ไมค์ หมา เมีย 3 ม ที่ใครหลายคนบอกให้ระวังให้ดี เป็นคำกล่าวที่สร้างอารมณ์ขันให้กับผู้ฟังได้ อีกทั้งเกิดความสงสัยในใจว่าจะต้องระวังอะไรเป็นพิเศษ วันนี้ผมจะพูดถึงการใช้ไมโครโฟน ซึ่งเป็น " ม " แรกในความเป็นจริงแล้วถ้าใครต้องขึ้นพูดบนเวทีหรือเข้าร่วมงานอะไรก็ได้ที่ต้องใช้ไมโครโฟน ท่านจะนึกออกทันทีว่าบ่อยครั้งที่ไมโครโฟนสร้างความรำคาญให้กับเราไม่น้อย ไม่จะว่าจะอยู่ดีๆก็ไม่ดัง หอน หรือ มีเสียงอะไรที่ไม่ต้องการ แล้วยิ่งเป็นคนที่ต้องพูดบนเวทีคงรำคาญไม่น้อย ทำให้สมาธิในการพูดเสียยิ่งทำให้ตื่นเต้นมากขึ้น จนทำให้พูดผิดพูดถูกด้วยอาการประหม่าที่แทรกเข้ามา วันนี้ผมขอแนะนำการใช้ไมโครโฟนที่ถูกวิธีตั้งแต่การปรับจนการใช้อากัปกริยา ท่าทางต่างๆ ที่เกี่ยวกับไมโครโฟน และเป็นการเสริมบุคลิกภพในการพูดด้วยอีกทาง
เป็นสิ่งจำเป็นและสำคัญยิ่ง ที่ผู้พูดจะต้องใช้แลฝึกหัดใช้ให้เหมาะสม มักมีปัญหากับผู้พูดเสมอ เช่น พูดใกล้เสียงดังเกินไป หรือเสียงพร่า ห่างเกินไปเสียงค่อย บางคนไม่สนใจที่จะใช้กลับบอกว่าเสียงของตนดัง ไม่ต้องใช้ไมโครโฟนก็ได้แล้วแผดเสียงพูดท่ามกลางคนฟังจำนวนมากทำให้เสียงแหบได้ง่าย ทำให้เสียบุคลิก ซึ่งควรปฏิบัติดังนี้
1. อย่าถือหรือเลื่อนไมโครโฟนไปจนติดปาก
2. ควรห่างจากปากระหว่าง 4-6 นิ้ว ถ้าเป็นไมโครโฟน ที่มีความไวอาจพูดห่างได้โดยฟัง หรือสังเกตจากคนที่พูดก่อนเรา
3. ปรับระดับไมโครโฟนให้ตรงกับระดับปากของผู้พูดโดยการเลื่อนขาไมโครโฟนขึ้น หรือปรับไมค์ฯ
4. อย่าก้มตัวลงไปพูดกับไมโครโฟน หรือพยายามเชิดหน้าขึ้นไปพูดกับไมโครโฟนที่ตั้งไว้สูงจะทำให้เสียบุคลิก
5. พยายามทำความคุ้นเคยกับไมโครโฟน โดยการใช้บ่อย ๆ อย่าตกใจกลัวไมโครโฟน อย่าทดสอบไมโครโฟนโดยการเคาะ แต่ให้ใช้วิธีเริ่มพูดเลย
6. ถ้าเสียงค่อยให้เลื่อนเข้ามาชิด ถ้าเสียงหอนหรือเสียงหวีด ให้เลื่อนห่างออกไปแต่ต้องค่อย ๆ เลื่อน อย่าทำในลักษณะที่มีอาการตกใจผงะตัวออกจนเป็นอาการเคอะเขิน
7. อย่าตะโกนใส่ไมโครโฟน ผู้ฟังจะได้ยินเสียงดังมากจนเกิดอารมณ์ไม่พอใจได้
8. การพูดโดยใช้ไมโครโฟน ไม่ควรหลุกหลิก หรือหันหน้าไปอธิบายที่ชาร์ทหรือกระดานดำหรือลุกมาจนห่างไมโครโฟน จะทำให้เสียงพูดขาดตอนไม่สม่ำเสมอ
