ระหว่างเดินทางกลับจากสวนป่ามหาชีวาลัย..ของครูบาสุทธินันท์
ได้รับโทรศัพท์บอกว่า...ที่บ้านฝนตกราวกับฟ้ารั่วมาหลายชั่วโมงแล้ว
ใจก็นึกถึงวันรุ่งขึ้น...ด้วยเป็นวันสำคัญ
เป็นวันแห่งประสบการณ์แรกของใครอีกหลายคน
ยังจำได้ไหม..วันที่ใส่เครื่องแบบนักเรียนเป็นครั้งแรก
วันที่ต้องผละจากความคุ้นเคย..ก้าวสู่ประสบการณ์ใหม่ในชีวิต..
วันแรกเข้าโรงเรียน...
แม้ผ่านชีวิตการเป็นครูมาหลายปี
เช้าวันนี้ ยังคงตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
โชคดีที่ฟ้าฝนเป็นใจ..ให้ได้เจอกับอากาศสดใหม่..
พื้นดินเปียกชุ่มด้วยน้ำฝน แต่ยังเข้าแถวตามถนนหน้าอาคารเรียนกันได้
พี่ๆ ประถม มัธยม เข้าแถว เข้าห้องกันเรียบร้อย
คุณครูเตรียมงานกันมาดีแล้ว
เปิดเทอมใหม่แบบนี้..
มีหน้าที่ต้องไปให้กำลังใจและต้อนรับผู้ปกครองนักเรียนอนุบาล
ที่บางบ้าน..ส่งใจมาช่วยทั้งปู่..ย่า..ตา..ยาย
บ้างก็กลายมาเป็นคุณครูผู้ช่วยไปชั่วคราว...
ทั้งนั่งเฝ้า..และพลอยช่วยงานคุณครูดูแลเด็ก
บ้างก็ต้องหาเทคนิคในการผละจาก..หลังฝากลูกไว้กับคุณครู
เจ้าหนูตัวเล็กบางคนก็พะวักพะวนทั้งอยากฟังครู ทั้งกลัวแม่ทิ้ง
ก็คุณครูมีเพลงทั้ง..งู..ช้าง..ไก่..มด...ฯลฯ..ขนกันมาร้องแทบจะหมดป่า
ชวนกันเฮฮา..เคาะจังหวะ..ตบมือ..กระพือแขน..
ชวนกันโลดแล่นกับนิทาน เรื่องดีสีสวย..
จึงเห็นภาพ..เจ้าตัวเล็กแหงนเงยมองตามครู..พลางหันมาคลำดูว่าแม่อยู่ไหม
มีบ้างที่ร้องไห้โยเย..ยามแม่จากไป..ให้ครูต้องต่อรองเจรจากันอยู่เป็นครู่ใหญ่
กว่าจะได้เช็ดน้ำตา..และหันมาร่วมวงกับเพื่อนในกลุ่ม
บ้างก็นั่งๆ ไป..น้ำตาไหลปริ่มตา...คุณครูต้องพามานั่งอิงแอบอยู่แนบตัก..
สักพักก็ตบมือตามเพื่อนได้ทั้งน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งหาย
คุณครูต้องวาดลวดลาย..จนถึงเวลาพากันมากินนม
เห็นแก้วนม..ก็นึกถึงแม่...น้ำตาไหลมาอีกแล้ว..
ต้องคอยเว้าวอน..ล่อหลอกไปพลาง..
บ้างก็เริ่มสนใจสิ่งรอบข้าง ชวนกันเล่นสนุก
วันนี้ของคุณครูจึงเป็นดังจอมพลังที่ต้องสร้างสีสันอันสดใส
เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเจ้าตัวเล็ก อย่างต่อเนื่อง
เป็นมนุษย์ผู้ว่องไว..ที่จะหยิบจับ..ช่วยเหลือ..
เป็นที่ซบซุกอิงแอบ..กล่อมนอนและซับน้ำตายามเศร้า...
