มอบความสุขให้เขาแล้วความสุขจะมาสู่เรา
อรุณรุ่งเช้าของวันจันทร์ที่ 26 พฤษภาคม 2551 เสียงไก่จากนาฬิกาขันปลุกเป็นสัญญาณบอกว่าได้เวลาลุกขึ้นมาเตรียมตัวออกเดินทาง แต่การเตรียมตัวเรื่องอุปกรณ์และของบริจาคที่สนับสนุนเข้ามานั้นทางสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนและอาสาสมัครช่วยกันเตรียมตั้งแต่เมื่อวานนี้ทั้งวันช่วยกันคนละไม้ละมือจนเต็มคันรถ ซึ่งเป็นเวลาประมาณ 04.30น. ที่รถโมบายลายการ์ตูนสีสวยมุ่งหน้าออกเดินทางจากสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนสู่อีสาน โดยมีอาสาสมัครสามท่านรวมทั้งคนขับด้วยนั่งดูเส้นทางและพูดคุยกันไปในรถ ระหว่างทางพวกเราก็ได้ชมทิวทัศน์ยามอรุณเช้าขอวันจันทร์ที่ 26 พฤษภาคม 2551 ไปตลอดเส้นทางการเดินทาง จนมาสู่จุดหมายแรกที่จังหวัดยโสธร ประมาณ 13.00 น. ได้แวะทานอาหารกลางวันและพวกเราจึงเดินทางเข้าสู่มูลนิธิสุธาสินีน้อยอินทร์ เพื่อเด็กและเยาวชน(บ้านโฮมฮัก พี่ติ๋ว) ก็มาทักทายและมาทำกิจกรรมเอาหนังรถโมบายและตัวมาสคอทมาเล่นกับเด็ก ๆ ได้พูดคุยเกี่ยวกับงานที่อาจจะทำร่วมกัน และเข้ามาช่วยเหลือการทำงาน อย่างเห็นได้ชัดคือ ละครหุ่นที่ทางสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชนจะเดินทางกลับไปภายในสิ้นเดือนมิถุนายนนี้ เพื่อช่วยสอนและนำละครหุ่นไปให้ทางมูลนิธิฯ เพื่อสร้างพลังแก่เยาวชน ได้คุยงานกับทางพี่ติ๋วมากมายแต่สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดมีอยู่ประโยคหนึ่งที่ฟังแล้วสะดุดมาก “เราให้ชีวิตเขา เขาก็จะให้ชีวิตเรากลับมา เมื่อเราให้ความสุขเขาเขาก็จะให้ความสุขเรากลับมา ทำไปเถอะเราให้อะไรเขาไปสิ่งดีๆ เขาก็จะมอบให้เรากลับมาเอง” พี่ติ๋วเมื่อได้ฟังประโยคนี้แล้วทำให้ยิ้มได้ว่าใช่จริง ๆ อย่างที่เห็นได้ชัด พี่ติ๋วมีเป็นมะเร็งหมอบอกว่าอยู่ได้ไม่เกิน 3 ปี แต่ ณ เวลานี้ ท่านอยู่มาได้ถึง 5 ปี มันเป็นพลังอย่างหนึ่งนะสำหรับคนทำงาน แค่รอยยิ้มมันทำให้เกิดกำลังใจมากมาย แล้วลองคิดว่ารอยยิ้มของเด็กเป็นร้อยหกคนที่บ้านโฮมฮักนั้นสร้างกำลังใจมากมายแค่ไหนให้กับคนทำงาน มีคนถามเหมือนกันทำไมถึงมาทำทั้งที่ไม่ได้ค่าตอบแทน เราก็ตอบได้เพียงว่ามันเป็นความสุข ความสุขที่หาได้อยากนะ เพราะอาสาสมัครทุกคนที่มาทำตรงจุดนี้ก็ได้ความสุขเช่นกันแต่อาจจะเป็นคนละมุมมอง บางบอกว่าสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มเด็ก บางคนบอกว่าสุขที่ได้มาทำกิจกรรม เพราะฉะนั้นทุกคนได้รับความสุข แต่เป็นความสุขที่ต่างมุมมองกันออกไปของแต่ละคน ส่วนข้าพเจ้านั้นได้เห็นความสุขเมื่อน้อง ๆ มีความสุข การไปตระเวนอีสานในครั้งนี้ได้พบเจอเด็ก ๆ ไม่น้อยกว่า 500 กว่าคน ไม่ว่าจะเป็น
