เมื่อน้องจิได้ไปสวนป่า..นอกจากจะได้ไปสนุกสนานกับเพื่อนๆแล้ว....น้องจิยังได้เรียนรู้อะไรหลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ที่น้องจิไม่เคยรู้มาก่อน...สิ่งที่น้องจิประทับใจมากที่สุด นั่นก็คือ..น้องจิเจอคุณลุงที่เก่งทางด้านดนตรี จนได้ฉายาว่า  " กีต้าร์เทพ "

              คุณลุงชื่อ ประสาท ....ตอนแรกที่น้องจิเจอ น้องจิไม่ทราบว่า คุณลุงเล่นดนตรีเป็น...แต่พอตอนเช้าของวันที่ 17 น้องจิเห็นคุณลุงเอากีต้าร์ออกมา  ...ด้วยความที่น้องจิพกขลุ่ยไปด้วย กะว่าจะเอาไปเป่าบนต้นไม้ ลมเย็นๆ อิอิ....น้องจิก็เลยบอกคุณลุงประสาทว่า...น้องจิมีขลุ่ยมาด้วยค่ะ...ลุงประสาทบอกว่า  ลองเอามาเป่าด้วยกันไหม...ลุงเอกได้ยิน ก็เลยบอกว่า  ลองดูซิ  น้องจิก็เลยวิ่งไปเอาขลุ่ยที่พกมาจากสุพรรณ มาเป่ากับลุงประสาท (ไม่รู้ว่าขลุ่ยสุพรรณจะเหน่อหรือเปล่า) อิอิ

              ตอนแรกก็เล่นเพลงสนุกๆ เฮๆ ฮาๆ พอเล่นได้สักพัก...ลุงประสาทบอกให้น้องจิหยุดเปล่า...แล้วลุงบอกน้องจิมาประโยคหนึ่งว่า...." หลับตา แล้วนึกถึงภาพธรรมชาติ แล้วเป่าออกมาเป็นเพลง..โดยจินตนาการของเราเอง "....

       D4444  Y3356

             คำๆนี้น้องจิจำได้ดี...แล้วน้องจิก็หลับตา...แล้วก็นึกถึงภาพบรรยากาศ ธรรมชาติ .....โน้ตที่น้องจิเป่านั้น  มันไร้ตัวตน....ที่น้องจิพูดว่าไร้ตัวตนคือ  ไม่มีใครเขียนขึ้น และ มันสัมผัสความหมายได้โดยจิตใจ.....ลุงประสาททดสอบน้องจิ 1 รอบในการเป่าแบบจินตนาการ  ปรากฏว่า ลุงบอกว่า ผ่านใช้ได้ ...จนถึงเวลาที่ลุงประสาทเป็นวิทยากร ลุงบอกให้น้องจิพกขลุ่ยขึ้นไปด้วย...น้องจิไม่รู้ตัวเลยว่า ลุงจะให้ไปเป่าขลุ่ยด้วย...งานนี้น้องจิกลายเป็นผู้ช่วยวิทยากรไปโดยไม่รู้ตัว

             ก่อนน้องจิจะเปล่าขลุ่ย ลุงประสาทบอกน้องจิทุกครั้งว่า หลับตาแล้วนึกถึงธรรมชาติ นึกได้อย่างไรก็เปล่าไปอย่างนั้น....น้องจิก็เริ่มหลับตาลง...แล้วนึกถึงบรรยากาศที่สวนป่า...น้องจิก็ได้เป่าไปตามจินตนาการ....น้องจิไม่รู้ว่าเสียงขลุ่ยที่ออกมาเพราะแค่ไหน  โน้ตน่าฟังหรือไม่  น้องจิรู้สึกได้อย่างเดียวว่า น้องจิมีความสุขในการเป่าไปกับจินตนาการของน้องจิเอง  แล้วถ้าถามน้องจิว่า โน้ตที่เป่านั้นมีอะไรบ้าง น้องจิก็บอกได้เลยว่า น้องจิไม่รู้ เพราะน้องจิไม่ได้เป่าตามตัวโน้ตที่กำหนดขึ้นมาเป็นแผนไว้แล้ว น้องจิเป่าไปตามความรู้สึกที่น้องจิรู้สึกได้ในขณะนั้น ถ้าให้หนูเป่า 10 รอบ ก็คงไม่เหมือนกันสักรอบหรอกเจ้าค่ะ

                    E667890

                การเรียนรู้คราวนี้ ลุงประสาทบอกว่า ไม่ต้องนึกถึงความเพราะ ไม่ต้องนึกถึงตัวโน้ต ไม่ต้องสนใจเสียงเพลง....ขอเพียงให้อารมณ์อยู่ในจินตนาการแล้วเป่าออกมาเท่านั้น...น้องจิก็ทำได้และรับรู้ถึงอารมณ์ที่อยู่ในจินตนาการของหนูเอง

             หลายท่านคงคิดว่า...ลุงประสาทคงสอนให้น้องจิเล่นเพลงตามตัวโน้ตที่คิดไว้....แต่ไม่ใช่เจ้าค่ะ วิธีการสอนของลุงยิ่งกว่าเทพบันดาลพรให้น้องจิอีกเจ้าค่ะ....มันออกมาจากอารมณ์ตอนนั้น ครูพิสูจน์บอกว่า ไม่น่าเชื่อว่า เด็กโก๊ะๆ จะเป่าได้อย่างนี้..อ๊ะๆๆ คุณครู ถ้าหน้าตาไม่ดีจริง ทำไม่ได้นะเจ้าค่ะ 55555+++ ก๊ากๆๆๆๆ

            เสียงที่ออกมา ไม่ว่าจะเพราะหรือไม่เพราะก็ตาม...น้องจิเป่าตามความคิด ความรู้สึก  จนบางทีตัวหนูเองก็ลืมไปว่าเป่าขลุ่ยอยู่ เพราะจิตน้องจิไม่ได้อยู่กับการเป่าขลุ่ย แต่อยู่กับจินตนาการของน้องจิมากกว่า พูดไปก็จะหาว่าโม้ซะเปล่าๆ  ต้องลองเปล่าเองเจ้าค่ะ .......

           ช่วยบอกด้วยว่า...เสียงขลุ่ยที่ออกมาเป็นอย่างไร..เพราะน้องจิไม่ได้ยินเสียงขลุ่ยตัวเองเลย

           ช่วยบอกด้วยว่า...รู้สึกอย่างไรบ้างค่ะ ที่น้องจิเป่า  มีความสุขเหมือนน้องจิไหมเจ้าค่ะ

     นี่แหละเจ้าค่ะ..คือสิ่งที่น้องจิประทับใจมากๆ เมื่อไปถึงสวนป่า....เป็นความบังเอิญที่น้องจิพกขลุ่ยไป...เป็นวาสนาของน้องจิที่จะได้เรียนรู้ การเล่นดนตรีที่ผ่านธรรมชาติ โดยไร้กระบวนการเขียนโน้ตเพลง....ภูมิใจมากๆ ที่ได้ไปสวนป่าคราวนี้ อิอิ

                         

                   ฝีมือขั้นไหนให้รู้บ้าง...เป่าจนหมาหลับ...เป็นไปได้ 5555555++++

           ขอบคุณฟ้าที่มอบลุงประสาทมาสอนหนู.....เอ๊ะ!! หนูเขียนว่า  กีต้าร์เทพ กับ ขลุ่ยนางฟ้า...เหมือนตัวเองเป็นนางฟ้าเลย 55555++++.....อิอิ

        รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ ----> น้องจิ ^_^