เป็นผู้สร้างความมั่นใจ..ให้พ่อแม่ ปู่ย่า..รู้ว่าเจ้าตัวเล็ก..ยังอยู่สบายดี
จนถึงยามเย็น..อันเป็นเวลาที่ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นเสมอ..
เพราะเจ้าตัวเล็กเจ้าของบ่อน้ำตา..กลับยิ้มร่า..สบายใจ..
แย้มยิ้มล้อเล่นกับกล้อง..จูงแขนพี่..สวัสดีคุณครูอย่างงดงาม..
ราวกับว่า..เมื่อเช้านี้...ไม่เคยมีเรื่องราวที่แสนเศร้าเคล้าน้ำตาและเสียงฮือๆ..ลั่นห้อง !!!
ท่ามกลางความรักและความอ่อนโยน..
ก้าวแรก..ก้าวใหม่..ของเจ้าตัวเล็กเริ่มต้นขึ้นแล้วในวันนี้
จะเริ่มก้าวอีกในวันพรุ่ง และอีกต่อๆ ไป
ผู้ใหญ่อย่างเราๆ..ก็มีก้าวแรก..และก้าวใหม่ได้เสมอ
หากทำใจให้ผ่านพ้นจากความกลัว..ความวิตก..
เมื่อเริ่มก้าวแรก..ก้าวใหม่ก็ตามมา..
และจะพบว่า..โลกและชีวิต..มีเรื่องราวอีกมากมาย..
ให้ได้พบ...ได้สัมผัส..ได้เรียน..ไม่รู้จบ..
สวัสดีค่ะอาจารย์
- อยากกลับไปเป็นเด็กอีกจังเลยค่ะ
อิจฉาเด็ก ๆ
รัก "แม่พิมพ์"ทุกท่านค่ะ
สวัสดีค่ะครูพี่อึ่ง
ว่าจะลืมคุณแม่แล้วเชียว...เห็นแก้วนมแล้วคิดขึ้นได้ว่าแม่กลับไปบ้านแล้ว...
ฮือๆ แงๆ (อิ.อิ.)
คิดถึงค่ะ :)
เด็กๆ น่ารักจัง ชอบนั่งดูเวลาไปรับหลานที่โรงเรียน เด็กเล็กๆ น่ารักดี
พี่อึ่ง หนูพึ่งจะรู้อายุจากคุณ Conductor อยากจะบอกว่าพี่หน้าเด็กอย่างแรง ตอนแรกนึกว่าน้อยกว่านั้นไปสักสิบปีได้ นี่พอรู้เลยบอกว่าจะแอบมาขอสูตรหน้าเด้ง แต่ห้ามตอบว่าปฎิบัติธรรมนะคะ เดี๋ยววัดเขาแตกเพราะหนูจะกลายเป็นบาป ^ ^
ชอบที่พี่ ดีดี เล่ามากเลยค่ะ (ต่อไปจะเรียกพี่อึ่งตามคนอื่นๆ แล้วนะคะ ^ ^)
ยิ่งดูภาพประกอบการบรรยายยิ่งประทับใจ นึกถึงหลานเล็กๆ ที่ไปโรงเรียนในวันแรกเหมือนกัน ถ้าไ้ด้คุณครูช่วยดูแลแบบนี้ คุณพ่อคุณแม่ก็เบาใจ
ขอบคุณมากค่ะ ^ ^
ต้อมจำภาพในวัยเยาว์ของตัวเองไม่ค่อยได้ แต่ต้อมชอบอ่าน-ชอบฟัง เรื่องเล่าของเด็กๆ ตัวน้อยนะคะ ยิ่งอ่านหนังสือของปราชญ์อินเดียที่ชื่อ "รพินทรนาถ ฐากูร" ก็รู้สึกว่าเด็กนี่..น่ารักจริงๆ หลายๆ ครั้งเขาทำให้ผู้ใหญ่อย่างเราต้องอึ้งกับความน่ารัก-น่าอ้อน-ความคิด ทั้งยังช่างเจรจา ฉอเลาะ
