ดีใจจังคะ ที่พบบทความคุณ สุญฺญตา โดยบังเอิญ ก็แกะรอยตามอ่านมาเรื่อยๆ

ยินดีคะ ที่ได้อ่านบทความดีดี

จริงๆด้วยคะ

เมื่อจิตใจของ “คน” มีการให้เป็นพื้นฐาน “องค์กร” ย่อมมีวัฒนธรรมแห่งการให้เป็นท่ามกลาง “สังคม” และโลกใบนี้ย่อมประสบศานติสุขอย่างกาลนานทั้งในจุดเริ่มต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลาย...

แต่ยากจังคะ ตัวตนเรามันคอยจะดึงให้เรา เกิดความคาดหวัง และทุกการกระทำเรามักคาดว่าจะได้โน่นนี่เป็นการตอบแทน แม้แต่ต้องการความรักตอบแทนเช่นกัน ต้องการความชื่นชมยินดี ต้องการความอบอุ่น ต้องการการยอมรับ มันก็เลยพลอยชักนำให้เกิด รัก โลภ โกรธ หลง ตามกันมาติดๆ เหมือนวงล้อ