หนังเรื่องนี้ได้รับรางวัลหนังต่างประเทศยอดเยี่ยมจากเวทีออสการ์เมื่อปี 2003 เป็นหนังจากประเทศแคนาดา พูดภาษาฝรั่งเศสทั้งเรื่อง มีอังกฤษแพลมมานิดหน่อย เป็นเรื่องของคุณพ่อที่กำลังจะเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง คุณแม่เลี้ยงก็เลยตามลูกชายของคุณพ่อมาช่วยดูใจหน่อย
ลูกชายทำงานอยู่ลอนดอนก็แสนดี บินมาแคนาดา แล้วก็ทำทุกอย่างที่คุณพ่อจะสบายใจ ทั้งตามหาเพื่อนฝูงในอดีตของคุณพ่อ ทั้งสร้า้งห้องพักใหม่ ล็อบบี้ผอ.รพ. ให้ได้เตียง ที่สำคัญคือการหาเฮโรอีนจากตลาดมืด มาให้พ่อ เพื่อลดอาการเจ็บปวดจากมะเร็ง
เนื้อหาเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไร บทพูดก็เยอะ ตัวละคร discuss กันต่างๆ นานา ทั้งปรัชญา การเมือง วัฒนธรรมสังคม และก็เรื่องความป่าเถื่อนในยุคสมัยใหม่ที่เปลี่ยนไป ไม่เหมือนความป่าเถื่อนแบบคนป่า หรือลัทธิความเชื่ออย่างในอดีต หนังมีซึ้งมากๆ ตอนท้าย เกี่ยวกับลูกสาวอีกคนของคุณพ่อที่ตามความฝันตัวเองด้วยการล่องเรือใบรอบโลก และเหตุการณ์สิ้นชีวิตของคุณพ่อ ณ วินาทีที่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเอง นี่มันช่างบีบคั้นซะนี่กระไร 
--------------------------------------------------------------------------
ประเทศแคนาดา แม้จะเป็นประเทศในเครือจักรภพอังกฤษ แต่ก็มีประชากรพูดภาษาฝรั่งเศสถึง 6.7 ล้านคน หรือคิดเป็น 23% ของประชากรทั้งประเทศ ถึงขนาดออกเป็นกฎหมายว่าด้วยสิทธิ์และเสรีภาพ ความเท่าเทียมกันระหว่างผู้ใช้ภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส โดยให้เป็นภาษาราชการทั้งคู่เลยทีเดียว 
-------------------------------------------
สำหรับแนวทางปฏิบัติในการช่วยเหลือผู้ป่วยระยะสุดท้าย
พระไพศาล วิศาโล ปัจจุบันท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดป่าสุคะโต ได้กล่าวถึงหลักการที่ได้รับการอ้างถึงในพุทธประวัติว่า สิ่งที่พระพุทธเจ้าแนะนำผู้ใกล้ตาย คือ
ให้ระลึกถึงสิ่งที่ดี ซึ่งได้แก่ พระรัตนตรัยและความดีที่ได้ทำมา เพื่อให้จิตเป็นกุศล
สามารถเผชิญความทุกข์ทรมาน ความกลัวในภาวะใกล้ตายได้
และสำหรับผู้ที่เข้าใจธรรมะสูงขึ้น
พระองค์จะแนะนำให้ ปล่อยวาง ตั้งแต่ทรัพย์สิน ลูกหลาน ตัวตน ไม่ให้ยึดถืออะไรแม้เพียงสิ่งเดียว
เพื่อนำไปสู่การหลุดพ้น เช่นเดียวกับที่ท่านพุทธทาสกล่าวว่า ภาวะใกล้ตายเหมือนกับการตกบันได
ต้องกระโจนเลย ไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว ต้องปล่อยวาง เป็นนาทีทอง ถ้าเข้าใจได้เช่นนี้
ภาวะใกล้ตายจะมิใช่เป็นการใช้กรรมเพียงอย่างเดียว
แต่เราสามารถนำเอากรรมหรือความทุกข์ทรมานมาใช้ให้เกิดประโยชน์ เกิดความเข้าใจในชีวิตและสังคม
เป็นโอกาสในการสร้างกรรมใหม่ ทำความดี สร้างบุญกุศล หรือยกระดับจิตให้เข้าสู่ธรรมะที่สูงขึ้นได้
กับผู้ป่วยระยะสุดท้ายก็เช่นเดียวกัน ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจไม่ว่าจะรู้สึกตัวหรือไม่รู้สึกตัว
เขายังมีจิตที่สามารถรับรู้และพัฒนาไปสู่สุขคติภูมิได้
สาธุ... 
