จากโรงเรียนพ่อแม่ นำสู่โรงพยาบาลสายใยรักแห่งครอบครัว และขยายผลไปยังศูนย์ 3 วัย

    ณ.วันหนึ่งเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับตัวเอง...เริ่มจากเมื่อนานพอประมาณที่เราเคยนำเรื่องเสื้อคุณพ่อตั้งครรภ์มาคุยเผยแพร่ให้รู้จักกัน  ครั้งต่อมาเสื้อตัวเดียวกันนี้ได้รับเกียรติจากรายการทีวีชีพจรโลกมาถ่ายทำ...แค่ครั้งนั้นเราก็ภูมิใจและบอกแม่..ช่างประจำตัวผู้ตัดเย็บเสื้อตัวนี้  ให้มีเรื่องราวไปโม้กับเพื่อนฝูงและญาติโยม ...แต่ครั้งนี้มีเจ้าหน้าที่จากพม. ..ศูนย์พัฒนาสังคม หน่วยที่ 73 จ.อุทัยธานีได้ทำหนังสือราชการและติดต่อผ่านพี่ปุ๊ก..สสจ.จังหวัดอุทัยเนื่องจากได้พบเรื่องราวจาก internet จึงสนใจขอความร่วมมือผ่านมาเพื่อนำเสนอให้พระองค์หญิงทรงทราบ...ในส่วนของ"การเรียนรู้ร่วมกันแต่ในครรภ์" ของพม.ในภาพรวมของศูนย์ 3 วัย แล้วเชิญเราเป็นคนกราบทูลเสนอรายงาน...

    เอาล่ะซิ !! ทำไงดีล่ะปกติก็พูดจาธรรมดาๆ ราชาศัพท์ไม่กระดิกเลย   ผู้ประสานงานก็บอกว่าให้เตรียมท่องบอกกล่าวนำและบทลงท้ายไว้..ก็ท่องไว้แล้วก็เตรียมชุดตามที่กำหนดมา คือให้ใส่ชุดพยาบาลกระโปรง เสื้อแขนสั้นตามปกติเช่นชุดปฏิบัติงาน  ..แต่สำหรับตัวเราไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ ปัญหาคือ ไม่มีชุดกระโปรง  รองเท้าคัทชูสุภาพส้นสูงไม่มี  ผมก็ไม่เคยรวบเป๊ะใส่ถุงตาข่าย  ก็ต้องระดมยืม...ได้ชุดจากน้องเซอร์ข้างบ้านที่ตัดไว้ใส่ไปเรียน  ได้รองเท้าจากป้าหน่อยที่ยกให้เลย หลังจากพี่วลก็เสนอให้ เจ๊แอ๊วก็บอกไปเอาที่บ้านพี่ได้  แต่ดูแววแล้วงานนี้ถ้าใส่ส้นสูงจริงจะลำบากชีวิตเรา  ก็ไม่เคยใส่ให้เมื่อยขนาดนี้มาก่อนหลังจากรับปริญญาเมื่อหลายสิบปีก่อน   เลยเอาของตัวเองไปใส่เดินในงานทั่วไป  แล้วเอาเตรียมไปอีกคู่เผื่อต้องใส่ทำพิธี..แต่โชคดีค่ะ ลักษณะฐานที่ต้องประจำอยู่เป็นแบบนั่งรอรับเสด็จ..ก็เลยสบายไป...ไม่ต้องใส่ส้นสูงค่ะ

   ก็เริ่มออกเดินทางกันตั้งแต่ตีห้าครึ่งเพื่อให้ไปถึงอุทัยหกโมงครึ่งเพราะไม่งั้นจะต้องเดินเข้าวัดดงขวางเองอีกประมาณ 1 กิโลเพราะจะปิดถนนตอนประมาณ 7 โมงเช้า  ไปถึงก็เจอพยาบาลคนอื่นในงานใส่ชุดพยาบาลแขนยาวสีขาวเต็มชุดเลย เราก็เริ่มอายใจแล้ว น่าเกลียดหรือเปล่าเนี่ย...ก็ปรึกษากับพี่ๆในงานก็ตอบว่า..ไม่เป็นไรหรอก เรามาในภาพของพยาบาลประจำหน่วยงาน(ฐาน)...ก็โอเค หมดไปอีกเรื่อง

   พอถึงช่วงใกล้พระองค์ท่านเสด็จ  ท่านผู้ใหญ่ผู้ประสานจากสำนักพระราชวังก็แจ้งว่าให้พูดตามปกติไม่ต้องใช้ราชาศัพท์..ก็โอเคไปอีกเรื่องแล้ว  แต่เหตุการณ์ยังไม่หมดแค่นี้ค่ะ

