ภารกิจฉัน......แล้วใครจะเติมเต็ม
อยากระบาย
*ภารกิจเธอ....ฉันเป็นหยดน้ำเล็ก ๆ ช่วยทำให้น้ำในแก้วเต็มเร็วขึ้น
*ภารกิจฉัน....แล้วใครละจะช่วยเติม
* ภารกิจฉัน....นั้นจะสำคัญไฉน ช่วยบอกที่
* ภารกิจฉัน....มันคือภาระพวกคุณจริงหรือ
* ภาวะที่อ่อนแอ....มีใครเข้าใจบ้าง หรือเพียงคุณผ่านพ้นภาระนั้นคุณก็เฉยเมย
* ภาระกิจฉัน......คนต่อไปใครจะ Tagให้ฉัน...หรือให้ฉันTag ฉันเอง...ช่วยบอกที่
ตามน้องขจิตมา อิอิ
พี่มีสีมาด้วย 2 กล่อง มาม๊ะ เรามาช่วยกันระบายสี อิอิ โลกจะสวยด้วยมือเรา(ลาว)
สวัสดีค่ะ
เอาละพี่..มีผมอยู่ช่วยสบายๆดีกว่าครับ
สู้ๆครับผม น้องๆในงานพร้อมลุยอยู่แล้ว
มะละกอซิครับ ดี
ภาระกิจ "ฉัน และ เธอ " คือ เติมความเป็น " ฅ ฅน" ให้เต็ม นิ
เรื่องบางเรื่อง จะบอบบางทนแรงเสียดทานไม่ไหวก็เกินเหตุ แต่ในความเป็น "งาน" ควรต้องถอยกลับไป ณ จุดใดจุดหนึ่งเสียบ้าง แล้วถามให้ชัดว่า ที่เดิน ๆ กันมานั้น ...มีความเป็นเอกภาพแค่ไหน และอย่างไร
ผมเองก็เหนื่อยนะ..
เหนื่อยกับการต้องรอคนเยอะ ๆ ..
ถ้าคนเพียงไม่กี่คน ผมไม่เหนื่อย แต่ตรงนี้ ต้องกลับไปดูจุด ๆ นั้นด้วยเหมือนกัน
ผมเข้าใจว่าคุณแดนไทตั้งใจเต็มร้อย ... แต่ความเต็มร้อยนั้นก็ต้องมีแรงขับหนุนมาจากกลุ่มก้อนในสายงานด้วยเหมือนกัน ดูกันง่าย ๆ ..แค่การบ้านยังมีคนไม่ส่งให้ผม ขณะที่อีกฟากหนึ่งให้ความร่วมมือและพลีใจให้
ตรงนี้และเรื่องนี้ ..
ในสายงานต้องกลับไปทบทวนนะครับ..ผมย้ำว่าทบทวน และไม่ใช่เรื่องของศักดิ์ศรีระหว่างสายงาน - ผมเป็นคนนอกสายงาน เข้าไปจัดการไม่ได้ ขยับมากก็สุ่มเสี่ยงต่อสถานะ ให้คำปรึกษามากไปก็ทับซ้อนบทบาทของใคร ๆ ที่ควรจะเป็น "ตรงนั้น"
ตรงนี้และเรื่องนี้
ผมจึงต้องจัดการกับระบบในสายงานของตนเองให้พร้อมที่สุด ..เพื่อจะได้ไม่หนักใจ และเพื่อให้มีเวลาพอที่จะเฝ้ามองสายงานอื่น ๆ
แต่ถ้าถามว่าการละทิ้งแล้วจากมาอย่างกระทันหันของผมนั้น ดูโหดร้ายเกินไป จนทำให้หลายคนเคว้ง... ตรงนี้และเรื่องนี้ผมรับผิดชอบ
แต่การรับผิดชอบของผมก็ต้องเป็นการรับผิดชอบอย่างมีจังหวะ ..เพราะมิเช่นนั้น ตรงนั้นก็ไม่มีใครโต และถ้าทุกคนยังไม่หันเหมาดูแลสายงานของตัวเอง ต่างคนต่างทำงาน และเต็มไปด้วยเงื่อนไขของตัวเอง ผมว่าตรงนี้ก็จบ..
....
กรณีเช่นนี้ท้าทายคุณอำนวยอย่างคุณ และคุณก้องมาก
ลองตั้งสติให้ดี..
ผมว่า เรื่องนี้ อาจต้องกลับไปคุยกันในตรงจุดนั้นบ้าง
...
ผมอยากให้เรื่องดี ๆ ได้ถูกเรียนรู้ แต่นั่นก็มิได้หมายความว่า เรื่องเศร้า ๆ หม่น ๆ จะพูดไม่ได้ เพราะยังไงเสีย การเริ่มต้นจากปัญหาก็เป็นการแก้ปัญหาที่ดี ซึ่งผมก็เห็นด้วย
แต่ยังไง..