- เด็กในบ้านโฮมฮักประมาณ 106 คน
- เด็กที่โรงเรียนโพธิ์ทอง อ.เสลภูมิ จ.ร้อยเอ็ด ประมาณ 150 คน
- เด็กที่บ้านหนองผือ อ.จตุรพักตรพิมาน จ.ร้อยเอ็ดประมาณ 20 คน
- เด็กที่บ้านเตาไห อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี ประมาณ 80 คน
- เด็กที่โรงเรียนบ้านเตาไห อ.เพ็ญ จ.อุดรธานี ประมาณ 119 คน
ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องได้รับรอยยิ้มที่ออกมาจากความสุขของน้อง ๆ ๆม่ต่ำกว่า 500 คนอยู่แล้ว อย่างทีบอกว่าการมาทำงานตรงจุดนี้เหนื่อยก็จริงแต่เมื่อการทำงานเสร็จหรือว่าระหว่างการทำงานได้เห็นร้อยยิ้ม ข้าพเจ้าเชื่อว่าใครมาได้สัมผัสแบบนี้ก็จะหายเหนื่อยและมีความสุขเช่นกัน อย่างทีบอกว่า อิสรชนเราไม่ได้คิดว่าเราเป็นคนทำดีเพื่อสังคม และไม่เคยคิดกันเลยว่าเราเป็นคนดี เพราะการที่จะมาตีว่าตนเองเป็นคนดีนั้นมันเหมือนเป้นกรอบบังคับตนเองตลอดแต่เราบอกต่อสาธารณะชนหรืออาสาสมัครที่มาใหม่ทุกคนว่าเรามารวมตัวกันเพื่อทำความสุขของแต่ละคน ซึ่งในที่นี้ความสุขอาจจะคล้าย ๆ กัน จึงมาทำงานในลักษณะเดียวกัน
การไปตระเวนอีสานครั้งนี้ได้ไปฉายหนังให้น้อง ๆ ดู ได้ไปทำกิจกรรมโรคเอดส์ให้น้อง ๆ ได้เรียนรู้ผ่านกระบวนการเล่นไปกับทางคณะเรา ซึ่งน้อง ๆ ในทุกทีต่างสนุกกับกิจกรรม บางคนขอเบอร์หรืออีเมล์เพื่อถ้ามีโอกาสจะได้ติดต่อมาคุยหรือมีอะไรเขาก็อาจจะปรึกษาเราได้ เป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งในการทำงานในครั้งนี้ ได้เอาของบริจาคที่ผู้ใจบุญบริจาคสนับสนุนมาไปแจกจ่ายตามที่ต่าง ๆ ให้เด็ก ๆ ที่เราไปทำกิจกรรมด้วย เรายังพูดกันอยู่เลยในคณะว่าถ้าค่าน้ำมันยังลิตรละ 8 บาทเหมือนเมื่อก่อนเราคงจะไปหาน้อง ๆ แบบนี้ได้เกือบทุดเดือน เพราะทุกที่คำถามหนึ่งที่เราได้ยินกันคือว่า “เมื่อไรพี่ ๆ จะมาอีก หนูไม่เคยได้ทำกิจกรรมอย่างนี้เลย” หรือ “พรุ่งนี้จะฉายหนังเรื่องอะไรอีก อย่างเพิ่งกลับนะ เมื่อไรจะมาอีก”ได้ฟังแล้วก็หดหู่ใจกับราคาค่าน้ำมันที่เพิ่มขึ้นทุกวัน แต่ยังไงเราก็ไม่ท้อถึงจะไปได้ไม่ทุกเดือน แต่เราก็จะพยายามตระเวนไปให้ได้มากที่สุดในทุกภาคของภาคเหนือ เพราะยังมีเด็ก ๆ อีกมากมายที่เขายังไม่ได้รับโอกาสอย่างนี้ เพราะสถานที่ที่เราไปแต่ละที่เส้นทางยังเป็นดินแดง ห่างไกลจากตัวเมืองหลายสิบกิโลเมตร