...แฮ่ๆ....แต่บางทีหมาก็อยู่เฉยๆ ฉันไปยุ่งกับมันเองก็บ่อยไป..อิ..อิ....

 

ชีวิตของฉัน...ดูท่าจะไม่พ้นเรื่องหมาๆ  เพราะที่ผ่านมา  ก็มีหมาวนเวียนเข้ามาในชีวิตของฉันเป็นประจำ   บางครั้งฉันเองมิได้ไปข้องแวะกับหมา  แต่ก็มีคนเอาเรื่องหมาๆมากวนใจอยู่เรื่อยๆ   จนฉันออกจะชินและก็ทำใจ

 

...แฮ่ๆ...แต่บางที  หมาก็อยู่เฉยๆ  ฉันไปยุ่งกับมันเองก็บ่อย  เช่นบันทึกนี้....

หลังจากกลับจากการพาลูกเที่ยวได้สองสามวัน ใน

ฉันพบว่าใต้ใบหูข้างซ้ายของเจ้าคอปเปอร์  หมาสุดที่รักของใครๆในบ้าน(และคนข้างบ้าน)มีถุงน้ำนิ่มๆ  ขนาดเท่านิ้วโป้งเต่งๆของฉัน

 

แล้วจากนั้น...เรื่องหมาๆก็กวนใจ....

 

ฉันได้ยินคำถามทุกวัน  เรื่องการเอาก้อนถุงน้ำใต้ใบหูออก... จากลูกๆ...แม่พวกรักหมา

“แม่  พาคอบเปอร์ไปหาหมอเหอะ”

 “ฮื้อ...เดี๋ยวมันก็ยุบ” 

“แม่...........”

 

แล้วพี่การ์ตูนก็ลงทุนเข้าnet หาข้อมูล

“แม่เค้าเรียกฮีมาโตม่า เขาบอกว่า 80%หายด้วยการผ่าตัด 20%หายเอง ”

ลูกตั้งใจอ่านเสียงดังๆให้ทุกๆคนในบ้านได้ยิน  รวมทั้งป๊า...ซึ่งเป็นโต้โผใหญ่ในการเอาคอปเปอร์มาเลี้ยง

 ...เฮ้!...เราอาจจะเป็น20%นั้นก็ได้...

 

“แม่  มันใหญ่ขึ้นแล้ว...เมื่อไหร่จะพามันไป”

 “แม่...เดี๋ยวมันก็ตายหรอก”

 “มันจะหายมั้ย...มันจะตายมั้ย....”

 

.....สารพัดที่เวียนเข้าหูเป็นระยะ   แม่....แม่...แม่.....และก็แม่...

ภาพนี้ได้จากมือถือเก่าของพี่การ์ตูน...(ตอนนั้นแม่ยังทำงานไม่เลิก) ภาพเลยไม่ค่อยชัดค่ะ

 

ฉันซื้อยาทา  ยากิน ประเภทเอาประสบการณ์การเลี้ยงหมามาตลอดชีวิตเข้าว่า....

มันน่าจะหายเอง  เพราะก็ออกสดชื่นจะตายไป...ยังวิ่งไล่แมวอยู่เหยงๆ... 

ผ่านไปเกือบสิบวันไม่มีอะไรดีขึ้น...แต่ไม่แย่ลง

สุดท้าย...ต้องพึ่งสัตวแพทย์จริงๆเพราะจะว่าไปคือ...ทนรำคาญลูกไม่ได้...ด้วยใจที่ยังคิดว่า  เดี๋ยวมันก็หายเอง

ฉันให้ข้อมูลสัตวแพทย์  สรุปว่า  จริงๆแล้วมันสามารถหายเองได้ภายในประมาณสองสัปดาห์  แต่ตามมาด้วยอาการหูหยิก...  ถ้าไม่ประกวดคงไม่เป็นไร  แต่ถ้าประกวดเขาจะไม่สวย

 ....อูย...หมานี่เลี้ยงไว้เป็นเพื่อน  ไม่หวังประกวด...หูหยิกมันคงไม่เท่าไหร่  แค่ย่นขึ้นนิดหน่อยมั้ง

 

“หูมันอ่อนนิ่มครับ  เวลาเกิดการดึงรั้งของพังผืด หูมันจะหยิก แล้วย่นขึ้นมา”

 “หดขึ้นนิดหน่อย  ดูไม่เท่ากันหรือคะ.......”

 “มันหยิกคล้ายถุงพลาสติกที่โดนความร้อนครับ”

 “หา....ถุงพลาสติกโดนความร้อน..”

 

 

เท่านั้นแหละบ้านแตก.....

 “โธ่!....  คอปเปอร์ แกจะไม่หล่อแล้วเหรอ.....”

ฉันตกใจ  พอเล่าให้เด็กๆฟัง  เราก็อดขำจากการวาดภาพเจ้าคอปเปอร์หูหยิก...  แล้วเราก็ฮากัน  ทั้งๆที่ไม่อยากให้มันเป็นอย่างว่า เราเสวนากันเสียงดัง  เจ้าคอปเปอร์ยืนเอียงคอฟังอยู่ด้านนอก  ประหนึ่งรู้ว่าเจ้านายนินทา

หมอบอกว่า ถ้าเก็บไว้นานอาจจะช้าไป  ผ่าตัดก็ไม่คุ้มเพราะพวกพังผืดจับตัวแล้ว

 ...โอ๊ว!...แม่เจ้า...แล้วนี่มันสิบวันแล้วนา 

 “หมอขอตรวจก่อน  หากผ่าแล้วคุ้มจะทำให้”

 ข้อเสนอของหมอดูจะยังมีโอกาสทำให้มัน...กลับมาหล่อ...เหมือนเดิม.

 

 

แล้ววานนี้ “ไอ้รูปหล่อของฉัน” ก็ทำผ่าตัดเรียบร้อยแล้วค่ะ

นอนสลบเหมือดหลังผ่าตัดเสร็จค่ะ...พี่การ์ตูนกับเพื่อนเธอพากันหอบหิ้วมันมาคลินิค  แล้วอยู่เฝ้า จนแม่กับป๊ามาจ่ายเงินแล้วรับกลับ

กลับมาบ้าน คอปเปอร์ได้รับการดูแลทั้งจากพยาบาลมืออาชีพ  และสมัครเล่น...ก็ได้แต่พัดวีให้สุขสบายเท่านั้นน่ะค่ะ

...นอนอยู่นานมาก  กว่าจะฟื้นดีปาไปเกือบห้าทุ่ม...

นี่ภาพวันนี้ค่ะ...ซ่าได้เหมือนเดิมแล้วค่ะ