆ เคยรู้จักญาติของมันมาบ้างแล้ว

มันทั้งสองตัวกำลังช่วยกันมะรุมมะตุ้มตะปบอะไรอย่างหนึ่งที่ครูพรรณายังมองเห็นไม่ถนัดนัก  นังหมา ๒ ตัวก็นี้แปลกเวลาเจ้าของหรือญาติของมัน(หมาด้วยกัน)อยู่ด้วยมันจะกัดกันแบบชนิดอยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้  แต่พอเวลาไม่มีเจ้าของหรือญาติของมัน  มันก็จะเล่นหัวกันอย่างมีความสุข  เมื่อเข้าไปใกล้จึงได้เห็นร่างของไอ้คุณคกแลบออกจากอุ้งตีนของอีนังพะแนง   ครูพรรณานึกย้อนไปถึงคราวไอ้คก - อีปุย  เอาอีกแล้วหรือนี่  แล้วก็ตวาดแว้ด เฮ้ยหยุด! วลีทันใจอีกแล้ว ที่จริงมันหยุดอยู่แล้วจะสาเหตุเพราะมีคนมาหรือคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่ที่ครูพรรณาห้ามมันนั้นหมายใจว่าพวกมันอย่าเพิ่งทำอะไรต่อไป ราวกับว่ามันรู้ความหมายและความตั้งใจ  มันทั้งสองถอยหนี  ส่วนไอ้คุณคกนอนนิ่ง  ครูพรรณาจึงไล่นังหมา ๒ ตัว  " ไป๊! ไปไกลๆ เลยทางใครทางมันเลยนะมึง "   สักพักไอ้คุณคกก็ค่อยๆ กระโดดเข้าดงหญ้าข้างบ้านครูสุ  ครูพรรณานึกในใจ"คราวนี้รอดตัวไปได้นะไอ้คก "

 

          

เพ่งให้ดีนะคะ...จะเห็นแต่นังพะแนง....ส่วนนังกาละแม..ถูกแสงกลืน....ลืมเปิดแฟรชค่ะ

 เสร็จธุระเรื่องหมาๆคกๆ แล้วก็เข้าบ้านเตรียมไปเวียนเทียนที่วัดดอน  ปีนี้มีคนมามากตำรวจก็มามาก ไปวัดทีไรครูพรรณามักจะไม่นำกล้องถ่ายรูปและโทรศัพท์ติดตัวไปด้วยเพราะมันทำให้จิตใจว้าวุ่น  เห็นอะไรดีๆ ก็อยากเก็บภาพ  จะวานให้คนอื่นทำให้ หรือบางทีขณะเรากำลังถ่ายภาพผู้ที่อยู่ใกล้หรือในรัศมีของกล้องก็จะหันมามอง เราก็จะไม่ได้บุญและพลอยเป็นบาปเนื่องจากขวางทางบุญผู้อื่น 

วันนี้คนขับรถจอดรถในที่ที่สามารถออกจากวัดได้ก่อนคนอื่น  แต่ลืมกลับหัวรถจึงต้องรอให้คันอื่นๆ ออกเกือบหมด  รถครูพรรณาออกเกือบทีหลังใครๆ หันไปมองพระอุโบสถด้านล่างเห็นแสงไฟจากธูปและเทียนที่ปักไว้ในกระถางทรายเป็นแนวยาวส่องแสงระยิบระยับสะท้อนกับผิวกระเบื้องของผนังโบสถ์งามเหลือเกิน  เพลินมองจนเหลียวหลังด้วยความเสียดายที่ไม่นำกล้องถ่ายรูปไปด้วย  ได้แต่นึกในใจว่าทิ้งไว้ที่นี่แหละความงาม  เก็บความประทับใจของศรัทธาและบุญกลับบ้านก็พอแล้ว  เมื่ออกมาถึงประตูวัดก็เห็นตำรวจยืนให้บริการด้านความสะดวกแก่ประชาชนที่แยกย้ายกันกลับบ้าน.......ทางใครทางมันนะคะ