ประสบการณ์นี้เป็นผลจากการไร้การศึกษา หรือ การไม่ศึกษาเรียนรู้กันค่ะนี่

19 พฤษภาคม  ระหว่างขับรถมา พ่อโทรมาบอกว่า รถเขารอเราอยู่ โทรมาตามตัวว่าถึงไหนกันแล้ว ลุงแฮนดี้ขอเบอร์มาโทรไปคุยเองได้ความว่า เราตกรถกันแล้วนะครับ บอกให้รอยังไงเขาก็บอกรอไม่ได้แล้ว  ลุงอ้างรถไปว่า จำเป็นเราเลยถึงช้า กำลังใกล้ถึงแล้ว เขาก็บอกว่ารอไม่ได้ ผู้โดยสารรอเต็มคันแล้ว  ลุงตอบกลับไปว่าก็มีคนบอกไว้ตอนมาจองที่นั่งว่ารถจะออกบ่ายสี่โมงเย็น  เวลาที่โทรคุยนั้นมันก็เพิ่งบ่ายสองนิดๆ  ทำไมบอกเราว่าเรามาช้าไปละ  เราพยายามถ่วงให้รอยังไง เด็กรถก็ยืนยันว่ารถไม่รอแล้วครับ   ในที่สุดลุงเลยหันมาบอกกันว่า ยอมนะ ไม่เป็นไรนะ ไปว่าต่อกันข้างหน้า 

 ใจฉันตอนรับรู้ว่าตกรถนั้นไม่ตื่นเต้น  มันช่วยภาวนาขอให้เจ้าที่เจ้าทางสวนป่า ความดีความงามที่เราได้กระทำมา มาช่วยให้เรามีรถเข้ากรุงเทพฯตามเวลาเดิมที่ตั้งไว้เถิด   ขอให้มีรถรอเราอยู่ด้วยเหตุอะไรก็ได้  

ระหว่างทาง คนในรถช่วยกันคิดว่าจะหาทางออกอย่างไร ลุงแฮนดี้บอกมีรถไฟเข้ากรุงเทพฯได้  ลองไปดูรถไฟก่อน  แม่หวีจึงไปส่งลุงลงสถานีรถไฟ  ส่วนคนที่เหลือนั่งรถไปดูอีกคันว่าไปถึงสถานีรถหรือยัง  ลุงลงไปไม่นานก็โทรบอก  กลับไปรับด้วย  รถไฟเต็มไม่แน่ว่าจะมีที่นั่ง  ไม่เสี่ยงไปดีกว่า

เมื่อมาที่สถานีรถบัส  น้อง 4 คนยืนรออยู่โดยไม่รู้ว่าเราตกรถแล้ว  เมื่อลงจากรถได้ ฉันก็เดินรี่ไปถามที่ช่องขายตั๋ว ถามไถ่ไปเรื่อยๆจนได้ข้อมูลใหม่ว่า มีรถเข้ากรุงเทพฯราวสี่โมงเย็นแล้วก็มีที่ว่างให้เราไปกันได้หมดทั้ง 7 คน   รถจะมาจากศรีสะเกษ ถึงบุรีรัมย์ราวสี่โมงเย็น  มันเหมือนสวรรค์โปรดและโล่งใจเลยค่ะ  รีบขอซื้อที่นั่ง 7 ที่จนครบครัน  แม่หวีตามมาฟัง พอได้ยินก็งง! เป็นงี้ได้ไง ก็ไหนเมื่อวานมาถามเขาบอกมีเที่ยวเดียวก็ไม่มีรถแล้วนี่นา   พอเราได้ตั๋วมา ใจชื้นขึ้นเป็นกอง  จึงตั้งสติด้วยกันใหม่สำรวจไปรอบๆ  ดูซิ  เอ๋! เอ๊ะ! โดยรอบมีบริษัทอยู่หลายที่เลยค่ะ  ด้านขวาของตึกมีรถจอดอยู่ให้เห็น ติดป้ายไว้เด่นว่าไปกรุงเทพฯ ค่ะ   แม่หวีเห็นเลยอ๋อ ที่แท้มีหลายบริษัทนี่  แล้วบริษัทเหล่านี้เขาน่าจะแย่งลูกค้ากัน  เลยกันท่ากันลูกเดียว รู้แล้วรู้สึกแย่ๆกับคนไทยด้วยกันจริงๆค่ะ 

ระหว่างรอรถมาถึง ลุงชวนหากาแฟดื่มกัน  หันมองไปรอบๆไม่มีร้านกาแฟให้นั่งสักร้านค่ะ  แลไปเห็นก็แต่แผงร้านน้ำแข็งปั่น อยู่ข้างหน้าออกไป   น้องป้อมอาสาเดินไปสั่งให้ทุกคน  สั่งแล้วก็มานั่งรอด้วยคนขายบอกว่าเขาจะมาส่งให้  นั่งกันพักใหญ่  แก้วกาแฟถูกนำส่ง  เข้าใจว่าจะทยอยมาส่งให้จนครบ 7 แก้วทีเดียว  แต่พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ที่ไหนได้  มาแก้วเดียวเท่านั้นเองค่ะ  อีกหกแก้วที่เหลือ แม่ค้าว่า ต้องกลับไปทำต่อให้ทีละแก้วแล้วเดินมาให้ทีละแก้วค่ะ   สรุปว่าวันนั้นได้กินน้ำตามที่สั่งครบคนค่ะ แต่ก็เกือบไม่ทันรถออกอย่างเฉียดฉิวเลยค่ะ

ขึ้นรถหาที่นั่ง เจ้ากรรมที่นั่งว่างบางที่ แอร์รั่วรดที่นั่งให้เปียกซะอีกนี่  เขียวเดินตามฉันเข้าไปทางหลังๆของรถ  ฉันได้ที่ว่างนั่งคู่กับลุงแฮนดี้   เขียวเลือกเอาที่นั่งข้างหลังที่มีว่างอยู่ ใกล้ที่ที่เธอนั่งมีถังน้ำวางบนที่นั่งไว้รับน้ำแอร์ที่รั่วค่ะ  ลุงเปิดคอมฯมาใช้และลงมือเขียนบล็อกก่อนความมืดจะมาเยือน วันนี้ฉันจึงได้เรียนรู้ว่าการใช้คอมฯบนรถทัวร์มันยากง่ายอย่างไร  และเป็นโอกาสแรกที่ได้เข้าอ่านบล็อกขณะนั่งอยู่บนรถกำลังวิ่ง