ไม่มีคำว่าสาย....สำหรับการเรียนรู้

วันพุธที่ 18 มิ.ย.โรงพยาบาลสมเด็จพระสังฆราชองค์ที่17(ตรงข้ามโรงเรียนบางลี่วิทยา)ได้มีการซ้อมหนีไฟกัน...ด้วยความที่หนูเป็นที่แสวงหาความรู้...(ชอบรู้ทุกเรื่อง)อยากรู้ว่าเขาทำอะไรกันบ้าง.....และเวลานั้นหนูกำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์อยู่ใจหนึ่งหนูก็อยากเรียนวิชาในห้องเรียนนะค่ะ.....หนูพยายามควบคุมสติให้อยู่ในห้องเรียนแต่......ไม่ไหวแล้วค่ะหูฟังอาจารย์สอนนะค่ะ....แต่ตาไม่อยู่แล้วค่ะจับจ้องอยู่ข้างนอกห้องเรียน ....อาจารย์ปริน  อยู่ดี   คงเข้าใจเด็กอ่ะค่ะเลยปล่อยออกมาดูเหตุการณ์เลย....อิอิ....หนูชอบเลย....หนูอยากให้มีการฝึกอย่างนี่บ่อยๆ....และอยากให้ฝึกซ้อมแผ่นดินไหว  นำท่วมด้วย...เวลาประสบภัยธรรมชาติจะได้มีสติและสามารถผ่านพ้นสถานการณ์ไปได้อย่างปลอดภัย......พอหมดคาบคณิต...หนูมีนัดกับอาจารย์พรรณาจะต้องพิมพ์เรื่องสั้นเข้าแข่งขัน....เป็นอะไรที่มันสุดยอด......หนูกับเพื่อนผลัดกันพิมพ์เรื่องสั้น...คนล่ะบรรทัด.....ผลัดกันวิ่งดู...ผลักกันวิ่งพิมพ์.....กลับบ้านหนูกะจะไปชั่งน้ำหนักดูว่าลดลงกี่กิโล...อิอิ กว่าจะเสร็จก็กลับบ้านพอดี...แต่ยังไม่ได้กลับเลยนะค่ะ......ต้องพาอาจารย์พิสูจน์ไปบ้านเพื่อนเพื่อไปเยี่ยมบ้านนักเรียนในสังกัด...อิอิ....แต่จะเรียกว่าพอก็ไม่ได้เพราะต่างคนก็ไม่รู้จักทางกันเลย....อิอิ.... สนุกค่ะมีเรื่องตื่นเต้นมากมาย....วันนี้คงหลับปุ้ยแน่เลย