  พอพระองค์เสด็จมาถึงจริงผู้ประสานงานแจ้งให้ก้มลงกราบ 1 ครั้ง (กราบแบบหุบมือโดยวางมือซ้ายลงก่อนแล้วนำมือขวาประกบ) พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นพระองค์หญิงมองที่ป้ายคำว่า"เสื้อคุณพ่อตั้งครรภ์" ..เราก็มัวตะลึงมองหน้าพระองค์ท่าน แล้วแถมด้วยช่างภาพอีกวูบวาบกดชัตเตอร์กันกระหน่ำเลย ยังไม่พอยังมีผู้ติดตามอีกกลุ่มใหญ่..ใครจะไม่ตื่นเต้นค่ะ...โดยเฉพาะคนอย่างเราซะด้วยสมัยเด็กๆออกไปพูดอะไรหน้าห้องทีก็มือสั่นใจสั่น เดี๋ยวนี้ดีขึ้นมาจากเดิมแล้วเพราะงานต้องพูดทุกวัน แต่ก็ยังไม่ได้พูดในสิ่งที่ตั้งใจและคิดไว้ แต่พูดตอบพระองค์ท่านตามสัญชาตญานเลยค่ะ  ออกมาก็มาเล่าให้ผอ.ศูนย์ฯ เจ๊แอ๊วหัวหน้ากลุ่มการพยาบาล พี่วิ พี่ตุ๊กฟังยังนึกไม่ค่อยออกเลยว่าพระองค์ท่านถามอะไรบ้าง...จำได้คร่าวๆว่า พระองค์หญิงท่านถามว่า

  •      คุณพ่อตั้งครรภ์ได้ด้วยเหรอ?

...เราก็อธิบายให้ทราบว่าโมเดลจำลองว่าถ้าคุณพ่อท้องจะรู้สึกอย่างไรบ้างน่ะค่ะ แล้วก็สาธิตพร้อมอธิบายว่าถุงทรายที่ใส่บรรจุลงในถุงหน้าท้องเสื้อแทนรก เด็กแล้วก็น้ำคร่ำรวม 4 กิโล

  • จากหน่วยงานไหน?

..ศูนย์อนามัยที่ 8 นครสวรรค์ กรมอนามัยค่ะ

  • แม่น้ำหนักขึ้นซักกี่กิโล?

...น้ำหนักที่แม่ขึ้นจริงประมาณ 10 กิโล (คุณพ่อสวมเสร็จแล้ว พระองค์ก็หันไปถามคุณพ่อ)

  • รู้สึกอย่างไร หนักมั้ย? ถ่วงมั้ย? แล้วดูแลแม่อย่างไรบ้าง? ท้องที่เท่าไหร่ ? ทำงานอะไร? ที่ไหน?

...คุณพ่อก็ตอบว่าหนักครับ  ถ่วงแล้วช่วยทำงานดูแล................................

  • ก่อนเสด็จผ่านพระองค์ก็แนะว่า ถ้าทำเป็นแบบมีเหมือนตัวปลาดิ้นได้ในท้องก็ดีเนาะ..แล้วก็ยิ้ม

ตอนนี้ก็จำความได้ประมาณนี้ล่ะคะ..ประโยคที่เหลือตกหล่นไปกับอาการตื่นเต้นค่ะ

จากภาพด้านบน...มีผู้ใหญ่หลายท่านที่ให้ความสนใจสอบถามหลายรายละเอียดและให้คำแนะนำเพิ่มเติมค่ะ นับว่าป็นโอกาสอันดีที่ได้รับเกียรติในครั้งนี้จากภาพของการบูรณาการงานในศูนย์ 3 วัยของจังหวัดอุทัยธานี ก็อยากบอกทุกคนว่า มีโอกาสอย่าลืมเผยแพร่งานตัวเอง เพราะหลายครั้งเรามองว่าเรื่องนี้ธรรมดา แต่บางครั้งก็อาจกลายเป็นเรื่องไม่ธรรมดาได้อย่างที่ไม่คิดมาก่อนเลยก็ได้นะค่ะ ใช้สื่อ gotoknow นี่ล่ะดีที่สุดไม่ต้องเสียเวลาหาสื่อประชาสัมพันธ์จากไหนเลย..ขอบคุณค่ะที่มีสื่อดีๆอย่างนี้ให้ได้ประชาสัมพันธ์งาน