เว็บมีชีวิต

ในบันทึกที่ 207 บอกกล่าวเรื่อง AAR G2K ไปแล้ว ก็น่าจะจบแล้ว

แต่ด้วยความปรารถนาดี และพอมีเวลาจากงานแล้ว ผมจึงขอต่อ ดังนี้

ว่ากันเรื่องความลงตัวและความสุขที่ได้รับจาก G2K ไปแล้ว คราวนี้มาถึงความทุกข์กันบ้าง

ผมเห็นว่าที่ใดมีสุข ที่นั่นย่อมมีทุกข์อยู่ด้วยเสมอ....

ด้วยความที่ G2K เป็นเว็บความรู้ จึงเป็นโจทย์ที่ผู้บันทึกต้องพยายามนำความรู้มาเผยแพร่ ความรู้นี้ดังเช่นที่ได้วางแนวไว้คือตัวความรู้ตรงๆ หรือความรู้จากประสบการณ์

ความทุกข์ประการแรกจึงอยู่ที่ว่าสิ่งที่เรานำมาเผยแพร่นั้นต้องพิจารณาแล้วว่าคือความรู้ที่เหมาะสม ใหม่ แปลกใหม่ และมีคุณค่าพอ ซึ่งบางครั้งก็ไม่แน่ใจว่าเข้าข่ายนี้ทั้งสองหรือสามประการหรือไม่

แต่ในที่สุด ด้วยความที่ G2K เป็นเวทีที่หลากหลายและอิสระ จึงทำให้คลายทุกข์และพอที่จะแบ่งปันบันทึกจากประสบการณ์ได้บ้าง

ความทุกข์ที่สองก็คือเมื่อเผยแพร่บันทึกไปแล้ว ต้องคอยตามดูว่ามีใครมาตอบหรือทักทายบ้าง

ความรู้สึกนี้เป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ว่าต้องการการได้รับการยอมรับจากผู้อื่น ทั้งที่ตอนที่เผยแพร่นั้นก็ตั้งใจเผยแพร่เป็นวิทยาทาน ไม่ได้หวังจะได้รับอะไรกลับมา

ทุกข์ตรงนี้กับตัวเองก็ไม่ค่อยรู้สึกเท่าไหร่ เพราะผมเผยแพร่ข้อมูลในเว็บ www.polpage.com เป็นประจำอยู่แล้วโดยไม่ได้ติดตามว่าใครจะอ่านมากเพียงใดเพราะตั้งใจเผยแพร่เป็นธรรมทาน แต่ที่สะท้อนใจก็คือบล๊อกเกอร์คุณพ่อที่ถามว่า โพสต์แล้วไม่เห็นมีใครเข้ามาตอบเลย ก็เลยต้องปลอบท่านให้ใจเย็นๆ เพราะบางครั้งคนอ่านแล้วแต่ก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ 

ความทุกข์แบบนี้เป็นกับบันทึกของคนที่เราติดตามอ่านประจำด้วย เรียกว่าเป็นคนกลุ่มเดียวกัน ถ้ามีคนไปอ่านและทักทายน้อย เราก็รู้สึกเห็นใจแทนเขาเหล่านั้นด้วย ทั้งที่ไม่เคยรู้จักหรือเจอกันมาก่อน

ตรงนี้จะเห็นได้ว่า G2K เป็นเว็บที่เหมือนมีชีวิต จึงคล้ายกับคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์กัน มีปฏิสัมพันธ์กันจึงมีสายใยระหว่างกัน

ตรงนี้ ผมเห็นว่าสมาชิก G2K รู้และตระหนักกันพอสมควร จึงได้เห็นผู้ที่พร้อมจะให้กำลังใจหน้าใหม่เสมอ

ความทุกข์เล็กๆ อีกเรื่องหนึ่งคือการเห็นการวิวาทะกันที่ยืดเยื้อกันไปบ้าง ........

อีกข้อหนึ่งคือการที่อยากจะเผยแพร่เรื่องราวหนึ่ง แต่ด้วยฐานะ และพิจารณาแล้ว ยังไม่สามารถเผยแพร่ได้ เพราะอาจเสี่ยง...จึงเป็นความทุกข์หนึ่งที่เกิดขึ้น....

ที่นำความรู้สึกเหล่านี้มาบอกเพิ่มเติม ก็เพราะมีความจริงใจและต้องการที่จะตอบแทนความดีที่ G2K มีให้กับสมาชิก

ถือเป็นความทุกข์เล็กๆ น้อยๆ ในเรื่องกระบวนการมากกว่าการทุกข์ใจ

เวลาหมดอีกแล้ว.....

ว่าแล้วก็ต้องขอตัวไปเลี้ยงลูก(น้องเต้) ก่อนนะครับ :)

ด้วยความปรารถนาดี