เมื่อศึกษา วิเคราะห์เมืองที่มีมวลรวมความสุข  (Gross Domestic Happiness : GDH) มากที่สุดอย่างภูฏาน หรือเมืองที่มีต้นแบบความสุขอย่าง LADAK แล้ว จะเห็นได้ว่า เมืองเหล่านี้ก็มีการทำงาน "การผลิต" แต่การทำงานการผลิตของเขานั้นทำเพื่อ “ให้”

ที่เมือง LADAK นั้น จุดมุ่งหมายหลักของการทำนาก็เพื่อได้มาใส่บาตร แล้วบาตรแล้วจึงเก็บไว้กินเองในครอบครัว เหลือจากกินเองในครอบครัวแล้วจึง “ขาย”

 ปัจจัยหลัก       ปัจจัยรอง         ปัจจัยแท้

     ให้                 ใช้                   รับ

   สุขใจ              สุขกาย            สุขแท้

การให้เป็นเบื้องต้น มีกินมีใช้เป็นเบื้องกลาง ย่อมได้รับผลในเบื้องปลายอย่างมหาศาล เพราะ “ยิ่งให้ ยิ่งได้รับ (High give High turn)”

แต่ตามหลักเศรษฐศาสตร์ในระบบทุนนิยมปัจจุบันนั้น (Core Economics) เน้นหวัง “กำไร” เป็นปัจจัยหลัก เป็นปฐมเหตุแห่งการดำเนินการผลิต เพราะเป้าหมายในการประกอบธุรกิจนั้นก็คือ “กำไรสูงสุด” โดยเฉพาะ “การสร้างความมั่นคงสูงสุดให้กับผู้ถือหุ้น (Shareholders wealth maximization)”

เมื่อจิตคิดที่จะรับตั้งแต่เบื้องต้น จิตก็ต้องตกอยู่กับความกังวลเพราะต้องแบกรับภาระแห่งทุกข์ในทุก ๆ ลมหายใจ

โมเดลการผลิตแบบทุนนิยมเริ่มต้นด้วยทุกข์ มีทุกข์เป็นเบื้องต้น ทุกข์จะถูกส่งต่อและกระจายไปอย่างแพร่หลายภายในองค์กร พนักงานทุกคนที่ทำงานก็หวังแต่จะรับ (Take) ผู้ถือหุ้นก็หวังแต่จะรับ (Take) ทุก ๆ คนภายในองค์กรก็หวังที่จะรับ (Take) ทำงานเพื่อหวังผลคือ “เงิน” เป็นหลัก เมื่อไม่มีที่จะรับ ก็ไปชิง ไปเชือดเนื้อเถือไถผู้บริโภค นั่นก็คือ “ลูกค้า (Customers)” เพื่อที่จะรับ (Take) จากลูกค้าให้ได้มากที่สุด ดังนั้นลูกค้าจึงต้อง Take กลับต่อสังคม ต่อรัฐบาล ร้อยรัดพันเกลียวเป็นปัญหาที่สั่งสมกันมาช้านานนับตั้งแต่ครั้งอดีตกาลที่ชาวบ้านมาฟังผู้ใหญ่ลี (๒๕๐๔ เมื่อแผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติฉบับแรกประกาศใช้) 

พุทธเศรษฐศาสตร์ (Buddhist Economics) นั้นสร้าง Model ใหม่ในสังคม เป็น Model ที่มีการให้เป็นหลัก เพราะการให้ผู้ให้ย่อมได้รับสุขตั้งแต่เริ่มคิดที่จะให้ มิต้องรอเปลี่ยนถ่ายวัตถุดิบ เข้ากระบวนการผลิต เป็นสินค้า จนหมุนเปลี่ยนเวียนเป็น “เงิน” กลับมาเหมือนกับ Model การผลิตสินค้าในปัจจุบัน

Model การผลิตสินค้าเพื่อหวังกำไรนั้น ต้องรอจนกว่าสรุปยอดขาย ปิดงบ หักกลบยอดบัญชี นานเลยนะกว่าจะได้ (ถ้าได้)
แต่ถ้าไม่ได้หรือขาดทุนเข้าด้วยแล้ว ก็ต้องทนทุกข์ รับทุกข์ไปอย่างไรขีดจำกัด
ทำงานวันเดือนได้รับสุขวันหนึ่งจากการได้รับเงินเดือน ทำงานปีหนึ่งได้รับความสุขวันหนึ่งจากการได้รับโบนัส (ถ้าได้) ถ้าบริษัทขาดทุนก็ต้องรอความสุขวันหนึ่งวันนั้นไปเรื่อย ๆ เหมือนชีวิตที่แขวนบนเส้นด้ายเปื่อย ๆ เมื่อต้องเจอภาวะเศรษฐกิจในยุค IMF ที่ผ่านมา

โมเดลการผลิตเพื่อให้นั้น (Give Production Model : GPM) ทุก ๆ คนจะได้รับในทุก ๆ ลมหายใจ ทำไปยิ้มไป ยิ้มเก็บไว้ สุขเก็บไว้ทำรวมไว้จนกลายเป็น “มวลรวมความสุข (Gross Domestic Happiness : GDH)

มวลรวมความสุขจากการผลิตเพื่อให้นั้น เป็นมวลสารที่แน่นเหนียวรวมรัดเกาะเกี่ยวดั่งเกลียวเชือกแห่งความสามัคคีและปรองดอง
โมเดลการผลิตเพื่อให้นี้จำเป็นต้องเร่งสร้างให้เกิดมีขึ้นในจิตใจของทุก ๆ คนเป็นสำคัญ
เมื่อจิตใจของ “คน” มีการให้เป็นพื้นฐาน “องค์กร” ย่อมมีวัฒนธรรมแห่งการให้เป็นท่ามกลาง “สังคม” และโลกใบนี้ย่อมประสบศานติสุขอย่างกาลนานทั้งในจุดเริ่มต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลาย...