จำได้ว่าเคยอ่านหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เมื่อเดือนที่แล้วมีการรายงานผลการวิจัย ซึ่งพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์น้อยมาก หรือพูดง่าย ๆ ก็คือไม่เห็นความของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์นั่นเอง

ท่ามกลางธรรมชาติป่าเขา : สถานที่จัดกิจกรรม

แต่ผมมีตัวอย่างดี ๆ ที่ อบต.แม่โป่ง  อ.ดอยสะเก็ด  จ.เชียงใหม่  ได้จัดกิจกรรมสร้างเสริมศักยภาพเด็กและเยาวชน  ได้เอาตัวแทนเยาวชนของแต่ละหมู่บ้านมาร่วมกันคิด มาร่วมกันสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาชุมชนท้องถิ่นของตนเอง

เด็กและเยาวชนที่เข้ามานั้นนอกจากเป็นเด็กที่มาจากระบบการศึกษาแล้วยังมีอีกจำนวนมากที่ไม่ได้อยู่ในระบบการศึกษา  ตอนแรกยังนึกอยู่เลยว่าตกลงเขาจะไปด้วยกันได้ไหม...แต่ที่ไหนได้ พอเอาชุมชนเป็นตัวตั้ง เป็นโจทย์ของปัญหา  เพียงเราเอากระบวนการเข้าไปเพียงนิดหน่อย  ความคิดของเยาวชนกลุ่มนี้ต่างพรั่งพรูเพื่อการแก้ไขและพัฒนาชุมชนของตนเอง

ร่วมคิดร่วมสร้างเพื่อหมู่บ้านของเรา

สองวันหนึ่งคืน ที่อุทยานการศึกษาบ้านปางจำปี  ซึ่งเป็นสถานที่จัดค่ายครั้งนี้ ได้มีส่วนสำคัญในการจัดระเบียบความคิดของเด็กและเยาวชนกลุ่มนี้ใหม่ จากที่อาจเคยนึกถึงแต่ความสุขสบายของตนเอง  ให้กลับมามองคนอื่น มองความทุกข์ยาก มองปัญหาของสังคมที่พวกเราทุกคนจำเป็นต้องช่วยกันแก้ไข  ประคับประคองไม่ให้ตกต่ำไปกว่านี้

เราคือปัจจุบันของชาติ

เวทีแห่งนี้มีกิจกรรมต่อเนื่องมากมายที่พวกเขาจะพากันทำที่ชุมชน  ไม่ว่าจะเป็นการลดขยะ, การอนุรักษ์ธรรมชาติ, การสร้างเสริมสุขภาพฯ นอกจากนี้ยังเกิด "สภาเยาวชนตำบลแม่โป่ง" เป็นองค์กรขับเคลื่อนภาระงานทั้งหลายของเด็กและเยาวชนกลุ่มนี้ให้ประสบความสำเร็จ

วันนี้อาจเป็นเพียงวันเริ่มต้นของพวกเขา  ฝันอันเลิศเลอที่เราหวังไว้จะสำเร็จหรือล่มเหลวก็ไม่อาจที่จะคาดการณ์ได้... แต่ผมมีความเชื่อว่าหากผู้ใหญ่ใจดีทั้งหลายช่วยกันเป็นกำลังใจ  ให้สนับสนุนอย่างต่อเนื่อง เราคงจะเห็นสิ่งดีงามเกิดขึ้นในสังคมนี้ในไม่ช้า....

บนเส้นทางสู่งานเพื่อสังคม