พัฒนากันตั้งแต่ตอนนี้เถอะครับ

                 รัฐธรรมนูญ ปี 2540 มีส่วนเปลี่ยนแปลงทางการเมืองให้มีลักษณะเป็นประชาธิปไตยแบบมีการตรวจสอบค้านอำนาจกันได้ในระดับหนึ่ง แต่ยังมีข้อจำกัดว่า การเปลี่ยนแปลงเฉพาะตัวบทกฎหมาย(ซึ่งบางประเด็นยังต้องถกเถียงตีความ) ไม่ใช่จะเป็นสภาพความเป็นจริงทางเศรษฐกิจการเมืองทุกอย่างได้ พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติปี 2542 ก็เป็นเพียงกฎหมายฉบับหนึ่งที่ไม่ใช่ว่าพอมีกฎหมายนึ้แล้วจะทำให้เกิดการการปฏิรูปการศึกษาตามที่เขียนไว้ในเจตนารมณ์หรือหมวดที่ว่าด้วยความมุ่งหมายและหลักการได้ทุกอย่างเสมอไป 
                 ปัญหาสำคัญคือ 
1. กรอบคิดในการปฏิรูปการศึกษา ที่เป็นกระแสหลักในวงการศึกษาไทยในปัจจุบัน ยังเป็นกรอบคิดที่เลียน
แบบหรือมุ่งพัฒนาทางวัตถุเพื่อไล่ตามประเทศพัฒนาอุตสาหกรรม
2. การปฎิรูปการศึกษาเน้นเรื่อง กฎหมายและการปรับโครงสร้างองค์กรบริหาร มากกว่าเนื้อหาสาระใน
การทำให้คนฉลาดและมีจิตสำนึกเพื่อส่วนรวมมากขึ้น 

3. การขาดการมีส่วนร่วมและปลุกจิตสำนึกประชาชนกระบวนการปฏิรูปการศึกษา ส่วนใหญ่ดำเนินการ
โดยผู้บริหารการศึกษาที่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง ครู บุคลากรทางการศึกษา และประชาชนที่สนใจเรื่องการปฏิรูปการศึกษาให้มีคุณภาพเพิ่มขึ้น ส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังไม่สามารถประชาสัมพันธ์ชักชวน โน้มน้าวให้นักการเมือง นักเศรษฐศาสตร์ นักบริหาร ตลอดจนประชาชนทั่วไป นักเรียน นักศึกษาทั่วทั้งประเทศ ให้เข้ามาสนใจ และมีส่วนร่วมแสดงความคิดเห็น หรือเข่ามาร่วมกระบวนการปฏิรูปทางการศึกษาอย่างจริงจัง

4. การขาดความเข้าใจและแรงจูงใจที่จะปฎิรูปกระบวนการเรียนรู้ของครูอาจารย์ ถึงจะมีการเผยแพร่
แนวคิดและแนวทางปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้ให้เป็นแบบใหม่เปลี่ยนจากการสอนแบบครูหรือตำราเป็นศูนย์กลาง

                 กรอบคิดแบบเก่าที่มุ่งจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความสามารถในการแข่งขันของคนในฐานะ ทรัพยากรมนุษย์ไปรับใช้ระบบเศรษฐกิจสังคมที่ดำรงอยู่ทำให้การศึกษาเป็นเพียงเครื่องมือ เพื่อไปรับใช้เป้าหมาย คือ การเติบโตทางเศรษฐกิจ ซึ่งนอกจากจะเป็นประโยชน์เฉพาะคนส่วนน้อยแล้วยังทำลายทั้งธรรมชาติสิ่งแวดล้อมและวิธีชีวิตชุมชนที่ดีงาม กรอบคิดนี้ไม่อาจนำทางให้ประเทศไทยก้าวพ้นภาควิกฤติได้ เราต้องการกรอบคิดใหม่ มองว่าการศึกษาเป็นทั้งเครื่องมือและเป้าหมายในตัวเอง คือ ส่งเสริมให้มนุษย์ได้เรียนรู้และพัฒนาศักยภาพตนเองอย่างเต็มที่ช่วยให้มนุษย์เข้าใจชีวิตและโลกมากขึ้น รู้จักการใช้ชีวิตร่วมกันกับสมาชิกคนอื่นๆ ในสังคมอย่างมีความสุขมากขึ้น พัฒนาตนเองให้เป็นพลเมืองที่ดีทั้งสำหรับประเทศและสำหรับโลกและสุดท้ายคือพัฒนาความเป็นมนุษย์ให้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น