"...เปิดใจ ยอมรับ ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ที่ทำให้เราตกเป็นเป้าหมายสายตาคนอื่น แต่ทุกอย่างย่อมมีคำว่าผิดพลาดก่อนเสมอ..."

ช่วงบ่าย ๆ วันนี้ (30 มิ.ย.51) ไปทำธุระปะปังแถว ๆ ห้างขายส่งที่มีร้านหนังสือซีเอ็ดยูเคชั่นตั้งอยู่

เดินดูหนังสืออยู่นาน ตัดสินใจไม่ได้ว่า จะซื้อหนังสือเล่มไหนดี เล่มโน้นก็น่าอ่าน เล่มนี้ก็น่าอ่าน ที่ตัดสินใจได้ไม่มากเพราะว่าสตางค์เดือนนี้กรอบเต็มที ...

จึงตัดสินใจซื้อหนังสือมา 1 เล่ม หนังสือเล่มนี้ ชื่อ "กำลังใจสำหรับเธอผู้ไม่แพ้" เขียนโดย คุณสุทธิชัย ปทุมล่องทอง ... น่าอ่านชะมัด

ผมเชื่อว่า "กำลังใจ" เป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ต้องการ

หนังสือเล่มนี้ปกเหมือนหนังสือบทกวีหวานแหวว

กระดาษที่ใช้ภายในเป็นกระดาษถนอมสายตาสีออกน้ำตาล ๆ ดูไม่ค่อยทนทานเท่าไหร่นัก ลักษณะการพิมพ์เป็นการพิมพ์สีเดียว เช่น เขียวก็เขียวทั้งหมด น้ำเงินก็น้ำเงินทั้งหมด สลับกันไปจนจบเล่ม

แต่ ... ความน่าสนใจกลับไม่ได้อยู่ที่รูปเล่มทางกายภาพที่กล่าวมานะสิครับ กลับอยู่ที่เนื้อหาการให้กำลังใจ การหยั่งรู้ถึงสภาพที่จิตใจของผู้ที่ต้องการกำลังใจอย่างเต็มเปี่ยม เรียกว่า แทงใจดำทะลุถึงหัวใจ อย่างมากมายทีเดียว

พลิกไปหลายบท เปิดอยู่หลายรอบ เอาว่ะ ... เล่มนี้แหละที่ขอใช้กิเลสตัณหาอันเต็มเปี่ยม ยึดเป็นเจ้าของเสียเลย นี่ก็คงจะเลยเถิดมานำเสนอในบันทึกนี้อีกด้วย

ขอยกตัวอย่างสักข้อเขียนนะครับ

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ควรยอมรับ "ความเป็นจริง" ที่เกิดขึ้น

เขียนโดย สุทธิชัย ปทุมล่องทอง

 

คนเราจะอยู่ในสังคมได้นั้น
ต้องรู้จักยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เพราะในแต่ละวัน เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไร ? บ้าง
การผิดถูก ย่อมเกิดขึ้นได้ทุกคน
และทุก ๆ คน ก็ไม่ต้องการผิด ซึ่งความคิดส่วนนี้
มันกระตุ้นอยู่ตลอดเวลาว่า
เราต้องไม่พลาด...ไม่พลาด แต่เมื่อพลาดขึ้น
เราต้องกล้าที่จะยอมรับ แล้วกลับมาคิด
พิจารณาว่า มันเกิดอะไรขึ้น มันพลาดได้อย่างไร ?
ทบทวนหลาย ๆ ครั้ง
แล้วเราจะรู้ว่าจุดที่บกพร่องมันคืออะไร ?


