บ่ายวันนี้ อากาศร้อนอบอ้าว พี่เม่ยจึงชวนน้องยิ้มออกมานั่งเล่นนอกบ้าน เฮ้อ..พอจะมีลมพัดให้เย็นชื่นใจอยู่บ้าง เราสองแม่ลูกคุยกันสัพเพเหระ ต่อไปนี้คือช่วงหนึ่งของการสนทนา... 
   น้องยิ้ม  "แม่จ๋า..เวลาเพื่อนมาบอกเรื่องอะไรกับเราเนี่ย เราควรจะ เชื่อ เลยไหม?"
   พี่เม่ย    "ก็สิ่งที่เขาบอก ลูกคิดว่า ใช่ หรือเปล่าล่ะ"
   น้องยิ้ม  "ก็เขาบอกให้เราเชื่อ..ว่าใช่"
   พี่เม่ย    "เราก็ต้องพิสูจน์ให้รู้ได้ด้วยตัวเองก่อนซิ ว่าใช่ จึงสมควรจะ เชื่อ"
   น้องยิ้ม  "น้องยิ้มก็คิดอย่างนั้น (..แสดงว่าที่ถามเพื่อยืนยันความคิดตัวเอง)
น้องจิ้น เดินเข้ามาร่วมวงสมทบการสนทนาพอดี..
   พี่เม่ย   " น้องจิ้น..ระหว่างการเชื่อว่าใช่ กับการรู้ว่าใช่จึงเชื่อ อันไหนควรทำมากกว่ากัน"
   น้องจิ้น "(เกาศีรษะแกรกๆ..ก้มหน้าคิดเล็กน้อย)..ก็ต้องคิดว่าใช่ก่อนซิคะ ถึงจะเชื่อ"
      ด้วยระยะเวลาสั้นๆ ในบรรยากาศสบายๆ ก็เกิดเป็นสุนทรียสนทนา ที่ทำให้พี่เม่ยสรุปประเด็นสำคัญได้อย่างหนึ่งว่า "บ้านเรายึดมั่นในหลักการเดียวกัน คือ..ใช่มาก่อนเชื่อ" (ที่จริงวงสนทนาในวันนี้ คุณพ่อบ้านไม่ทราบว่าไปอยู่ไหน? แต่พี่เม่ยตอบแทนได้เลยว่าความเห็นเหมือนพี่เม่ย)
     ยกเว้นเรื่องเดียวค่ะที่ต้องยอมให้ "เชื่อ..มาก่อน..ใช่" ก็คือ..การเรียงคำตามพจนานุกรมไทยนั่นเอง...