เสียงแว่วจากหลังห้องเรียน

เปิดเทอมแล้ว

หลังจากห่างหายจากการเขียนบล็อกไปนาน วันนี้ก็มีโอกาสลงมาในตัวเมือง ก็เลยแวะเล่น ซักหน่อย

 

เรื่องเล่าจากเปิดเทอม ในการสอนวันหนึ่ง ซึ่งครูดอยได้สั่งงานเด็กชั้น ป. 1 และเดินออกมานั่ง พักที่ศาลา ข้างห้องเรียน ผมก็ลองนั่งฟัง เสียงเจี้ยวจ้าวของเด็ก ทั้งหยอกล้อ เล่นกัน หัวเราะ ประสมประสานกับเสียงของครูผู้สอน ก็เลยอด ยิ้ม อดขำ และอดคิดไม่ได้ว่า ครูทุกคนต่างพร่ำสอน ศิษย์ของตน ในแต่ละวิธีการนั้น ครูทุกคนต้องมีวิธการสอนที่แตกต่างกันไป ที่จะทำให้เด็กนั้นได้รับความรู้นั้นไป ครูทำทุกอย่าง ที่จะให้เด็กนั้น ได้มากที่สุด

ผมนั่งฟัง แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า เมื่อมีคนผ่านไปผ่านมา เมื่อได้ยินเสียงผมสอนนักเรียนแล้วจะเป็นอย่างไร

ในช่วงเปิดเทอมใหม่นี้ ครูดอยต้องเหนื่อยมาก ต้องคอยดูแล ทั้ง ป. 1 และ อนุบาลด้วย เนื่องจากว่าครูที่สอนอนุบาลได้ลาออกไป จึงทำให้ไม่มีใครสอนแทน การสอนอนุบาลสำหรับผมแล้วเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก สำหรับผม เราทิ้งจากเขาไม่ได้เลย ทิ้งไปต้องเป็นมีเสียง ร้องไห้ ทะเลาะ วิ่งไล่กัน รวมทั้ง ป. 1 ซึ่งยังไม่รู้อะไรเลย โอ้ เหนื่อยมากๆ

ก็เลยคิดว่า ครูอนุบาลตั้งเป็นคนที่มีจิตวิทยาสูง  มากๆๆ

และสุดท้ายนี้ ผมก็ต้องบอกว่า ขอบคุณครับสำหรับการเยี่ยมชมบล็อกของครูดอย

ขอให้ทุกคนมีความสุขครับ

ขอบคุณครับ