ไม่มีใครหรอกที่จะไม่เคยผิดพลาด
เพียงแต่เราไม่มองตัวเราเอง
เพราะเรามัวแต่มองคนอื่น และจับผิดอยู่ตลอดเวลา
เช่นเดียวกับการซ้ำเติม การที่คนทำผิด
แล้วซ้ำเติมเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ
เพราะนั่นเป็นการบีบบังคับให้เขาจมปลัก
กับเรื่องเดิม ๆ ที่ทำให้ฝังลึกในใจ
การกระทำที่ถูกต้อง คือ การพูดคุยแบบมีหลักของเหตุผล
ชี้แจงให้เขารู้ว่าตรงส่วนไหนที่พลาด
และก็ควรที่จะบอกกับเขาด้วยว่า
ก่อนที่เราจะทำอะไร
เราควรเตรียมตัวเตรียมใจรับข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้น
นี่เป็นแรงกระตุ้นให้เรากล้ายอมรับความจริง


มีบ้างไหม ที่กล้ายอมรับความจริง
มีบ้างไหม ที่ยอมรับความจริง
คนเรานั้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด
ย่อมไม่ค่อยกล้า...กล้าที่จะยอมรับความจริง
จะเถียงจนคอขึ้นเอ็น...เพราะอายที่คนเขารู้
ถึงแม้ว่าเขาเหล่านั้นไม่รู้ แต่วันหนึ่งเขาก็ต้องรู้อยู่ดี
และไม่ต้องไปคิดมาก ปล่อยวาง
และกลับมาแก้ไขในสิ่งนั้น ๆ
แล้วทุกอย่างก็จะกลับคืนมาเอง


มีเจ้านายคนหนึ่ง
เขามีความมุ่งมั่นในงานที่ทำมาก
และเขาคิดว่าเขารู้ไปหมดทุกอย่าง
อาจเพราะสายตาอันแหลมคมก็เป็นได้
ที่มองอะไรทะลุปรุโปร่ง
แต่ใช่ว่าจะไม่มีข้อผิดพลาด
และคนประเภทนี้ เมื่อเกิดความผิดพลาด
มักจะไม่ยอมรับความจริง โทษนั่นโทษนี่อยู่เรื่อย
กว่าจะรู้ตัวเองก็เมื่อทุกอย่างมันสายไปแล้ว


เพราะการที่เราไม่ยอมรับความคิดเห็นคนอื่น
หรือคำเสนอแนะของคนอื่น
เลยทำให้เกิดปัญหาไม่ว่าคุณอยู่ในสถานะใด
เจ้านาย ลูกน้อง หัวหน้างาน
ทุกคนเท่าเทียมกันหมด
ต่างกันที่ความรับผิดชอบ หันมามองตัวเอง
พิจารณาตัวเอง และเปิดใจยอมรับ
ผมเชื่อว่า ไม่มีใครหรอกที่ไม่ให้อภัยคุณ
หรือโทษคุณและดีเข้าไปอีกที่
คุณจะได้มิตรใหม่ ที่เข้าใจ


"...เปิดใจ ยอมรับ ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
ที่ทำให้เราตกเป็นเป้าหมายสายตาคนอื่น
แต่ทุกอย่างย่อมมีคำว่าผิดพลาดก่อนเสมอ..."

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ควรยอมรับความเป็นจริงที่เกิดขึ้นด้วยการปล่อยวาง และเข้าใจถึงธรรมชาติ วิธีคิดของแต่ละบุคคลอันเป็นปัจเจกชนที่มีความแตกต่างระหว่างกันอย่างสิ้นเชิง

การหันหน้าเข้าหากัน การใช้เหตุผลคุยกัน การคิดถึงใจเขาใจเรา หากเราเป็นเขา หากเขาเป็นเรา

ข้อเขียนของคุณสุทธิชัยเขียนให้เห็นถึงจิตใจ ความรู้สึกของมนุษย์ได้ดีจริง แสดงถึงความสมานฉันท์ที่มนุษย์ควรรู้จ้กการยอมรับความจริงและการให้อภัย

 

ป.ล. หนังสือดีหรือไม่ดี คนตัดสินใจ คือ คนอ่าน ... ผมขออนุญาตนำเสนอทั้งหนังสือ และ ข้อเขียนที่มีความหมายนี้ ครับ

 


แหล่งอ้างอิง

สุทธิชัย ปทุมล่องทอง.  กำลังใจสำหรับเธอผู้ไม่แพ้.  กรุงเทพฯ: อุทยานเรียนรู้, 2550.