เมื่อการต่อรอง.....ยังไม่ได้เริ่มต่อรอง......ได้แต่ฟัง
วันนี้จากการที่ถูกเรียกตัวเข้าห้องประชุมคณะกรรมการบริหารโรงพยาบาล ยังไม่ได้ต่อรอง หรือเจรจา ถึงผลประโยชน์ ป้องป้องสิทธิของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองไม่มีศักยภาพเพียงพอที่จะเจรจาต่อรอง ให้อยู่ในจุดที่จะยอมรับได้ พอใจกันทุกฝ่าย การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ เป็นทรัพยากรที่มีค่ายิ่ง ซึ่งถ้ามีจำนวนน้อยอยู่แล้ว และต้องใช้คนให้เหมาะสมกับงาน เพราะถ้าใช้คนไม่ตรงกับงาน คุณภาพของงานก็จะไม่ดี งานไม่มีคุณภาพ บุคคลผู้นั้นก็ไม่อยากที่จะปฏิบัติงาน (ทุกท่านว่าจริงไหม)
สวัสดีค่ะ
เมื่อจำนวนบุคลากรมีน้อย การจัดสรรบุคลากรให้ลงตัว
ให้พอใจกันทั้งสองฝ่ายอาจจะเป็นไปได้ยาก
เมื่อความต้องการของทั้งสองฝ่ายตรงกัน ทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยดี
แต่เมื่อความต้องการของทั้งสองฝ่ายไม่ตรงกัน ความขัดแย้งในใจย่อมเกิดขึ้น
หากไม่สามารถเป็นได้ในสิ่งที่รักหรือเลือกไว้ ก็จงรักในสิ่งที่ต้องเป็น
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ผลลัพธ์ก็เพื่อประชาชน
ขอเพียงแค่คุณปรับใจและยิ้มรับ มันก็จะค่อย ๆ ผ่านไปได้ด้วยดี
เรารู้ว่าคุณทำได้
ทำให้ดี ทำให้ไว ถ้าทำได้ ให้ ? ให้ ? ให้อะไรดี คิดไม่ออก
อยากได้อะไรก็หาซื้อเอาเองแล้วกันนะพี่นะ
แหะ ๆ คนกำลังเครียด ทำเป็นเล่นอีกแล้วเรา ไม่กวนแล้วดีกว่า
สู้ ๆ นะพี่
(^__^)
ในฐานนะที่มาอ่านเจออาจจะไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องแล้ว หรืออาจจะไม่ได้อยากให้มาแสดงความคิดเห็นอะไรเลยแต่เกดคิดว่าในเมื่อเลือกที่จะเรียนแล้วก็ต้องตั้งใจทำในสิ่งที่ตัวเองเลือกหรือถ้าคิดว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกไปมันไม่ถูกกับความชอบของตัวเอง
ก็ต้องตัดสินใจเลือกอย่างอื่นที่ตัวเองชอบหรือต้องเข้าใจว่าในเมื่อเรียนมาแล้วก็ต้องทำในสิ่งที่เรียนมาให้ดีที่สุด และต้องเข้าใจผู้บริหารระดับสูงว่าเขาได้จัดสรรบุคลากรไปแล้วกับการส่งไปเล่าเรียนเพื่อกลับมาพัฒนาหน่วยงาน เขาก็ต้องจัดสรรให้ลงตัว และพอเพียง
แต่ในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องเข้าใจว่างานจะเป็นอีกแบบเพราะก่อนไปเรียนก็ต้องทราบแล้วว่าจบมาจะต้องกลับมาทำงานตามระบบแบบไหน
เห็นด้วยคะ เพราะว่าจะต้องดูว่าใช้คนเหมาะกับงานแต่ก็คนที่ทำงานก็ต้องชอบด้วยไม่ฝืนใจทำนะคะ ผลงานจึงจะออกมาดี