เจ้าอังโทรมาหา บอกว่ายะลามีระเบิดอีกแล้ว ไม่กี่วันมานี่อังก็ชิวเฉียดสุดๆ กับการระเบิดที่เกิดขึ้นในตลาดเช้าแถวบ้าน
อังบอกต่อว่า ทุกวันนี้แม้จะชินแต่ก็ยังเครียดและยังคงสวดมนต์ให้พระคุ้มครองก่อนออกจากบ้านเสมอ
อังบอกให้อ่านบล็อกของหมวดตี้ที่เสียชีวิตไปในการปฏิบัติหน้าที่ ขอให้หมวดตี้ไปสู่สุขติ http://polize.diaryis.com/
ได้เห็นเช่นนี้แล้ว ก็ต้องย้ำเตือนบอกตัวเองอีกครั้งว่า คนเราไม่เคยมีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในแค่อีกหนึ่งวินาทีข้างหน้า ดังนั้น จงทำตนให้เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง อย่ามัวแต่คิดว่าจะทำ หรืออย่ามัวแต่คอยทะเลาะเบาะแว้งกันให้เสียเวลาไปเปล่าๆ
ขอให้คุณพระคุ้มครองคุณคำแสนดอยเช่นกันค่ะ
ผมสงสารคนที่นั่นมากๆ...
6 โมงเย็น ร้านรวงเงียบสนิทเหมือนเมืองร้าง
การทำมาหากินค่อนข้างฝืดเคือง
แต่พูดคุยกับหลายๆคนที่อยู่ในเมือง
เข้าบอกว่าไม่มีอะไรน่ากลัว
นอกจากต้องระวังกันเอาเอง
สำหรับผม
ถ้าต้องไปอีกสักร้อยเที่ยว
ผมก็กล้าไปอยู่ครับ
ขอให้เกิดสันติสุขโดยเร็วครับ...
เหตุการณ์ที่ใต้ กำลังกลายเป็นความชาชินของคนในพื้นที่ไปแล้ว
ผมไปสัมภาษณ์ จนท.NGOs ท่านหนึ่ง เธอกบอกผมว่า หากวันไหนที่ไม่ได้ยินเสียง รถพยาบาลเปิดไซเรน วิ่งนั้นเป็นเรื่องผิดปกติ
เป็นความเศร้าสลด ที่คนเราทำร้ายกันเอง เข่าฆ่ากันเอง ศาสดาในทุกศาสนาไม่ได้สอนไว้ตามแนวทางนั้นเลย
คุณเอกและคุณยุทธค่ะ การได้พูดคุยกับคนในพื้นที่ทำให้เราได้รับรู้ถึงข่าวสารที่ไม่ค่อยจะได้อ่านในหน้าหนังสือพิมพ์ค่ะ
เขาบอกว่า ช่วงนี้เหตุการณ์ที่นี่เยอะ พอเจ้่่าหน้าที่มาให้ความสนใจ ผู้ก่อการร้ายก็จะย้ายไปปัตตานีหรือนราธิวาสต่อค่ะ
เขาบอกว่า วันนี้วางระเบิดที่รถจักรยานในตลาดยะลา ซึ่งเจ้าหน้าที่ไปให้ความสนใจที่รถจักรยานยนต์แทน ดิฉันก็รู้สึกงงๆ ว่า คนในพื้นที่คิดอย่างไรกับเจ้าหน้าที่ค่ะ
มาร่วมส่งใจให้เกิดสันติสุขโดยเร็ว
เห็นใจผู้ที่อยู่ในพื้นที่มากๆ จริงๆ
เห็นใจมากๆ ค่ะ ได้ฟังเรื่องเล่าต่างๆ จากคนในพื้นที่แล้วรู้สึกว่าเขาหาที่พึ่งไม่ค่อยได้ค่ะ
ฟังแถลงการณ์ของกลุ่มผู้ก่อการฯจากรายการคุยข่าวเมื่อกี๊นี้แล้ว กำลังคิดว่า เป็นข่าวที่ไม่ควรวิจารณ์ในแนวที่เขาทำเลยค่ะ หวังแต่ว่าจะเป็นเรื่องจริง เพราะคนเดือดร้อนทั้งหลายนั้นคือคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ทั้งนั้น ไม่เคยรู้สึกชินเลยค่ะ เศร้าใจมากๆทุกครั้งที่ได้ยิน เพราะคน 1 คนที่เสียชีวิตหรือบาดเจ็บนั้นเป็นความทุกข์มากมายกับคนอีกหลายคนจริงๆค่ะ ภาวนาอยู่ทุกวัน ทุกครั้งให้เหตุการณ์แบบนี้หยุดเสียที
คนในพื้นที่แม้ปากจะบอกว่าชินแล้ว แต่ในใจนั่นหวั่นตระหนกตลอดค่ะพี่โอ๋
ไม่โดนกับครอบครัวตัวเองไม่รู้หรอครับว่า ความรู้สึกที่แท้จิงเป็น ยังไง ผมเป็นอีกคนที่ต้องสูญเสีย พ่อ
ผมคิดไว้แล้วว่า ไม่วันไหนก็วัน หนึ่ง ต้องโดนกับเราเอง แน่ แล้ววันนั้นก็มาถึง พ่อ ของผมรับราชการ
หรือที่เรียกว่า ครู ผมเคยบอกพ่อว่าให้ย้ายที่สอนแต่แก่ ก็ไม่ฟัง แก่บอกว่า พ่อบรรจุ ที่นี้ จะให้ย้ายไปไหน
พ่อไม่ไปหรอกผมก็เข้าใจพ่อผมดีว่าแก่รักที่นั้น วันที่ผมต้องเสีย พ่อของผมไปนั้น เป็นวันที่ผมและครอบครัวผมเสียใจที่สุด ไม่รู้จะบรรยาย
บรรยากาศตอนนั้นว่ายังไง ผมถึงจะบอกว่าถ้าไม่โดน กับครอบครัวด้วยเอง ไม่รู้หรอกครับ ปร..ความดีต้องชนะความชั่ว
ผมคิดแบบนั้น ครับ