สงสารผู้ที่แพ้ตัวเอง.....เป็นอย่างไรหรือ 

ก็เคยได้ยินได้ฟังมามากเลยว่า......การชนะที่ยิ่งใหญ่ก็คือ.....การชนะตัวเอง  

ชนะตัวเอง ในความรู้สึกของตน  ก็คือ การรู้ตน  รู้จักชั่วดี  รู้จักรับผิดชอบ  ทั้งกาย วาจา และใจ  รู้สิทธิของตนและผู้อื่น  รู้ขอบเขตของความมีมนุษยธรรม  รู้จักการให้  บริบทของการชนะใจตนเองนั้นกว้างขวางยิ่งนัก  ไม่อาจจะระบุให้ครบถ้วนได้ 

สำหรับวันนี้  รู้สึกสงสารผู้ที่ไม่รู้จักตนเอง  ไม่รู้จักระงับความรู้สึก  โกรธ  ลุแก่อำนาจ  รู้สึกสงสารผู้นั้นจับใจ ที่จะต้องมีอารมณ์โกรธ  ที่จะเป็นพิษเป็นภัยคุกคามกับตัวของเขาเอง  ที่ข่มความรู้สึกโกรธไม่ได้  

หากเขารู้จักประมาณตนสักนิดว่า.....สิ่งที่เขาได้รับในปัจจุบันนี้  มันคือ  หัวโขน 

หัวโขนที่สักวันหนึ่งในอนาคตอันใกล้นี้  หัวโขนนี้ก็จะหายไป  เหลือแต่ความหลังที่เจ็บปวดรวดร้าว ที่เคยได้ทำกรรมชั่วไว้กับใครบ้าง  

การวางอำนาจกับผู้อื่น  โดยไม่คำนึงถึงความมีมนุษยธรรม   ใช้อำนาจในทางที่ผิดศีลธรรม  จรรยา  ประพฤติปฏิบัติไม่เหมาะสม  ตลอดทั้งความไม่จริงใจ  การปฏิบัติไม่ตรงกับวาจา  เนื่องจากการไม่รู้ตน  ระงับความรู้สึกชั่วร้ายในตัวตนเองไม่ได้   รู้สึกสงสารผู้ที่ตกอยู่ในสภาวะนี้จริงๆ   พวกเขาคงคิดว่า  ผู้ใต้บังคับบัญชา  หรือ  ลูกน้อง  บริวาร  จะกลัวเกรงไปหมดทุกคน 

แต่เปล่าเลย  เพราะผู้ใต้บังคับบัญชา หรือลูกน้อง  ไม่อยากจะโต้ตอบ  พวกเขาเหล่านั้นมีความฉลาดทางอารมณ์มากกว่า 

พวกเขาเหล่านั้น รู้จักประมาณตน  รู้ตนเองว่า  ตนเองอยู่ในสภาพเช่นไร 

พวกเขาเหล่านี้ที่แท้จริง  เป็นบุคคลที่น่ายกย่องสรรเสริญมากที่สุด   ที่ประพฤติปฏิบัติได้ตรงกับใจ   ตรงไปตรงมา  ซื่อสัตย์ต่อตนเอง  

จากการที่เขารู้ตน  เขาก็จะมีเกราะปราการแห่งความดีความงามที่พวกเขาได้สร้างขึ้นมาเอง  

ตรงกันข้าม กับผู้ที่ไม่รู้จักตนเอง มีแต่จะ...แพ้...แพ้ภัยตนเอง  นั่นเอง 

เราเปลี่ยนคนที่ไม่รู้จักตนเองไม่ได้หรอก  

แต่เรามาเปลี่ยนตัวเราเอง  ที่ต้องรู้ตน  และชนะใจของตนเอง  แล้วท่าน....จะมีเกราะปราการแห่งความดี ความงาม คุ้มกันภัยให้ท่านเสมอ

 

001