อยากนักที่จะมีรถโมบายเข้าไปทำกิจกรรมกับเด็กแบบนี้ และการไปทำกิจกรรมเรื่องโรคเอดส์และเพศสัมพันธ์ก็ยังน่าเป็นห่วงมากสำหรับเยาวชนในชุมชนแต่ละที่ เพราะต่างมีสามีกันไว เพราะเด็ก ๆ ยังมีความรู้เรื่องเพศในทางที่ผิด ๆ ซึ่งปัญหานี้พบได้จาการทำกิจกรรมเรื่องเพศสัมพันธ์ เด็กเรียนรู้ได้ไวเพราะความไวของเทคโนโลยีและสังคมแต่คนให้ความรู้กับเด็กนั้นยังไม่ไว ทำให้ต้องเป็นการตามแก้ปัญหาเรื่อยมาเช่นนี้
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะยังตราตรึงในใจเสมอสำหรับคนทำงาน มันเป็นกำลังอย่างหนึ่งที่ทำให้เราต้องมีพลังในการระดมทุนในครั้งต่อไปที่จะไปเยือนภาคเหนือ และกลับไปยังบ้านโฮมฮักอีกครั้ง เพราะเด็ก ๆ ยังรอความหวังจากเราที่จะกลับไปสร้างพลังให้กับเขาอยู่ร่วมกับสังคมและเป็นพลังหนึ่งที่มีค่าต่อสังคมบ้างถึงแม้เขาจะเป็นเด็กด้อยโอกาสของสังคมก็ตาม แต่ศักยภาพของเขาไม่ได้ด้อยอย่างที่คิด ถ้าสังคมให้โอกาสเขาเขาก็เป็นพลังที่มีค่าเช่นกัน ในนามอาสาสมัครคนหนึ่งของสมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน ที่ได้ร่วมเดินทางไปตระเวนอีสานในครั้งนี้นั้น อยากจะฝากเสียงหนึ่งว่า การตระเวณครั้งหน้าที่จะเกิดขึ้นนี้ใครที่ได้อ่านแล้วอยากเป็นส่วนหนึ่งที่รวมสร้างความสุขอันเล็กกับตัวท่านและสร้างร้อยยิ้มให้กับเด็ก ๆ ด้อยโอกาสตามที่ต่าง ๆ ร่วมสนับสนุนงบประมาณค่าน้ำมันได้ที่สมาคมสร้างสรรค์กิจกรรมอิสรชน อย่าคิดว่าท่านไม่ได้ไปด้วยถึงแม้ท่านไม่ได้ไปด้วยแต่ท่านก็เป็นพลังสำคัญที่ทำให้รอยยิ้มของเด็กเกิดขึ้นได้เพียงคนละเล็กละน้อยแต่เป็นพลังยิ่งใหญ่ได้ ถ้าท่านเป็นพลังที่ลุกขึ้นมาระดมทุนกับคนรอบ ๆ ท่านคนละลิตรสองลิตรและจะเกิดพลังได้น้ำมันเป็นถังก็ได้ เพราะถึงแม้ว่าท่านไม่ได้ไปด้วยทางอาสาสมัครก็เป็นตัวแทนที่ไปมอบส่งความสุขที่ท่านตั้งใจให้เด็ก ๆ ไปมอบให้เขาแทนท่าน ดังนั้นอยากให้ทุกท่านที่ร่วมมือกันบริจาคเข้าใจว่าท่านเป็นพลังหนึ่งเหมือนกันที่ทำให้การตระเวนแต่ละครั้งเกิดขึ้น หรือถ้าท่านใดอยากให้ไปจัดกิจกรรมที่บ้านท่านสามารถช่วยสนับสนุนได้เช่นกัน อย่างจะไปตระเวนภาคเหนือในครั้งนี้(เดือนสิงหาคม)บ้านใครที่อยู่ทางภาคเหนือสนใจอยากให้เราไปจัดกิจกรรมก็บอกกล่าวมาได้แล้วแต่จะช่วยสนับสนุนค่าน้ำมัน ถึงเราจะเป็นคนเล็ก ๆ ในสังคมแต่ถ้ารวมพลังกันแล้วเราสามารถทำสิ่งใหญ่ ๆ ร่วมกันได้ และคุณจะได้รับความสุขที่หาไม่ได้ในความรู้สึกของคุณเอง ขอบคุณทุกท่านค่ะที่มาร่วมรับฟังความสุขร่วมกัน สอบถามได้ 086-628-2817 (จ๊ะจ๋า)