ตรงนั้น..และเวลานี้ อาจจะต้องคุยกันจริง ๆ บ้างแล้ว
ส่วนทางนี้ ..รอได้
เพราะเราก็ไม่ใช่งานที่เกิดมาเพื่อสนับสนุนใครสถานเดียว แต่เราเป็นงานที่เกิดใหม่และต้องสร้างงานใหม่ ๆ ...
ตรงนี้ก็ต้องเข้าใจด้วยเหมือนกัน
....
ขอให้เรื่องร้าย ๆ ผ่านพ้นในเร็ว ๆ นี้
และโชคดี กับสิ่งที่อยากทำ แต่ดูเหมือนไม่รู้จะทำยังไง
เรื่องปัญหาในสายงานกิจกรรมเข้าใจดี เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้คุยกัน เพราะงานองค์กรก็มีเข้ามาไม่ขาดสายที่จะได้นั่งคุยกัน
เรา (กิจกรรม) ก็พร้อมทีเดิน....เพียงแต่ขาเรามีสั้น และมียาว ก็ต้องซักซ้อมก่อนลงแข่งขัน....เมื่อซ้อมเข้ากันได้ดีแล้วเราก็พร้อมที่จะสู้ไปยังทิศทางที่เดี๋ยวกัน
เรามิได้มีเจตนาที่จะให้เป็นภาระใคร....และหลายคนอาจจะกำลังทำความเข้าใจกับสายงานท่าน...และก็มิได้มีเจตนาให้เป็นสายสนับสนุน......
ทิศทางเรา (กิจกรรม) ก็พอจะมองออก...เพียงแต่กำลังคืบคลานอีกสักพักก็คงเดิน..และต่อไปก็คงวิ่งได้...ถึงอาจจะไม่ได้แซงใครแต่เราก็จะภูมิใจในตัวเอง ว่าได้ทำเต็มที่..เพราะไม่ได้เกิดมามีสมองอันฉานฉลาดทุกเรื่อง...มีโง่บ้างบางครั้ง แต่เราก็ไม่อายที่จะบอกว่าตัวเราโง่ในเรื่องนี้...แต่ก็มิได้หมายความว่าเราจะโง่ตลอดไป ผิดถูกเราก็ต้องเดินด้วยขาเราเองต่อไป และยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น ......ก็หวังเพียงให้คนรอบข้างช่วยเติมเต็ม...ในส่วนที่ขาด...แต่มิใช่เป็นภาระ
แต่ที่เศร้าใจก็เพียง.. คำพูดเพียงบางคำ และของคนบางคน ที่.. ใครจะรุ่งโรจน์อย่างไรเราไม่เคยใส่ใจ..... แต่กับยินดีกับเขา แต่ถ้าคิดจะก้าวให้ไกล......การพูดจาก็ควรที่จะระมัดระวังบ้าง.....เดี๋ยวจะเข้าทำนองที่ว่า "ปลาหมอตายเพราะปาก"
ขอบคุณที่เตือนสติอันน้อยนิด......และขออภัยแทนทุกคนในกลุ่มงานที่รู้เท่าไม่ถึงการ......กำลังใจเป็นสิ่งที่ดีที่มีให้แก่กัน.....ขอบคุณ
โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ไม่โกรธดีกว่าจะได้ไม่บ้าไม่โง่
แน่นอนว่า....
เราย่อมอยากก้าวไปสู่ความสำเร็จโดยเร็ว
แต่การก้าวเดินอย่างช้าๆ ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์
เพราะการก้าวเดินอย่างช้าๆ....
ทำให้เรามีโอกาสเห็นความงดงามที่อาจมองไม่เห็น
หากเดินผ่านมันไปอย่างรวดเร็ว
.......
ขอเป็นกำลังใจให้อีกแรง สู้ๆ ครับ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว
ฝากถึงคุณอติรุจ ผ่านบันทึกนี้ค่ะ
นี่นุ มีบล็อกแต่ไม่มีบันทึก หมายความว่ายังไงจ๊ะไอ้น้อง
ไปตอบแต่ของคนอื่น แล้วเมื่อไหร่คนอื่นจะมีโอกาสมาตอบของนุล่ะ
พี่ว่าเรามีอะไรที่ต้องบันทึกไว้เยอะนะ อย่าบอกนะว่าบันทึกไม่เป็น อิอิอิ ว่างๆ เดี๋ยวแนะนำให้ได้นะ
พี่จะรออ่านบันทึกแรกของเรานะ
ขอบคุณค่ะที่ให้เวทีบอกผ่านไปยังผีน้อยตัวหนึง 55555