หลายปีก่อนที่ยังสนิทสนมกับพี่สาวคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้จัดการ ร.ร.อนุบาล พี่เหี้ยม(จริงๆ แล้วเธอชื่อส๊วย-สวย และหน้าตาดีมากๆๆๆ แต่เราชอบสาดใส่ตรรกะใส่กัน ลับหลังเลยเรียกพี่เหี้ยมเสียเลย)ชอบชวนให้ต้อมไปนั่งเล่น นั่งมองดูเด็กในโรงเรียน ตอนนั้นนะ ต้อมอยากไปมาก แต่ไม่เคยจะได้ไปทำอย่างนั้นสักที ยิ่งเวลาที่เธอเล่าถึงเด็กคนโน้นคนนี้..หน้าต้อมก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มพราว มีความสุขค่ะ
สวัสดีค่ะพี่อึ่ง
ดีใจที่สุดอีกครั้งที่ได้เจอพี่อึ่ง พี่สร้อย ราม..กอดรวดด้วยความชื่นใจ อิ อิ
ภาพเจ้าตัวเล็กที่น่ารักเหลือใจ ร่วมกับคำบรรยายที่อบอุ่นเหลือแสน ทำให้เห็นความรัก ความเข้าใจ ความอ่อนโยนที่สัมผัสได้อย่างนุ่มนวล ...เอาใจช่วยคุณครูจอมพลังทุกท่านในการฉุดรั้งเจ้าตัวเล็กให้มีความสุขในการมาโรงเรียนทุกๆวันนะคะ เพราะสิ่งที่คุณครูช่วยกันทำคือการปูพื้นฐานที่สำคัญที่สุดของการเรียนรู้โลกกว้างของคนตัวเล็กเหล่านี้เลย
ธรรมรักษาคนดีค่ะ...กราบและกอดด้วยความคิดถึงอย่างสุดแสน
คุณครูในดวงใจ dd_L บรรยากาศของการเริ่มต้นเกิดขึ้นอีกแล้ว
ขบวนการเรียนรู้ สังคมใหม่
ขอบคุณ dd_L ส่วนหนึ่งในการผลักดันการเรียนรู้
ที่สวนป่าเป็นไงครับ เสียดายมากไม่ได้ไปร่วมด้วย เสียดายครับ
สวัสดีคะ
อ่านบันทึกนี้แล้ว อยากชวนคุณ dd_L มาร่วมโครงการ ครูดี "ครูเพื่อศิษย์" คะ
ลองอ่านดูนะคะ อยากมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของระบบการศึกษาไทยคะ ^_^
น้องต้อมเจ้า
น้องต้อมทำให้พี่คิดถึงตอนที่จะมาทำงานที่โรงเรียนใหม่ๆ มีความฝันอยากทำให้เป็นแบบโรงเรียนใต้ร่มไม้ ของ ท่านรพินทรนาถ ฐากูร อ่านหน้งสือเสรีภาพไม่ใช่การตามใจ ของอีวาน อิลลิช ฯลฯ คนก็บอกคิดแปลกๆ ใช้เวลานานอยู่เหมือนกันกว่าจะได้ทำให้ครูเห็นด้วย เข้าใจ และทำให้เด็กๆ ได้เรียนรู้นอกห้องเรียนบ้าง มีกิจกรรมการเรียนรู้ที่สนุกๆ และเรียนรู้โลกภายในไปพร้อมกับโลกภายนอก แม้ตอนนี้คุณครูทั้งหลาย รวมทั้งพี่ ก็ยังเรียนรู้กันไม่จบ เพราะเรื่องของเด็ก ไม่เล็กอย่างที่คิดจริงๆ
ถ้าได้เข้าเมือง แวะมาแอ่วโรงเรียนเน้อ..วันหยุดก็ได้..มานั่งคุยกับพี่โหดใต้ร่มไม้..อิ..อิ..
สวัสดีค่ะน้องเบิร์ด