เห็นตัวเองทุกข์เพราะ ความคิด จริงๆเสียด้วยคะ

แถมปรุงแต่งอีก ไปไกล จนคุมไม่อยู่

วันนี้ไปอบรมที่สุโขทัยธรรมาธิราช เป็นเรื่องทั่วไปแต่วิทยากรพูดกระแทกใจโดยบังเอิญ

แกถามว่า "ความคิด คือ......"

แกย้ำคำนี้ สี่ทีไม่มีใครตอบได้

แกก็พุดต่อเองว่า ความคิดคือ สมมุติ

โห เท่านั้นแหระ

บางอ้อ จริงๆเสียด้วย

แต่เราจะควบคุมความคิดปรุงแต่งที่เกิดแล้ว หรือไม่ให้เกิด หรือ ดับง่ายเร็วขณะเกิดได้อย่างไร ??????

อีกทั้งอารมณ์อันควบคุมไม่ได้ ที่เกิดจากการปรุงแต่งนั้นอีก

จมอยู่นานแสนนาน ยอมไปดื่มด่ำมัน

พักหลังใช้เทคนิค ให้เห็นความเจ้บปวด แต่ไม่ใช่ฉันเจ็บปวด มันก็ผ่านไปเร็วขึ้น

เผื่อมีวิธีแนะนำทีดีดีอีกคะ