9. ถ้าต้องอธิบาย ออกไปอธิบาย ควรถือไมโครโฟนออกไปด้วย ถ้าไม่สมารถถือไปได้ควรจะพูดเมื่อหันหน้ามาตรงไมโครโฟนแล้วเท่านั้น เมื่อจำเป็นต้องพูดในขณะหันหน้าห่างทิศที่ตั้งของไมโครโฟนให้พูดดังขึ้นกว่าเดิม
สวัสดีเจ้าค่ะ คุณลุงจ๋า
คุณลุงสอนอยู่ที่ ม.ศิลปากรใช่ไหมค่ะ เดี๋ยววันที่ 26 น้องจิก็เข้าหอแล้ว พึ่งจะขึ้นปี 1 คณะอักษรศาสตร์ค่ะ ดีใจจังที่เจอคุณลุง อิอิ แล้วน้องจิจะเข้ามาอ่านเรื่องคุณลุงบ่อยๆนะค่ะ แล้วจะขอคำปรึกษาด้วยเจ้าค่ะ ขอบคุณเจ้าค่ะ แวะไปเยี่ยมบันทึกน้องจิบ้างนะเจ้าค่ะ อิอิ รักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ
เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ----> น้องจิ ^_^
สวัสดีจ้า หลานลุง
ไม่ได้สอนประจำที่นั่นดอกเป็นวิทยากรพิเศษจ้า เมื่อครู่แวะเข้าไปดูแล้ว ความสามารถเจ้าหลานมิน้อยเลย ชื่นชมนะ ขอให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยเป็นไปด้วยดีและมีความสุขเน้อ...
เป็นกำลังใจครับ...
สวัสดีครับอาจารย์
ได้เทคนิคการพูดออกไมค์เพิ่มเติมอีกเยอะครับ แต่ผมมีปัญหาเรื่อง ลุงข้างบ้านไม่ยอมปล่อยไมค์นี่สิครับขนาดดับไฟเกือบยี่สิบนาที เปิดไฟปุ๊บ...ฮาโหลๆๆปั๊บเลย
แวะมาเติมความรู้ครับอาจารย์
รพี
สวัสดีครับ
สวัสดีครับอาจารย์ ผมตั้มเยาวชนอบรม รุ่น2 จ.ชลบุรี ถ้าอาจารยืจำไม่ใด้ผมมี
นี่ เอาเสาหินแปดศอกตอกเป็นหลัก
ไปมาผลักบ่อยเข้าเสายังไหว
จะป่วยกล่าวสาวความไปทำไม
อัน้ำใจหรือจะแข็งกว่าแรงคำ
อ่าคงจำได้แล้ว การพูดของผมยังกล้าๆกลัวๆอยู่เลยผมต้องทำยังไงดีครับ
สวัดดีค่ะอาจารย์พรชัย ตั้งแต่ที่หนูไปอบรมที่ศิลปะการพูดรุ่นที่2 มาหนูได้มีโอกาสออกงานที่โรงเรียนหลายครั้งมากค่ะ และคุณครูหลายท่านก็ชื่นชมมากค่ะ(แบบว่ามีครูดีสอน)
อีกอย่างหนึ่งค่ะกลอนเหี้ยตะกวด เป็นที่ที่ชื่นชอบของเพื่อนมากค่ะ หนูต้องขอบคุณทุกคำสอนของอาจารย์มากค่ะที่ทำให้หนูได้รับโอกาสดีๆมากมาย......สวัดดีค่ะ
ด้วยความเครพอย่างสูง
สาลิณี บัวชูก้าน(น้องส้ม)
ถึงน้องส้ม
สวัสดีครับดีใจมากที่น้องส้มได้ใช้ประโยชน์จากการอบรมครั้งนี้ แต่กลอนน่ะ มันไม่ได้ชื่อ "กลอนเหี้ยตะกวด" นะครับ มันเกี่ยวกับการนินทา ซึ่งต้องพูดให้จบนะเดี๋ยวคนเข้าใจผิดครับ..รู้ว่าเหมาะกับส้มเลยให้ไปใช้ครับ..