ลองมองตัวเราเองดี ๆ เราจะพบว่า เราก็มีอะไรดี ๆ หลายอย่างที่คนอื่นไม่มี เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน" ของเรา ให้มีความหมายได้ ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี

      

       

         เพราะได้รับเกียรติจากพี่ ศน.อ้วน ที่อยากจะทราบความลับของชีวิตครูปู โดยการส่ง tag มา ทั้ง ๆ ที่ครูปูเอง ก็ไม่รู้นักหรอกว่า เค้าจะต้องทำกันยังไงบ้าง     

         หลังจากวิ่งไปแอบดูความลับของครูมิม พี่อักษร และครูสุมาแล้ว  เลยต้องมานั่งจัดลำดับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับชีวิต แล้วไม่ค่อยได้ไปบอกใคร  ที่พี่ ศน.อ้วน เรียกว่า "ความลับ"

         คิดไป  นึกไป ก็ได้ซึมซับระหว่างทางว่า มีข้อเท็จจริงของชีวิตเราตั้งหลายเรื่องแหน่ะ  ที่ถูกละเลย และไม่เคยหยิบขึ้นมาให้ความสำคัญหรือสานต่อเลย ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อน เรานั้นแสนจะกระเหี้ยนกระหือรือ (สำนวนใครหว่า อิอิ) ตีอกชกตัว ป่าวประกาศเสียงดัง ว่าฉันจะต้องทำให้ได้ ฉันจะมุ่งมั่นเรื่องนี้ 

         ทำให้นึกถึงเรื่องที่เคยอ่าน ซึ่งได้มาจาก forward mail ของเพื่อนท่านหนึ่ง ที่ว่า

"คนเราไม่เคยนึกถึงตีน เมื่อรองเท้าไม่กัด"

คนเรา มักมองไม่เห็นของดีที่ตนมีอยู่ จนเมื่อสูญเสียมันไปแล้ว

ไม่เห็นคุณค่าของสองแขน จนกระทั่งมันอยู่ในเฝือก

ไม่เห็นคุณค่าของงาน (ที่เราว่าแย่ ๆ ) จนกระทั่งตกงาน

ไม่เห็นคุณค่าคนรัก (ที่เราว่าไม่เพอร์เฟ็กท์)...

จนกระทั่งเธอหรือเขา ไปแต่งงานกับคนอื่น

 

ไม่เห็นคุณค่าของพ่อแม่ (ที่เราว่าขี้บ่น)...

จนกระทั่งไปงานศพของท่าน

 

สิ่งที่คนจำนวนมากเลือกทำคือ บ่นว่าตนเองไม่มีความสุข

ไม่ประสบความสำเร็จ

ไม่รวย ไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งนั้นสิ่งนี้

และเอ่ยประโยคยอดฮิตว่า "มันไม่แฟร์เลย"

บางที ทุกครั้งที่เรารู้สึกว่าโลกไม่มีความยุติธรรม...

ก่อนที่เราจะบ่น

ลองมองตัวเราเองดี ๆ เราจะพบว่า

เราก็มีอะไรดี ๆ หลายอย่างที่คนอื่นไม่มี...

เราสามารถทำ "หนึ่งวันเดียวกัน" ของเราให้มีความหมายได้

ก็ต่อเมื่อเราเห็นคุณค่าของสิ่งที่เรามี

 

และใช้วันนี้...

วันแรกของวันที่เหลืออย่างคุ้มค่าที่สุด

เพราะวันแรกของชีวิตที่เหลือนี้  ช่างสั้นเหลือเกิน...

และเพราะเรา จะไม่มีทางรู้ว่า

เรา  มี "วันแรกของวันที่เหลือ" อยู่อีกสักกี่วัน

แหล่งอ้างอิง http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=neptune&group=4&date=15-03-2007&gblog=6


  

ภารกิจการแฉความลับของตัวเองในครั้งนี้ คงจะไม่ได้ทำให้ผู้อ่าน shocked อยู่ฝ่ายเดียวเสียแล้วกระมัง... หุ หุ หุ ^_^